அத்தியாயம் 2: உடற்கூற்று அரசியலும் அண்டவியல் சிதைவும்  (Anatomy of Violence & Cosmic Rupture)

உடற்கூற்று அரசியலும் அண்டவியல் சிதைவும் (Anatomy of Violence & Cosmic Rupture) என்ற பகுதிக்குள் நுழைகிறோம். இதில் கவிஞர் சோலைக்கிளியின் 'எனது தாய்ப்பால்', 'நவீன இலங்காபுரி', 'இறகு உதிர்ந்த கிராமம்' ஆகிய மூன்று முக்கிய கவிதைகளை முன்வைத்து, வன்முறை என்பது மனித உடலைத் தாண்டி, பிரபஞ்சக் கூறுகளையும் இயற்கையையும் எவ்வாறு சிதைக்கிறது என்பதை 'உடலரசியல்' (Biopolitics) மற்றும் 'அண்டவியல் சிதைவுக் கோட்பாடு' (Cosmic Rupture) ஊடாக விரிவாக ஆராய்வோம்.

1. தாய்ப்பால் ஈயக்குழம்பாதல்: வன்முறையின் உடற்கூற்று அரசியல் (Biopolitics and Anatomy of Violence)

போரின் குரூரம் என்பது ஒரு சமூகத்தின் ஆக அடிப்படையான, உயிரியல் ரீதியான மென்மைகளை உக்கிரமான சடப்பொருட்களாக மாற்றியமைக்கிறது. பிரெஞ்சு தத்துவஞானி மிஷெல் ஃபூக்கோ (Michel Foucault) முன்வைத்த 'உடலரசியல்' (Biopolitics) கோட்பாட்டின்படி, அதிகாரமும் வன்முறையும் மனித உடலின் ஆக உன்னதமான திரவங்களையும், உயிர்ச் செயல்பாடுகளையும் தன்வயப்படுத்திச் சிதைக்கின்றன. சோலைக்கிளியின் ‘எனது தாய்ப்பால்’ கவிதை, இந்த உடற்கூற்று அரசியலின் உச்சகட்டப் வெளிப்பாடாகும்:

"எனது தாய்ப்பால் ஒரு ஈயக் குழம்பாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

எப்படி முடியும் மிகவும் பசுமையாக இன்னொரு முலையும் இல்லையா என்பதைப்போல அந்தப் பாலில் குளிர்மை நிறைந்திருந்தால், இன்று சுற்றி வரவும் அக்கினிக்குள்ளே வாழ்ந்து தொலைக்க?"

தாய்மை, முலைப்பால், அதன் குளிர்மை என்பன மானுடத்தின் ஆகப் பெரும் கருணையின், பாதுகாப்பின் குறியீடுகள். ஆனால், தன்னைச் சுற்றிலும் எரியும் போர்க்காலத் தீயினூடு வாழும் கவிஞன், தனக்குக் கிடைத்த உக்கிரமான தற்காப்புச் சக்தியின் மூலத்தைத் தன் தாயின் உடலிலிருந்தே தேடுகிறான். பாசமும் குளிர்மையுமான சாதாரணப் பெண்ணின் பாலில் வளர்ந்திருந்தால், இந்த வன்முறை யுகத்தின் குண்டுவெடிப்புகளையும், நெருப்புகளையும் தின்று செரிக்கும் ஆற்றல் தனக்குக் கிடைத்திருக்காது என அவன் வாதிடுகிறான்.

எனவேதான், தன் தாயின் முலைப்பால் என்பது சாதாரணப் பாலாக இருக்க முடியாது; அது 'நரகத்து நெருப்புகளின் மொத்த வடிவம்' மற்றும் 'ஈயக் குழம்பு' (Molten Lead) என்ற அதிர்ச்சியூட்டும் படிமமாக உருமாறுகிறது.

