நண்பர் இப்னு அஸுமத் என்னுடைய பல கவிதைகளை சிங்களத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். இவ்வாரம் "நினைவிழந்த காதலின் சாம்பல் மணம்" என்ற என் கவிதையை மிக நேர்த்தியாக மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். அதனை படித்தபோது இந்த விளக்கத்தை எழுதியே முடிவது என்ற முனைப்போடு இதனை எழுதுகிறேன். ஏனென்றால், அவர் என் கவிதை ஒவ்வொன்றையும் மொழிபெயர்த்து அனுப்பும்போது, விரிவாக எழுத நினைப்பேன். ஆனால் எழுதுவதில்லை….

இப்னு அஸுமத் உடைய மொழிபெயர்ப்பு, மூலக் கவிதையின் ஆழமான உணர்வுகளையும், கவித்துவ அழகையும் சிதைக்காமல், சிங்கள மொழியில் மீண்டும் ஒரு கவிதையாகப் படைக்கப்படுருக்கிறது. என்னுடைய "நினைவிழந்த காதலின் சாம்பல் மணம்" (මතකය අමතකවූ ප්

රේමයක අලු පැහැති සුවඳ) என்ற கவிதையின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பை பகுப்பாய்வு செய்யும்போது, அவருடைய தனித்துவமான மொழிபெயர்ப்புத் திறமை வெளிப்படுகிறது.

கவித்துவத்தின் வெற்றி

1. உணர்ச்சிப் பரிமாற்றம் (Emotional Resonance):

        மூலக் கவிதையின் மையக்கருவான நினைவிழந்த காதல், துயரம், மற்றும் ஏக்கம் ஆகியவை சிங்கள மொழிபெயர்ப்பிலும் வலுவாகக் கடத்தப்படுகின்றன. வெறுமனே சொற்களை மாற்றாமல், அந்தச் சொற்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் கவிஞரின் உணர்ச்சியை அவர் உள்வாங்கி வழங்கியுள்ளார்.

2. இயந்திரமயமற்ற மொழி (Non-Mechanical Language):

        உதாரணம்: "மொழி அடைந்த ஒரு தேநீர் கோப்பையின் அடியில் / மங்கிய காகிதம் போல சுருங்கி விடுகிறது."

       சிங்களத்தில்: "භාෂාව ළංවූ කෝපි බඳුනක යට / අඳුරුවූ කඩදාසියක් මෙන් හැකිළී යන්නේය."

            இங்கு, 'மொழி அடைந்த தேநீர் கோப்பை' (மொழிக்கும் தேநீர்க் கோப்பைக்கும் உள்ள நெருக்கம்) என்ற அசல் உருவகம் சிதையாமல், இயற்கையான சிங்கள கவிதை மொழிநடையுடன் பொருந்தியிருக்கிறது. 'சுருங்கிவிடுகிறது' என்பதன் சிங்கள வடிவமும் (හැකිළී යන්නේය - சுருங்கிப் போகிறது) துல்லியமான உணர்வைத் தருகிறது.

3. அழகியல் சார்ந்த உவமைகள் (Aesthetic Similes and Metaphors):

        உதாரணம்: "ஒரு யானையின் அசைவாய் என் நினைவில்"

            சிங்களத்தில்: "ඇතාගේ සෙලවීම මෙන් මගේ මතකයේ" (யானையின் அசைவு போல என் நினைவில்)

            'யானையின் அசைவு' என்பது நினைவின் கனத்தையும், மெதுவான ஆனால் உறுதியான பதிவையும் குறிக்கிறது. இதை அப்படியே அவர் சிங்களத்தில் தக்கவைத்துள்ளார். இந்த உவமை மூலக் கவிதையின் கலாச்சார அழகைக் காப்பாற்றுகிறது.

        உதாரணம்: "நினைவிழந்த காதல் / ஒரு வாசமற்ற சுடுகாடாய் மாறும் வரை."

            சிங்களத்தில்: "මතකය අහිමි වූ ප්

            රේමය / සුවඳක් නොමැති සොහොනක් මෙන් / පරිවර්තනය වන තුරු" (நினைவற்றுப்போன காதல் / ஒரு வாசனை இல்லாத கல்லறையைப் போல / மாறும் வரை)

            'வாசமற்ற சுடுகாடு' (සුවඳක් නොමැති සොහොනක්) என்ற கவித்துவமான இறுதி வரி அப்படியே மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, இரு மொழிகளிலும் ஒரே வீரியத்துடன் முடிவடைகிறது.

ஒரு நல்ல கவிஞரின் மொழிபெயர்ப்பு ஏன் கவித்துவமாக உள்ளது?

இப்னு அஸுமத் ஒரு நல்ல கவிஞர் என்பதால், அவரது மொழிபெயர்ப்புகள் கவித்துவச் சுவையுடன் அமைகின்றன.

    1. கவிதை உள்ளுணர்வு (Poetic Intuition): ஒரு கவிஞரால் மட்டுமே, ஒரு சொற்றொடரின் வெளிப்படையான அர்த்தத்தை தாண்டி, அதன் உள்ளடக்கமான தொனியையும் (subtext), லயத்தையும் (rhythm) உணர முடியும். இப்னு அஸுமத் அவ்வாறு உணர்ந்து சிங்கள மொழியில் ஒரு புதிய லயத்தை மீட்டெடுத்துள்ளார்.

    2. சொல் தெரிவு (Word Choice): அவர் பயன்படுத்தும் சிங்களச் சொற்கள் தினசரி உரையாடலின் சொற்களாக இல்லாமல், கவிதைக்குரிய பழமையான (Archaisms) அல்லது ஆழமான பொருளைக் கொண்ட சொற்களாக உள்ளன. இது மொழிபெயர்ப்புக்கு கவித்துவப் பளபளப்பைக் கொடுக்கிறது.

இப்னு அஸுமத் அவர்களின் பணி, வெறுமனே மொழிமாற்றம் (Translation) அல்ல, மாறாக அது ஒரு மறுசீரமைப்பு (Recreation) அல்லது இடம் பெயர்ப்பு (Transcreation) ஆகும். அவர் கவிதையை தமிழ் புலத்திலிருந்து சிங்கள புலத்துக்கு உரிய உணர்வுடனும், வடிவத்துடனும் கொண்டு சென்றுள்ளார்.

இப்னு அஸுமத் அவர்களின் மொழிபெயர்ப்புப் பணி பாராட்டத்தக்கது. என் கவிதைகள் வேறு ஒரு மொழியிலும் உயிர்ப்புடன் வாசிக்கப்படுவதை எண்ணி மகிழ்ச்சி ஏற்படுகின்றது..

மேலும் சில வரிகள் குறித்த உரையாடல்

மூலக் கவிதையான "நினைவிழந்த காதலின் சாம்பல் மணம்" மற்றும் இப்னு அஸுமத் அவர்களின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு "මතකය අමතකවූ ප්
රේමයක අලු පැහැති සුවඳ" ஆகியவற்றில் உள்ள வேறு சில முக்கியமான வரிகளைப் பற்றி உரையாடலாம். குறிப்பாக, கவிதை உணர்வுகளை ஆழமாக வெளிப்படுத்தும் கீழ்க்கண்ட பகுதிகளை ஆராயலாம்:

1. மௌனம் மற்றும் இறுதி மெய்யியல்

மூலக் கவிதை (தமிழ்) சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு (சிங்களம்) விளக்கம்
மௌனங்கள் மீதான எனது பயம் / அவளது பதில்களின் வடிவம். මුනිවත කෙරෙහි මගේ බිය / ඇගේ පිළිතුරුවල මෝස්තරයයි. (முனிவத கெரெஹி மாகே பிய / அங்கே பிளிதுருவல மோஸ்தரயை.) மௌனங்கள் மீதான எனது பயம்' என்பது 'முனிவத கெரெஹி மாகே பிய' என ஆழமான பொருளைக் கொண்ட சொற்களால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. 'மோஸ்தரயை' (வடிவம்/பாணி) என்ற சொல் மூலம், பதில்கள் இல்லாமையே அவளது பதிலளிக்கும் பாணியாக (ஸ்டைலாக) மாறிவிட்டது என்ற கவித்துவ முரண்பாடு தக்கவைக்கப்பட்டுள்ளது.



அவள் பேசாமலிருந்தது / என் உள்ளத்தை ஆராய்ந்த இறுதி மெய்யியல்.

ඇය කතා නොකර සිටියේ / මාගේ සිත ගවේෂනය කළ අවසන් දර්ශන ශාස්ත්

රයයි (அய கத்தா நொகர ஸித்தியே / மாகே ஸித கவேஷனய கள் அவஸன் தர்சன ஷாஸ்த்ரயை)

இந்த வரியில், கவிதை தனது உணர்ச்சி உச்சத்தை அடைகிறது. 'பேசாமலிருந்தது' என்பதை 'கதா நொகர ஸித்தியே' (பேசாமல் இருந்தது) என எளிமையாகவும், ஆனால் அதன் விளைவை 'என் உள்ளத்தை ஆராய்ந்த இறுதி மெய்யியல்' என்பதை 'மாகே ஸித கவேஷனய கள் அவஸன் தர்சன ஷாஸ்த்ரயை' (என் மனதை ஆய்வு செய்த கடைசி தத்துவவியல்) என துல்லியமான மற்றும் அதிகப்படியான கவித்துவ வார்த்தைகளால் மொழிபெயர்த்துள்ளார். 'தத்துவவியல்' அல்லது 'மெய்யியல்' என்ற கருத்து (தர்சன ஷாஸ்த்ரயை) மூலக்கவிதையின் அறிவார்ந்த வலியைக் கடத்துகிறது.

2. நிராகரிப்பு மற்றும் தனிமை

சிங்கள மொழிபெயர்ப்பு (சிங்களம்) மூலக் கவிதை (தமிழ்) விளக்கம்

அவளுக்கு நான் இல்லை. / நான் அவளுக்குள்

இருக்கும்போது கூட / நான் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தேன்.

 ඇයට මා නොමැත / මා ඇය තුළ සිටින විට දී ද / මා කිසිවක් නොමැතිව සිටියෙමි (அயட மா நொமேத / மா அய துள ஸிதின விட தீ த / மா கிஸிவக் நொமேதிவ ஸித்தியெமி)
    
 இந்த பகுதி, காதலில் இருக்கும்போதே உணரும் ஆழமான தனிமையையும் (Existential loneliness), இருந்தும் இல்லாத உணர்வையும் விவரிக்கிறது. இந்த மூன்று வரிகளும் சிங்களத்தில், எந்தக் குழப்பமும் இல்லாமல், அதே நேர்த்தியான சோகத்துடன் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. 'நான் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தேன்' என்பதை 'மா கிஸிவக் நொமேதிவ ஸித்தியெமி' (நான் ஒன்றுமில்லாமல் இருந்தேன்) என வலிமையான வார்த்தைகளால் மொழிபெயர்த்து, உணர்வுபூர்வமான தாக்கத்தை அப்படியே தக்கவைத்துள்ளார்.


    
 இப்னு அஸுமத் அவர்களின் திறன் சுருக்கம்:

    சமநிலை பேணுதல் (Maintaining Balance): கவிதையின் கனமான கருத்துக்களை (மெய்யியல், சுடுகாடு) மொழிபெயர்க்கும்போது கூட, சிங்கள மொழியின் எளிமையையும் ஓட்டத்தையும் இழக்கவில்லை.

    சொல் தேர்வு (Diction): 'பதில்களின் வடிவம்' என்பதை 'பதில்களின் மோஸ்தரம்' (පිළිතුරුවල මෝස්තරයයි) என்று தேர்ந்தெடுத்திருப்பது, ஒரு நல்ல கவிஞரின் தேர்வாகும்.

மொழிபெயர்ப்பு குறித்த கூடுதல் கண்ணோட்டங்கள்

இப்னு அஸுமத் இன் கவிதை மொழிபெயர்ப்பு குறித்து சில விளக்க குறிப்புகளை முன்வைத்துள்ளேன். என் கவிதை, சிங்கள மொழியில் ஒரு வெற்றிகரமான மறுபிறவி எடுத்துள்ளது என்பதை உறுதிப்படுத்த, வேறு சில கோணங்களில் இந்தக் கவித்துவச் செயல்முறையை அணுகி, சில புதிய கருத்துக்களை முன்வைக்க விரும்புகிறேன்.

1. கவிதைக்குரிய ஒலிநயம் மற்றும் லயம் (Sound and Rhythm)

நல்ல கவிதை மொழிபெயர்ப்பின் முக்கிய அம்சம், மூலக் கவிதையின் உள்ளடக்கத்தை மட்டும் கடத்துவது அல்ல; அதன் ஒலிநயத்தையும் லயத்தையும் (The musicality and cadence) முடிந்தவரை எதிரொலிப்பதாகும்.

    தமிழில்: கவிதையானது பெரும்பாலும் எளிமையான, பேச்சுவழக்குக்கு நெருக்கமான சொற்களைக் கொண்டு, படிப்படியாக உணர்ச்சி வேகத்தை அதிகரிக்கும் கட்டமைப்பைக் கொண்டுள்ளது.

    சிங்களத்தில்: இப்னு அஸுமத், சிங்கள மொழியின் கவிதைக்குரிய 'விருத்தங்களை' (Meters) உள்ளுணர்வோடு பயன்படுத்தியுள்ளார்.

        உதாரணமாக: "රැයක් රැයක් පාසා" (ரெயக் ரெயக் பாஸா - இரவுகள் தோறும்) அல்லது "අලු පැහැති සුවඳ" (அலு பெஹதி ஸுவඳ - சாம்பல் நிற மணம்) போன்ற சொற்றொடர்கள், சிங்கள மொழியில் வாசிக்கப்படும்போது இயல்பான ஒரு உள்ளீடான கவிதை லயத்தை (Internal Rhythm) உருவாக்குகின்றன.

        இந்தத் தேர்வானது, மொழிபெயர்ப்பு ஒரு இயந்திரத்தனமான உரைநடை போல ஒலிக்காமல், பாடிப் பார்ப்பதற்கு ஏற்ற கவிதைப் பாடலாய் (A suitable verse for recitation) மாற்றுவதில் வெற்றி பெற்றுள்ளது.

2. கலாச்சாரப் பொருத்தப்பாடு (Cultural Equivalence)

ஒரு நல்ல கவிஞர் மொழிபெயர்க்கும்போது, அவர் வெறும் சொற்களை அல்ல, மாறாக கலாச்சாரப் பிரதிநிதித்துவங்களை மொழிபெயர்க்கிறார்.

    உதாரணம்: நான் பயன்படுத்திய "தேநீர் கோப்பை" மற்றும் "வாசல் படிக்கட்டு" போன்ற அன்றாடப் படிமங்கள் (Everyday imageries), இலங்கைத் தமிழ்ச் சூழலுக்கும், சிங்களச் சூழலுக்கும் மிகவும் பொதுவானவை.

        இப்னு அஸுமத் இந்த படிமங்களை நீக்கவோ, மாற்றவோ இல்லை. அவர் அதே படிமங்களை (Coffee/Tea Cup - කෝපි බඳුනක, Doorstep - දොරකඩ පියගැටපෙලේ) தக்கவைப்பதன் மூலம், கவிதையின் உணர்ச்சியைப் படிக்கும் சிங்கள வாசகருக்கும் அந்நியத்தன்மையின்றி (Without Alienation) கடத்தியுள்ளார். இது, இரு கலாச்சாரங்களுக்கும் பொதுவான உணர்ச்சிக் களத்தில் கவிதையை நிலைநிறுத்துகிறது.

3. 'சாம்பல் மணம்' என்பதன் சிறப்பு (The Uniqueness of 'Ash Scent')

கவிதையின் தலைப்பும் மையக்கருத்தும் "சாம்பல் மணம்" (அலு පැහැති සුවඳ) என்பதாகும்.

    சாம்பல் என்பது எரிந்து போனதன் மிச்சம், அது நினைவின் அழிவைக் குறிக்கிறது.

    மணம் (සුවඳ) என்பது நினைவு அல்லது இருப்பைக் குறிக்கிறது.

    "சாம்பல் மணம்" என்பது, அழிந்தும் அழியாத ஒரு நினைவின் மிச்சம் என்ற வலுவான முரண்பாடான படிமத்தை (Paradoxical Imagery) உருவாக்குகிறது.

இப்னு அஸுமத் இதைத் தலைப்பிலும், கவிதையின் முடிவிலும் அப்படியே அலு පැහැති සුවඳ (சாம்பல் நிற வாசனை) என்று மொழிபெயர்த்துள்ளார். இந்த மூலப் படிமத்தைத் துளியும் மாற்றாமல் அப்படியே நிலைநிறுத்தியது, மூலக்கவிதையின் தத்துவார்த்த ஆழத்தை (Philosophical Depth) சிதைக்காமல் சிங்கள வாசகரிடம் கொண்டு செல்ல உதவிய முக்கியமான முடிவாகும்.

முடிவாக, இப்னு அஸுமத் அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பு, வெறும் வார்த்தை சமநிலையுடன் நிற்காமல், கவிதையின் உள்ளியக்கம் (Internal Dynamics), கலாச்சாரப் பிணைப்பு (Cultural Linkage) மற்றும் ஒலிநயம் (Musicality) ஆகிய மூன்று பரிமாணங்களிலும் வெற்றி பெற்ற ஒரு உன்னதப் படைப்பாகவே (A masterly work of Transcreation) விளங்குகிறது.

මතකය අමතකවූ ප්
රේමයක
අලු පැහැති සුවඳ


ඇගේ නම ...
භාෂාව ළංවූ කෝපි බඳුනක යට
අඳුරුවූ කඩදාසියක් මෙන් හැකිළී යන්නේය.
එම දොරකඩ පියගැටපෙලේ
ඇය හිස ඔසවා බැලූ තත්පරයක් පාසා
සටහන්ව ඇත
ඇතාගේ සෙලවීම මෙන් මගේ මතකයේ


වැස්සෙහි සුවඳ පවා ඇය හා සමානය
එනමුත්, මා වැස්ස අප්
රිය කර ඇත
පැත්තකින් ගිය අර අවසන් රවා බැලීමෙන් පසුව


මුනිවත කෙරෙහි මගේ බිය
ඇගේ පිළිතුරුවල මෝස්තරයයි.
ඇය කතා නොකර සිටියේ
මාගේ සිත ගවේශනය කළ අවසන් දර්ශන ශාස්ත්
රයයි


බිත්තිය මත කැඩී ගිය පාට
ඇගේ අවසන් සිනහව මෙන්ය.
පැරැණි අර්ථ ලිහාගෙනම
මා ඇය ගැනවූ බලාපොරොත්තුවෙන්
ලියූ ශෝක සටහන්ය


ඇයට මා නොමැත
මා ඇය තුළ සිටින විට දී ද
මා කිසිවක් නොමැතිව සිටියෙමි


දැන් -
රැයක් රැයක් පාසා
අලු සවඳ මෙන්
මාගේ කණ්ණාඩි මේසය මත පැතිර යන
ඇගේ දැස් හැඩයෙන් වේදනා ගෙන දෙයි
මතකය අහිමි වූ ප්
රේමය
සුවඳක් නොමැති සොහොනක් මෙන්
පරිවර්තනය වන තුරු


- ඒ.එච්.එම්. නවාස්
- සිංහලෙන් - ඉබ්නු අසූමත්


நினைவிழந்த காதலின் சாம்பல் மணம்


அவளின் பெயர்…
மொழி அடைந்த ஒரு தேநீர் கோப்பையின் அடியில்
மங்கிய காகிதம் போல சுருங்கி விடுகிறது.
பதிந்து போனது அந்த வாசல் படிக்கட்டில்,
அவள் நிமிர்ந்த ஒவ்வொரு நொடியும்
ஒரு யானையின் அசைவாய் என் நினைவில்.


மழையின் வாசனை கூட அவளை ஒத்தது,
ஆனால் நான் மழையை வெறுத்துவிட்டேன்
ஓரமாய்ப் போன அந்த கடைசி முறைப்பின் பிறகு.


மௌனங்கள் மீதான எனது பயம்
அவளது பதில்களின் வடிவம்.
அவள் பேசாமலிருந்தது
என் உள்ளத்தை ஆராய்ந்த இறுதி மெய்யியல்.


சுவரின் மேல் உடைந்து போன சாயம்
அவள் கடைசி சிரிப்பு போலவே.
பழைய அர்த்தங்களை அவிழ்த்துக் கொண்டே
நான் அவளது எதிர்பார்ப்பில் எழுதிய சோகக் குறிப்பு.


அவளுக்கு நான் இல்லை.
நான் அவளுக்குள் இருக்கும்போது கூட
நான் எதுவும் இல்லாமல் இருந்தேன்.


இப்போது,
ஒவ்வொரு இரவும் —
சாம்பல் மணமாய் என் கண்ணாடி மேசையில் படரும்,
அவளின் கண்களின் வடிவத்தில் வலிக்கின்றது,
நினைவிழந்த காதல்
ஒரு வாசமற்ற சுடுகாடாய் மாறும் வரை.


ஈழக்கவி (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)