வரலாறு தன்னைத்தானே சிதைத்துக்கொள்ளும் தருணங்களில், மொழி தனது வழக்கமான அழகியலை இழந்து ஒரு 'சாட்சியமாக' (Witness) மாறுகிறது. "பள்ளிமணி வான்வெளியிலிருந்து விழுந்த போது” (When the School Bell Fell from the Sky) என்பது வெறும் கவிதை அல்ல; அது ஒரு மீ-கவித்துவப் புலம்பல் (Meta-Poetic Lament). இங்கே 'பள்ளி மணி' என்பது காலத்தின் அறிவிப்பு. அது வானத்திலிருந்து விழும்போது, ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலம் புவிமட்டமாக்கப்படுகிறது. இந்தக் கவிதைகளில் தாய்மார்களின் துயரம் ஒரு தனிநபர் உணர்வல்ல; அது மனித நாகரிகத்தின் தோல்வியைக் காட்டும் ஒரு கண்ணாடி. நவீனத்துவக் கவிதையின் சுருக்கமும், மௌனத்தின் அடர்த்தியும் இதில் இழையோடுகின்றன. ஒரு பள்ளி அழிக்கப்படும்போது, அங்கே ஒரு கட்டிடம் வீழ்வதில்லை; மனிதகுலம் தன்னைக் குறித்து வைத்திருந்த 'நம்பிக்கை' எனும் விதை கருகிப் போகிறது. இநப் பிரதி அந்த இழப்பின் உண்மையை மறதிக்கு எதிராகப் பாதுகாக்கும் ஒரு தார்மீகச் செயல்.

வரலாறு தடம் புரளும் தருணங்களில், மொழி ஒரு 'நெறியியல் ஆயுதமாக' (Ethical Tool) மாறுகிறது. "பள்ளிமணி வான்வெளியிலிருந்து விழுந்த போது" என்பது அந்த மாற்றத்தின் சாட்சி. ஒரு பள்ளி மணி வீழ்வதிலிருந்து தொடங்கும் இந்தக் காவியம், இடிபாடுகளுக்குள் சிதறிக் கிடக்கும் கனவுகளைச் சேகரிக்கிறது. இங்கே தாய்மார்களின் துயரம் கண்ணியமானது; அவர்களின் மௌனம் அதிகாரத்தை அச்சுறுத்துவது. ஒரு நாகரிகத்தின் தகுதி, அது தனது குழந்தைகளை எப்படிக் காக்கிறது என்பதில் இல்லை; அவர்களை எப்படி நினைவுகூருகிறது என்பதில்தான் உள்ளது.

பள்ளிமணி வான்வெளியிலிருந்து விழுந்த போது WHEN THE SCHOOL BELL FELL FROM THE SKY (A High-Modernist Meta-Poetry Sequence) -  ஈழக்கவி -

Epigraph: 

ஈரானின் மினாப் நகர பாடசாலை மீதான தாக்குதல் என்பது
வெறும் போர் விதிமீறல் அல்ல;
அது எதிர்காலத்தின் மீதான
அமெரிக்க – இஸ்ரேலிய குரூரர்களின் திட்டமிட்ட படுகொலை.

I. தடையுற்ற காலை (The Interrupted Morning)

காலை –
ஜன்னல் வழியே நுழையக் காத்திருந்த
ஒரு மென்மையான கவிதை.
ஆனால்,
வானம் 'இரும்பு' கொண்டு
ஒரு தீர்ப்பை எழுதியது.
அந்த ஒரு வாக்கியம்,
ஒரு தலைமுறையின்
குரல்வளையைத் துண்டித்து,
நிசப்தத்தை நிலவச் செய்தது.

II. சாம்பல் அகரவரிசை (Alphabet of Ashes)

குழந்தையின் புத்தகத்தில்
அகரவரிசை கருகி நிற்கிறது:

    A - Airstrike (முன்னர் Apple ஆக இருந்தது)
    B - Blast (முன்னர் Bird ஆக இருந்தது)
    C - Crater (முன்னர் Child ஆக இருந்தது)

மொழி இங்கே தன் அர்த்தத்தை இழந்து,
மரணத்தின் சங்கேதக் குறியீடாகிறது.