போர்க்கால அதிர்ச்சி (War Trauma) எவ்வாறு ஒரு மனிதனைத் தன் தாயின் கனிவைக்கூட வன்முறையின் உலைக்களமாக மறுவாசிப்புச் செய்ய வைக்கிறது என்பதையே இக்கவிதை துலக்குகிறது. "சூரியனின் மையப் புள்ளியில் வெறும் முரசுடன் கூடிய வாயை வைத்துச் சூப்பிடும் துணிச்சல்" என்ற வரிகள், வன்முறையின் பிடியில் அகப்பட்ட மனித உடல், இயற்கையின் ஆகப் பெரும் வெப்பத்தையும் உக்கிரத்தையும் எதிர்கொள்ளும் ஒரு போர்க்கருவியாக (Militarized Body) மாறுவதைக் காட்டுகிறது.

2. 'நவீன இலங்காபுரி' மற்றும் அண்டவியல் சிதைவு (Cosmic Rupture)

போரின் தாக்கம் மனிதர்களின் உடலோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்ச ஒழுங்கையும், காலத்தின் நகர்வையும், மனிதநேயத்தின் மீதான அறிவியல் நம்பிக்கைகளையும் சேர்த்தே சிதைக்கிறது. இதனை 'அண்டவியல் சிதைவு' (Cosmic Rupture) எனலாம். சோலைக்கிளியின் ‘நவீன இலங்காபுரி’ (1986 கல்முனை இனக்கலவரத்தின் பின்னணியில் எழுதப்பட்டது) கவிதை, இந்த அண்டவியல் சிதைவை நவீன விஞ்ஞான நாகரிகத்தின் மீதான உக்கிரமான எள்ளலாக முன்வைக்கிறது:

"'ஆம்ஸ்ரோங்' இன்னும் சந்திரனில் இறங்கவில்லை. இந்த 1986லும் விஞ்ஞானம் தழைத்ததென்று சொன்னவனின் வாய்க்குள் மண்ணள்ளிக் குத்து வாய்த்தையல் போடு..."

நவீன உலகம் விண்வெளி ஆய்வுகள், செயற்கைக்கோள்கள், குழாய்ப் பிள்ளைகள் (Test-tube babies) என விஞ்ஞானப் பரிணாமத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டுவிட்டதாகப் பிரகடனப்படுத்துகிறது. ஆனால், தன் கண்முன்னே நிகழும் இனக்கலவரத்தின் குரூரத்தைக் காணும் கவிஞனுக்கு இந்த விஞ்ஞானப் பிரகடனங்கள் அனைத்தும் சுத்தப் பொய்மையாகத் தோன்றுகின்றன. மனிதனின் அகம் இன்னும் கற்காலத்து அரக்கத்தனத்திலேயே உறைந்து கிடக்கும்போது, சந்திரன் மீதான மனிதனின் தடம் என்ன பயனைத் தந்துவிடப் போகிறது?

விஞ்ஞான யுகத்தின் முகமூடியைக் கிழிக்கும் கவிஞன், தன் கண்முன்னே தோன்றும் வன்முறையாளர்களைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைகிறான்:

"இந்த இராவணர்கள் எங்கிருந்து வந்தார்கள்? முகத்தைப் பார்த்தால் மலைவிழுங்கிபோல தெரிகின்ற அளவுக்கு அச்சத்தை உண்டுபண்ணும் மனுக்குலத்தின் துரோகி உருமாறும் அரக்கர் பட்டாளம் எங்கிருந்து கண்முன்னே தோன்றியது?"

இங்கு கவிஞர் இராமாயணத் தொன்மத்தை (Mythology) நவீன அரசியல் யதார்த்தத்தோடு பிணைக்கிறார். இது நவயுகம் அல்ல; அனுமான் எரியூட்டிய பழைய 'இலங்காபுரி'தான். இப்போதும் இங்கு 'சீதைகள் சிறையிருக்கக் கூடும்' என்று பாடுவதன் மூலம், வன்முறையின் காலம் என்பது நேர்கோட்டில் (Linear Time) நகராமல், ஒரு வட்டப்பாதையில் மீள மீளப் பேரழிவையே சந்திக்கும் அந்தப் போர்க்காலக் காலச் சுழற்சியை (Cyclical Traumatic Time) அண்டவியல் ரீதியாக நிறுவுகிறார்.

3. 'இறகு உதிர்ந்த கிராமம்': நிலப்பரப்பின் அவலவுருவம் (Dystopian Landscape)

வன்முறையினால் பிரபஞ்சமும் நிலமும் அடையும் உருக்குலைவைச் சோலைக்கிளி தன் 'இறகு உதிர்ந்த கிராமம்' கவிதையில் மிக நுணுக்கமாகச் சித்திரிக்கிறார். கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் அவதானித்தது போல, மட்டக்களப்புப் பிரதேசத்தின் வனப்புகளைப் பாடித்தேட வேண்டிய சோலைக்கிளி, கால மாற்றத்தில் காண்கின்ற நிலமெல்லாம் "இறகு உதிர்ந்த கிராமங்கள்" தான்.

"'ஊர்' அது என்ன செய்யும்? யானையும் யானையும் மறியேறும்போது சும்மாகிடந்த தகரைப்பற்றை மிதிபடுமே, தகரைப்பற்றை அதைப்போல மிதிபட்டு மிதிபட்டு இறகுதிர்ந்த கோழியைப்போல உருக்குலைந்து தவிக்கிறது."

இராணுவப் பேரதிகாரங்களுக்கும், ஆயுதப் போராட்டங்களுக்கும் இடையில் நசுங்கிப் போகும் அப்பாவிப் பொதுமக்களின், கிராமங்களின் நிலையை 'யானைச் சண்டையில் மிதிபடும் தகரைப்பற்றை' (Wild bushes) என்ற எளிய பிராந்தியப் படிமத்தின் மூலம் உலகளாவிய அரசியல் யதார்த்தமாக மாற்றுகிறார்.

போரின் வன்முறை இயற்கையின் எழிலைக் குலைத்து, நிலவைக் கூட 'மினக்கட்ட நிலவு' என்றும் 'வாயில் மண் விழுந்த' வெறிச்சோடிய நிலப்பரப்பாகவும் மாற்றுகிறது. கிராமங்கள் அனைத்தும் இறகு உதிர்ந்த கோழியைப் போலத் தன் சுயத்தை, அழகை இழந்து தவிக்கின்றன.

"சூத்தை பிடித்து இறந்த பற்களின் இடவு தெரியுமே, இடவு அந்தமாதிரி மனிதர் மிதித்துத் துவைத்த தடங்கள் மிகவும் அசிங்கமாய் மூக்கறை போலவும்..."

மட்டக்களப்பின் பேச்சுவழக்கான 'இடவு' (பல் பிடுங்கப்பட்ட இடைவெளி) என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தி, போரின் இராணுவச் சப்பாத்துகள் மிதித்துச் சிதைத்த கிராமத்து மண்ணின் வடுக்களைக் கவிஞர் காட்சிப்படுத்துகிறார். சொறிந்து சூத்தையாகி விழுந்த பல்லின் இடைவெளி எவ்வளவு அசிங்கமானதோ, அவ்வளவு அசிங்கமாக எழில்மிகு கிராமங்கள் வன்முறையின் தடங்களால் மூக்கறைந்து கிடக்கின்றன. "எங்கள் கிராமம் அவியுது!" என்ற ஒற்றைச் சொல், நிலப்பரப்பே ஒரு பெரும் போர்க்கள அடுப்பில் வெந்து சாம்பலாவதை உணர்த்துகிறது.

முடிவுரை

இவ்வத்தியாயத்தின் வழி, சோலைக்கிளியின் கவிதைகளில் வன்முறை என்பது மனித உடலின் ஆகப் புனிதமான 'தாய்ப்பாலை' ஈயக்குழம்பாக்குவதாகவும், விஞ்ஞானத்தின் மீதான நம்பிக்கையைத் தகர்த்து அண்டவியல் ஒழுங்கைக் குலைப்பதாகவும், அமைதியான கிராமிய நிலப்பரப்பைச் சிதைப்பதாகவும் விரிந்து செல்வதைக் காண முடிகிறது. உடலும் பிரபஞ்சமும் வெவ்வேறல்ல; வன்முறையின் வடுக்கள் இரண்டின் மீதும் ஒரே உக்கிரத்துடனேயே பதிகின்றன என்பதைச் சோலைக்கிளி அதிசயத்தக்க குறியீடுகளுடன் பதிவு செய்துள்ளார்.

                         - கவிஞர் சோலைக்கிளி -

அத்தியாயம் 3: பிராந்திய மொழியியலும் தர்க்கமீறிய கவிதை பாஷையும் (The Anti-Logical Poetic Idiom)

இந்த அத்தியாயம் நமது ஆய்வின் மிக முக்கியமான ‘அழகியல் யுத்த’க் களத்தைத் தொட்டுச் செல்கிறது. நவீனத்துவக் கவிதையின் மொழியியல் போக்குகளைப் புரிந்துகொள்ளவும், சோலைக்கிளியின் மீதான விமர்சனங்களுக்குக் தத்துவார்த்த ரீதியாகப் பதிலளிக்கவும் இவ்வத்தியாயம் மிக அவசியமானது.

இங்கு சோலைக்கிளியின் 'நான்' கவிதை, பேராசிரியர் நுஃமானின் மொழியியல் விளக்கம் மற்றும் இ. முருகையனின் தர்க்கக் கண்ணோட்டம் ஆகியவற்றை மையமிட்டு, 'தர்க்கமீறிய கவிதை பாஷை' (The Anti-Logical Poetic Idiom) மற்றும் 'பின்காலனியப் பிராந்திய மொழியியல்' (Post-colonial Regional Linguistics) ஊடாக விரிவாக ஆராய்வோம்.

1. தர்க்கத்தின் எல்லையும் கவிதை பாஷையின் விடுதலையும் (Poetic Idiom vs. Logical Positivism)

கவிதையின் மொழி என்பது அன்றாடத் தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான தர்க்க மொழி (Logical Language) அல்ல. அது குறியீடுகள், படிமங்கள், உணர்வுநிலைகளின் வழி இயங்கும் ஒரு தனித்துவமான பாஷை. மேற்கத்திய இலக்கியக் கோட்பாட்டில், இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் உருவான ‘உருவவியல்’ (Formalism) மற்றும் ‘புதிய விமர்சனம்’ (New Criticism) போன்ற கோட்பாடுகள், கவிதை மொழிக்குள்ளே இருக்கும் அலாதியான ‘தன்னியக்கச் செயல்பாட்டை’ (Defamiliarization) வலியுறுத்தின.

பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமான் தனது முன்னுரையில் சுட்டிக்காட்டுவது போல, "கவிதையின் மொழி கணக்கியலின் மொழி போல் நேரானதல்ல; ஒன்றும் ஒன்றும் இரண்டு என்பது போல் முற்றிலும் தர்க்கரீதியானதல்ல." பாரதி கண்ணம்மாவை ‘ஆடிவரும் தேன்’ என்றோ, ‘உயிர்த்தீயினிலே வளர் சோதி’ என்றோ அழைக்கும்போது, ‘தேன் எப்படி ஆடும்?’, ‘உயிர் எப்படித் தீயாகும்?’ என்று தர்க்கவாதம் புரிய முடியாது. அத்தகைய வினாக்கள் கவிதைக்கு வெளியேயானவை; கவிஞனின் உணர்வுலகைப் புரிந்துகொள்ள தடையாய் இருப்பவை.

சோலைக்கிளி எண்பதுகளில் களம் புகுந்தபோது, ஈழத்து நவீன கவிதைச் சூழல் இன்னும் ஓரளவுக்கு மார்க்சிய, சமூக யதார்த்தவாத ‘நேர்க்கோட்டுத் தர்க்க மொழி’க்கே பழகியிருந்தது. கவிதை என்பது வாசகனுக்கு உடனே புரியும் படியாக, ஒரு சமூகக் கருத்தை நேரடியாகத் தர்க்கரீதியாகச் சொல்ல வேண்டும் என்ற முற்கற்பிதம் (Preconception) பரவலாக இருந்தது. இத்தகையதொரு சூழலில்தான், சோலைக்கிளி தர்க்கத்தை முற்றாக நிராகரித்து, உணர்வின் உக்கிரத்திலிருந்து நேரடியாகப் பிறக்கும் படிமங்களை அடுக்கத் தொடங்கினார்.

மூத்த கவிஞரும் விமர்சகருமான இ. முருகையன் அவர்கள் மல்லிகை இருபத்தோராவது ஆண்டு மலரில் எழுதிய ‘கடுங்கோபத்துடன் ஒரு கட்டுரை’யில், சோலைக்கிளியின் ‘மழைப் பழம்’ கவிதையில் வரும் ‘காற்றுக் கட்டி’, ‘மழைப் பழம்’ போன்ற தொடர்களைத் தர்க்கக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகி மிகக் கடுமையாக விமர்சித்தார். ஒரு முதிர்ந்த கவிஞரைக் கூட சோலைக்கிளியின் கவிதை பாஷை தடுமாறச் செய்தது என்றால், அதற்கு அவர் கவிதையைத் தர்க்கரீதியான மொழியாக்கமாக (Logical Translation) அணுகியதே காரணம். சோலைக்கிளி இங்கு மொழியைத் தர்க்கத்தின் சிறையிலிருந்து விடுவித்து, அதன் சுதந்திரமான கற்பனைத் தளத்தில் இயங்க வைத்தார்.

2. விமர்சனத்திற்கு உக்கிர எதிர்வினை: 'நான்' கவிதையின் அழகியல்

கவிஞர் இ. முருகையனின் ‘கடுங்கோப’ விமர்சனத்திற்கு எதிர்வினையாகச் சோலைக்கிளி எழுதிய ‘நான்’ கவிதை, வெறும் தனிநபர் மோதல் அல்ல; அது மரபான தர்க்க அழகியலுக்கும் நவீன அதிர்ச்சி அழகியலுக்கும் இடையிலான அழகியல் யுத்தப் பிரகடனம் (Aesthetics Manifesto).

"எனது நடை சறுக்குமென்றா நீ நினைத்தாய்....? தாமரையில் தெளித்துவிட்ட தண்ணீரா எனது நடை? தோட்பட்டை நனையும்படி காகம் முக்கிவிட்ட எச்சத்தின் இரு சொட்டா எனது நடை? சொல்லிவிடத் தேவையில்லை!"

தன் கவிதை பாஷையைத் ‘தாமரைத் தண்ணீர்’ போலப் பட்டும் படாமலும் இருக்கும் மென்மையானதாகவோ அல்லது ‘காகத்தின் எச்சம்’ போலப் பொருளற்றதாகவோ கருதிவிட வேண்டாம் எனச் சோலைக்கிளி எச்சரிக்கிறார். தன் கவிதை நடை வாசகனின் அல்லது விமர்சகனின் ‘தலைக்கு மேல் பாதம் பதித்து, அவனது விதை வரைக்கும் மிக எளிதாய் புதைந்துவிடும்’ உக்கிரத்தைக் கொண்டது என்கிறார்.

தொடர்ந்து, தனது பாதங்கள் இரும்பினால் செய்யப்பட்டவை அல்ல; மாறாக எதிரிகள் (அல்லது தர்க்க விமர்சகர்கள்) மூட்டிய நெருப்பிலேயே வெந்து சுட்டுப்போய், ‘அக்கினியையே பழகிய பாதங்கள்’ என்று சோலைக்கிளி கட்டமைக்கும் படிமம் மிக அலாதியானது:

"என்னுடைய பாதங்கள் இரும்பு கொண்டு செய்ததல்ல. நீ வைத்த நெருப்பினிலே சூடு கண்டு இறுகியது. சுட்டுப்போய், சுட்டுப்போய் அக்கினியைப் பழக்கியது. கல்லென்ன மேடென்ன என்பாதம் நடைபோடும் நீயென்ன தீயென்ன கூசாமல் அடிவைக்கும்."

இங்கு ‘அக்கினியைப் பழக்கிய பாதங்கள்’ என்பது, போர்க்காலத்தின் உளைச்சல்களும், சூழலின் நெருக்கடிகளும், விமர்சகர்களின் நிராகரிப்புகளும் தன் கவிதை மொழிக்குக் கொடுத்த உக்கிரமான முதிர்ச்சியைக் குறிக்கிறது. கவிதை என்பது வெறும் மூளைச் செயல்பாடல்ல, அது இதயத்தின் கழற்றல். "ஒரு பூவும் நுனிப்புல்லும் சிறு புள்ளும் சிற்றெறும்பும் செத்ததென்றால் கேளு! இதயத்தைக் கழற்றி எறிந்து விடுகிறேன்" என்று பாடுவதன் மூலம், தனது கவிதை தர்க்கத்தின் ஒற்றைப்பரிமாண மொழியைத் தாண்டி, பிரபஞ்சத்தின் ஆக எளிய உயிர்களுக்காகத் தத்தளிக்கும் ஒரு ‘உணர்வுநிலை மொழி’ (Emotive Language) என்பதைச் சோலைக்கிளி நிறுவுகிறார்.

3. பிராந்திய மொழியின் பனுவலாக்கமும் பின்காலனியக் கலகமும்

பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி அவர்கள் சோலைக்கிளி பற்றிப் பின்வருமாறு குறிப்பிடுகின்றார்: “அநுபவங்களை மட்டக்களப்பு மண்ணுக்குரிய மொழி நுண்மையுடன் சோலைக்கிளி என்ற கவிஞர் வெளிக்கொணர்ந்தார்” (2000: 75). சோலைக்கிளியின் கவிதை பாஷையின் இன்னொரு முக்கியப் பரிமாணம், அது மட்டக்களப்புப் பேச்சுவழக்குகளையும், குறிப்பாக முஸ்லிம் பண்பாட்டு வழக்குகளையும், பிராந்திய மரபுத் தொடர்களையும் (Regional Idioms) தாராளமாகக் கையாள்வதாகும்.

இலக்கியக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் இதனைப் ‘பின்காலனியப் பனுவலாக்கம்’ (Post-colonial Textuality) எனலாம். மைய நீரோட்டத் தமிழ் இலக்கியம் அல்லது ‘அதிகாரப்பூர்வ கவிதை மொழி’ என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட தரப்படுத்தப்பட்ட (Standard) மொழியையே கோரி நிற்கிறது. ஆனால் சோலைக்கிளி, அந்த மைய அதிகாரத்தை உடைத்துத் தன் பிராந்தியத்தின் விளிம்புநிலை மொழியைக் கவிதையின் அரியாசனத்தில் அமர்த்துகிறார்.

    முருகையனுக்குப் புரியாமல் போன ‘காற்றுக் கட்டி’ (பாரம் அற்றது), ‘மழைப் பழம்’ (பெருமழை) போன்ற தொடர்கள், மட்டக்களப்பில் சிறுவர்களும் பயன்படுத்தும் கவித்துவம் நிறைந்த பாமரன் உருவாக்கிய மரபுத் தொடர்கள்.

    ‘பேய் நெல்லுக் காயவைக்கும் வெயில்’ என்பது அந்தி மாலையில் தனி மஞ்சள் நிறத்தில் எரியும் வெயிலைக் குறிக்கும் ஒரு கிராமிய நம்பிக்கைச் சொல்.

