இந்த உரை, இளம் வயதிலேயே சுப்பிரமணிய பாரதி தனது அரசியல் சிந்தனைகளை எவ்வாறு படிப்படியாக வடிவமைத்துக் கொண்டார் என்பதை மிகவும் ஆழமான மற்றும் பல அடுக்குகள் கொண்ட அணுகுமுறையில் விளக்குகிறது.  இதில் அடங்கியுள்ள சிந்தனைகள் மூன்று முக்கிய கோட்பாட்டு தளங்களின் வழியாக தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகின்றன. “மரபு–நவீனம் மோதல் (tradition - modernity)”, “அரசியல் சுயவடிவமைப்பு (political self-fashioning)”, மற்றும் “வெகுஜன அரசியல் (mass politics)”. இளம் பாரதி பழமையின் செழுமையுடனும், அதன் அறிவுச் சுவடுகளுடனும் ஆழமான தொடர்பை வைத்திருந்தாலும், அந்த மரபு அவரை நவீன அரசியல் தளத்திற்குள் நுழைவதில் தடையாக அமையவில்லை என்பது இவ்வுரையின் மைய வாதமாகத் தோன்றுகிறது. மாறாக, அந்த மரபை மறுப்பதற்குப் பதிலாக அதை மறுஅமைத்து (reconfiguration), புதிய அரசியல் கண்ணோட்டத்துடன் இணைக்கும் ஒரு செயற்பாட்டில் அவர் ஈடுபட்டார் என்பதே இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது. காலனித்துவ சூழலில் உருவாகும் நவீனத்துவம் (postcolonial modernity) என்பது முழுமையான பழமையறுப்பு அல்ல. அது மாற்றியமைக்கப்பட்ட தொடர்ச்சி என்பதற்கு இவ்வுரை ஒரு வலுவான ஆதாரமாக விளங்குகிறது.

இந்திய அறிவுச்சிந்தனையின் வரலாற்றுப் பின்னணியில் தயானந்த சரஸ்வதி நிறுவிய ஆரிய சமாஜமும், ராஜா ராம் மோகன் ராய் தொடங்கிய பிரம்ம சமாஜமும் முக்கியமான சிந்தனை இயக்கங்களாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. இவை இரண்டும் சீர்திருத்த எண்ணத்தில் (reformism) தோன்றினாலும், அவற்றின் அடிப்படை நோக்கங்களும் செயல்பாட்டு வழிகளும் வேறுபட்டன. ஆரிய சமாஜம் வேதங்களின் ஆதாரத்தை முன்வைத்து, பண்டைய ஆரிய சமூகத்தை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப வேண்டும் என்ற நோக்கத்தில் இயங்கியது. இதனால் அது ஒரு மறுஉயிர்ப்பு தேசியவாத (revivalist nationalism) நோக்கத்தை பிரதிபலிக்கிறது. மறுபுறம், பிரம்ம சமாஜம் மேற்கத்திய பகுத்தறிவும் (rationalism) இந்திய ஆன்மிக பாரம்பரியமும் இணையும் ஒரு புதுமையான சிந்தனையை உருவாக்கியது. இவ்விரு இயக்கங்களும் பெரும்பாலும் அறிவுஜீவி வட்டாரங்களில் (elite intellectual circles) மட்டுமே செல்வாக்கு பெற்றிருந்தன. ஆனால் பாரதி, இவ்விரண்டின் பாதிப்புகளையும் உணர்ந்திருந்தாலும், அவற்றின் வரம்புகளைத் தாண்டி, பொதுமக்களுடன் நேரடியாக தொடர்பு கொள்ளும் அரசியல் மொழியை உருவாக்கியதாக இவ்வுரை சுட்டிக்காட்டுகிறது.

பாரதியின் சிந்தனையை ஒரு கலப்பின நவீனத்துவமாக (hybrid modernity) காணலாம். அவர் ஆனந்தமடம் போன்ற படைப்புகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தாலும், அதில் உள்ள மதவாத மற்றும் பிரிவினை நோக்குகளை முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. “வந்தே மாதரம்” போன்ற சின்னங்களை ஏற்றுக் கொண்டபோதிலும், அதனுடன் தொடர்புடைய சன்னியாசி அரசியல் அணுகுமுறையை அவர் நிராகரித்தார். இதன் மூலம், அவர் எடுத்துக் கொண்ட சிந்தனைகளை தன் சூழலுக்கு ஏற்ப மாற்றிக் கொண்டதாக தெரிகிறது. இந்த மாற்றத்திலேயே அவரது அரசியல் தனித்தன்மை உருவாகிறது.

பாரதியின் அரசியல் சிந்தனையின் முக்கிய தன்மை அதன் வெகுஜன நோக்கம் (mass orientation) ஆகும். மற்ற சீர்திருத்த இயக்கங்கள் அறிவுஜீவி மையத்தில் இருந்தபோது, பாரதி தனது கவிதைகள் மூலம் நேரடியாக மக்களுடன் தொடர்பு கொள்ள முயன்றார். அவரது பாடல்கள் வெறும் இலக்கிய வெளிப்பாடுகளாக இல்லாமல், அரசியல் செயற்பாடுகளாக (political praxis) மாறின. மாணவர்கள் கூட்டமாக பாடும் காட்சிகள், கவிதை எவ்வாறு ஒரு performative politics ஆக மாறுகிறது என்பதைத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகின்றன. இங்கு கவிதை என்பது ஒரு சிந்தனையின் பரிமாற்ற கருவி மட்டுமல்ல. அது ஒரு இயக்க சக்தி (mobilizing force).

பாரதியின் நவீன அரசியல் கற்பனை தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்துடன் (technological nationalism) இணைந்ததாகும். அவர் பாடிய வரிகளில் அறிவியல் முன்னேற்றம், இயந்திர வளர்ச்சி, உலகளாவிய தொடர்பு ஆகியவை முக்கியமாக வெளிப்படுகின்றன. இது ஒரு imagined community உருவாக்கும் முயற்சியாகக் கொள்ளலாம். அவர் மரபை நிராகரிக்கவில்லை. அதே நேரத்தில் அதை நிலைபெற்றதாகவும் வைத்திருக்கவில்லை. மாறாக, மரபும் நவீனமும் இடையே ஒரு dialectical synthesis உருவாக்குகிறார்.

சமூக அரசியல் பார்வையில், பாரதியின் சிந்தனை வர்க்க உணர்வை (class consciousness) நோக்கி நகர்கிறது. தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் எழுச்சியை அவர் ஆதரிப்பதும், சோசலிச அரசியலை (socialism) எதிர்காலமாகக் கருதுவதும், அவரது முன்னோக்கிய பார்வையை வெளிப்படுத்துகின்றன. ஆனால் அவரது சிந்தனை முழுமையான மார்க்சிய கோட்பாட்டில் (Marxism) அடங்கவில்லை. மாறாக, அது ஒரு proto-socialist நிலையாகவே உள்ளது. தொழிலாளி விடுதலை மற்றும் தேசிய விடுதலை ஒன்றுடன் ஒன்று இணைக்கப்பட வேண்டும் என்ற அவரது கருத்து, அக்காலத்திற்கு புதியதாகும்.

பாரதி பிபின் சந்திர பால மற்றும் சர்க்கரை செட்டியார் போன்றவர்களுடன் இணைந்து செயல்பட்டது, அவரது அரசியல் தனிப்பட்ட சிந்தனையாக மட்டுமல்லாமல், ஒரு இயக்கமாகவும் (networked activism) இருந்ததைக் காட்டுகிறது. பல்வேறு சமூகக் குழுக்களை இணைக்கும் contentious politics வடிவத்தை அவர் உருவாக்க முயன்றார். மிதவாத அரசியலை (moderate politics) அவர் விமர்சித்தது, அவர் தீவிரமான மாற்றத்தை விரும்பியதை வெளிப்படுத்துகிறது.

கோக்லே போன்ற தலைவர்களுடன் பாரதியின் கருத்து வேறுபாடு, காலனித்துவ அரசியலின் உள்ளார்ந்த முரண்பாடுகளை (colonial collaboration - resistance) வெளிப்படுத்துகிறது. ஒத்துழைப்பு அரசியலை விட எதிர்ப்பு அரசியலே தேவையானது என்ற நிலைப்பாடு அவரிடம் தெளிவாக உள்ளது. பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் உள்நோக்கங்களை அவர் நுணுக்கமாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தார். மதப் பிரிவினை, அரசியல் கட்டுப்பாடு, இளைஞர்களின் பங்கினை குறைக்கும் முயற்சிகள் ஆகியவற்றை அவர் விமர்சித்தார். இது power/knowledge என்ற கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் வாசிக்கப்படலாம்.

பாரதியின் சிந்தனையில் வரலாற்று உணர்வு (historical consciousness) முக்கியமானது. மனித சமூகம் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே இருக்கும், எந்த ஆட்சிமுறையும் நிரந்தரமில்லை என்ற அவரது பார்வை, அவரது சிந்தனையின் ஆழத்தை காட்டுகிறது. வளர்ச்சி என்பது இயல்பான மாற்றத்தின் ஒரு பகுதி என அவர் கருதுகிறார். இதனால் அவரது சிந்தனை ஒரு நிலையான கோட்பாடாக இல்லாமல், இயக்கமிக்க ஒன்றாக (dynamic process) மாறுகிறது.

இறுதியாக, பாரதியின் அரசியல் சிந்தனை முழுமையான கோட்பாட்டு அமைப்பாக (theoretical system) இல்லையெனினும், அது தனித்துவமான அறிவுசார் முயற்சியாக உள்ளது. அவருக்கு ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட அரசியல் இயக்கத்தின் ஆதரவு கிடைக்கவில்லை. இருந்தபோதிலும், அவர் தனிப்பட்ட முறையில் உருவாக்கிய அரசியல் சிந்தனைகள் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. அவரது கவிதைகள் இந்த அரசியலின் வெளிப்பாடாக மட்டுமல்லாமல், அதை முன்னெடுக்கும் சக்தியாகவும் விளங்குகின்றன.

முடிவாக, இளம் பாரதியின் அரசியல் சிந்தனை, மரபு மற்றும் நவீனம், தேசியம் மற்றும் சமூகநீதி, கவிதை மற்றும் அரசியல் ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு dialectical அரசியல் அமைப்பாக, அவர் ஒரு கவிஞராக மட்டுமல்லாமல், மக்களுடன் நேரடியாக தொடர்பு கொள்ளும் mass-oriented political intellectual ஆகவும் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும்.