III. தாய்மார்கள்: நிசப்தத்தின் மன்றம் (Mothers: The Tribunal)

அவர்கள் அழுவதில்லை.
அவர்களின் மௌனம்
ஒரு சர்வதேச நீதிமன்றம்.
அவர்கள் அமெரிக்க – இஸ்ரேலிய தாய்மாரை
நோக்கி வீசும் ஒரே கேள்வி:
"எந்த கர்ப்பத்தில்
எங்கள் குழந்தைகளின் வகுப்பறைகள்
இலக்குகளாக (Coordinates) மாறின?"

IV. அகழ்வாராய்ச்சி (Excavation)

இடிபாடுகளில் ஒரு நவீனத் தொல்லியல்.
ஒரு சிறுமியின்
நோட்டுப் புத்தகத்தில் கடைசி வரி:
"நான் நட்சத்திரங்களை வாசிக்கப் போகிறேன்."
இப்போது அவளே நட்சத்திரத் தூசியாகி,
பிரபஞ்சத்தின் நினைவகத்தில் கலந்துவிட்டாள்.

V. அந்த மணி (The Bell)

மண்ணில் புதைந்த பள்ளி மணி
இன்னும் ஒலிக்கவில்லை.
ஆனால், அதன் அதிர்வு
மனித குலத்தின் மனச்சாட்சியைத்
துளைத்துக் கொண்டே இருக்கிறது.
அது ஒரு எச்சரிக்கை மணி.

VI. மீ-கவிதை (Meta-Poem)

இந்த வரிகள் கவிதையல்ல;
இவை சாட்சியங்கள்.
மண் - ஒரு ஆவணம்.
தூசி - ஒரு வரலாறு.
கவிஞன் இங்கே
வெறும் மொழிபெயர்ப்பாளன் மட்டுமே.

VII. சட்டமும் நிசப்தமும் (Law and Silence)

உலகம் சட்டங்களை வரைகிறது;
ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடுகிறது.
ஆனால், ஒரு குழந்தையின்
பென்சில் முனை உடையுமே...
அந்தச் சத்தத்தை விட பலவீனமானது
மனித நாகரிகத்தின் அனைத்து சட்டங்களும்.

VIII. வானத்தின் ஆவணகம் (Sky Archive)

வானம் இப்போது
ஒரு பெருந்தரவு (Big Data).
அந்தச் சத்தத்தை,
அந்தச் சிதைவை
அது மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கச் செய்கிறது.
கவிதையில் மட்டுமே அந்தப் பள்ளி
இன்னும் இடியாமல் நிற்கிறது.

IX. தாய்மார்களின் இரவு (Night of Mothers)

இரவில் தாய்மார்கள்
மண்ணில் பெயர்களை எழுதுகிறார்கள்.
ஒவ்வொரு பெயரும் ஒரு விண்மீன்.
ஆனால், வானம் அந்தப் பெயர்களை
வாசிக்க அஞ்சுகிறது.

X. விதைகள் (Seeds)

ஒரு பள்ளி அழியும் போது
ஒரு தலைமுறை மண்ணாகிறது.
ஆனால் கவிதை அங்கே
ஒரு விதையைப் புதைக்கிறது.
அந்த விதை, நீதிக்கான
ஒரு புதிய உலகமாக என்றாவது
ஒருநாள் முளைக்கும்.

Afterword:

நினைவகம் எனும் கவிதை (Refined)

இந்தப் பிரதி ஒரு High-Modernist Meta-Poetic Lament.
இது ஒரு நிகழ்வின் பதிவு மட்டுமல்ல;
போரின் நடுவே நசுக்கப்படும் குழந்தைப் பருவம் மற்றும்
சிதைந்துபோகும் மனித விழுமியங்களை
மீள்விசாரணை செய்யும் முயற்சி.
கவிதை இங்கே கலை வடிவம் என்பதையும் தாண்டி,
ஒரு 'கூட்டு நினைவகமாக' (Collective Memory) உருமாறுகிறது.

இறுதி வரி:

(The Golden Line (Final Polish))

“ஒரு பள்ளியின் இடிபாடுகளில் புதைக்கப்படுவது வெறும் கற்கள் அல்ல;
மனிதகுலம் இன்னும் சந்திக்காத அதன் உன்னத எதிர்காலத்தின் பிணங்கள்.”

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

* டிஜிட்டல் ஓவியம் - கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி