நந்தா, போரின் சாம்பல் மேடுகளிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்த ஒரு பீனிக்ஸ் பறவை. குண்டுச் சத்தங்கள் காதுகளில் ரீங்காரமிட, இரத்த வாடை நாசியில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்க, அந்த தேசத்தை விட்டு வெளியேறினாள். சிறைக்கம்பிகளுக்குப் பின்னால் கணவனையும், நினைவுகள் உறங்கும் வீட்டையும் விட்டுவிட்டு, நான்கு பிள்ளைகளைத் தன் சிறகுகளுக்குள் பொத்தி வைத்துக்கொண்டு ஒரு ஐரோப்பிய தேசத்தில் வந்திறங்கினாள்.

அது ஒரு நீண்ட பயணம். உறங்காத இரவுகள், புரியாத மொழி பேசும் அதிகாரிகள், முடிவில்லாத விசாரணைகள் என அத்தனைத் தடைகளையும் கடந்து, இறுதியில் அவளுக்கு அகதித் தஞ்சம் கிடைத்தது. அது அவளுக்கு ஒரு புதிய மூச்சு; தன் குழந்தைகளுக்கு ஒரு பாதுகாப்பான குடை போன்ற வானம்.

காலம் நகர்ந்தது. ஒரு நாள், பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் இரும்புப் பிடியில் சிக்கியிருந்த அவளது கணவன் பிணையில் விடுவிக்கப்பட்டான் என்ற செய்தி காற்றோடு வந்தது. நந்தாவின் சோர்வுற்ற கண்களில் நம்பிக்கை மீண்டும் சுடர்விட்டு எரிந்தது. "குடும்பம் ஒன்று சேர வேண்டும்" என்ற  ஆசையோடு, கணவனைத் தன்னுடனும் குழந்தைகளுடனும் இணைக்க விண்ணப்பித்தாள்.
ஆனால், விதி அங்கேதான் தன் விளையாட்டைத் தொடங்கியது.

குளிர்சாதனப் பெட்டியென உறைந்துபோயிருந்த அந்த அலுவலக அறையில், அதிகாரிகள் ஒரு நிபந்தனையை முன்வைத்தார்கள். "நான்கு குழந்தைகளுக்கும் அவர்தான் தந்தை என்பதை பரம்பரையியல் ரீதியாக, அதாவது டி.என்.ஏ. பரிசோதனையின் மூலம் உறுதிப்படுத்த வேண்டும்." நந்தாவுக்கு அதில் எந்தத் தயக்கமும் இல்லை. மடியில் கனமில்லை, அதனால் வழியில் பயமில்லை என்று நினைத்தாள். உண்மைதானே என்றும் துணை நிற்கும் என்று நம்பினாள்.

பரிசோதனை முடிவுகள் வந்த நாள். அதுவரை அவள் கட்டிக்காத்த நம்பிக்கை, ஒரு கண்ணாடிச் குடுவையைப் போலச் சிதறியது.
"மூன்றாவது பிள்ளை அவருடையது அல்ல."

அந்த ஒற்றை வரி, நந்தாவின் உலகத்தை இடித்துத் தள்ளியது. அவள் அழுதாள்; துடித்தாள். ஒரு தாய்மையின் புனிதத்தையே அந்த காகிதம் கேள்விக்குறியாக்கியது. "இது பிழை… இது எப்படி சாத்தியம்? இந்தக் குழந்தையும் அவருடையதுதான்!" என்று கதறினாள். அவளது குரலில் கோபம் இல்லை; சுக்குநூறாக உடைந்த மனதின் ரணமே ஒலித்தது.

நான் அவளிடம் குடும்பப் புகைப்படங்களைக் காட்டுமாறு கேட்டேன். நடுக்கம் கண்ட கைகளில் அலைபேசியைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகப் படங்களை நகர்த்தினாள். சிரிப்புகள், பிறந்தநாள் கேக்குகள், அந்தச் சிறிய வீட்டின் முன் எடுத்த குடும்பப் படம்... மூன்றாவது பையனின் புகைப்படத்தைப் பார்த்ததும் எனக்கே ஆச்சரியம் மேலிட்டது. உரித்து வைத்ததுபோல் தகப்பனின் முகம். அதே கண்கள், அதே சிரிப்பு, நெற்றியில் விழும் அதே கோடு.

"இதில் ஏதோ மாபெரும் பிழை நடந்திருக்கிறது," என்று என் உள்மனம் சொல்லியது. "வீணாகக் குடும்பப் பிரச்சினைகளைக் கிளறி விடுகிறார்கள்." நந்தாவிடம் மறுபரிசீலனைக்கு விண்ணப்பிக்குமாறு கூறினேன். மூழ்கும் ஒருவன் வைக்கோல் துரும்பைப் பற்றுவது போல, அவள் அந்த வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டாள்.

மீண்டும் பரிசோதனை. மீண்டும் காத்திருப்பு. மீண்டும் அதே நெஞ்சு பதறும் நொடிகள்.

இம்முறை, முடிவு வேறாக வந்தது.

"நான்கு குழந்தைகளுக்கும் அவர்தான் தந்தை."

செய்தியைக் கேட்டவுடன் நந்தா சிரித்தாளா, அழுதாளா என்று அறுதியிட்டுச் சொல்ல முடியவில்லை. இரண்டும் கலந்ததொரு விசித்திரமான முகபாவம் அது. நெடுநாட்களாக நெஞ்சை அழுத்திக்கொண்டிருந்த ஒரு பெரும் பாறை உருண்டு விழுந்தது போலிருந்தது. அந்த நாளில் அவள் உணர்ந்தது வெறும் சட்டரீதியான வெற்றி மட்டுமல்ல; அது தாய்மையின் உண்மை, குடும்பத்தின் ஒருமைப்பாடு. எத்துணை தூரம் தள்ளப்பட்டாலும், இறுதியில் உண்மை வெளிச்சத்திற்கு வந்தே தீரும் என்ற நம்பிக்கையின் வெற்றி. அந்தக் குடும்பம் மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்தது. போரால் சிதைக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையில், அந்தச் சிறிய வெற்றி ஒரு மகத்தான மனிதக் காவியமாக மாறியது. 

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.