    ‘இறகு உதிர்ந்த கிராமம்’ கவிதையில் வரும் ‘இடவு’ (பல் பிடுங்கப்பட்ட இடைவெளி) போன்ற சொற்கள் அப்பிரதேசத்தின் நிலவியலை அப்பட்டமாகக் காட்டுபவை.

இத்தகைய பிராந்திய மொழிக் கூறுகள், அந்தப் பண்பாட்டோடு பரிச்சயமற்றவர்களுக்குத் தொடக்கத்தில் ‘பாஷைத் தடுமாற்றத்தை’ அல்லது புரியாமையை ஏற்படுத்தலாம். ஆனால், தீவிர சிரத்தையோடு பலமுறை வாசிக்கும்போது, அது வாசகனின் ஆழ்மனதில் கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் சொல்வது போல ஒரு ‘பதியன்’ (Grafter) போன்ற ஆழமான பிடிப்பை அல்லது ஈர்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

பிராந்திய மொழியோடு சமயம் சார்ந்த பண்பாட்டு வழக்குகளும் இத்தொகுப்பில் குறியீடுகளாக மாறுகின்றன. ‘எட்டாவது நரகம்’ என்ற தலைப்பே இஸ்லாமிய நரக நம்பிக்கையின் அடியாக எழுந்தது. ‘உயில்’ போன்ற பிற கவிதைகளில் வரும் ‘மீசான்கட்டை’ (கல்லறை அடையாளம்), ‘வெள்ளைக் கொடி’, ‘குடை மல்லிகை’ போன்ற சொற்கள் முஸ்லிம்களின் பிரேத அடக்கச் சடங்கு சார்ந்த குறியீடுகள். இவற்றை உள்வாங்குவது கவிதையின் முழுமையான ஆழத்தை அடைவதற்கு அவசியமாகிறது.

முடிவுரை

சோலைக்கிளியின் ‘எட்டாவது நரகம்’ தொகுப்பு, தமிழ்க் கவிதை மொழிக்குத் தர்க்கமீறிய ஒரு புதிய படிமப் பாஷையையும், பிராந்திய மொழியின் உக்கிர அழகியலையும் ஒரே நேரத்தில் கொடையாக அளித்துள்ளது. வன்முறை நிறைந்த உலகை எதிர்கொள்ள மரபான தர்க்க மொழி போதாது; அதற்கு உணர்வுகளால் நெய்யப்பட்ட, அதிர்ச்சியூட்டுகின்ற, பிராந்தியத்தின் ஆன்மா துடிக்கும் ஒரு புதுப் பாஷை தேவை என்பதைச் சோலைக்கிளி நிரூபித்துள்ளார். கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் எச்சரிப்பது போல, இப்புதிய திசைக்குரிய பிராந்திய வழக்குகள் நவீன விஞ்ஞானத் தளத்தோடும், உலகளாவிய உணர்வுத் தளத்தோடும் இணையும்போது, அது இன்னும் ஆழமும் கூர்மையும் கொண்ட உன்னதமான ஆத்மார்த்தக் கலையாக உருவெடுக்கிறது.

[தொடரும்]
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

உசாத்துணைப் பட்டியல் (Bibliography)

1. முதன்மை மற்றும் தமிழ்ப் பனுவல்கள் (Primary & Tamil Sources)

    சோலைக்கிளி. (1988). எட்டாவது நரகம். வியூகம் வெளியீடு, கல்முனை. (முதற்பதிப்பு).

    நுஃமான், எம். ஏ. (1988). "சோலைக்கிளியின் கவிதைகள்” – எட்டாவது நரகம் தொகுப்பிற்கான அணிந்துரை.

    வில்வரத்தினம், சு. (1988, மார்கழி). "எட்டாவது நரகம்” (ஒரு விமர்சனப் பார்வை) – அலை (33); அலை கலை இலக்கிய வட்டம், யாழ்ப்பாணம். பக். 1161-1163

    சிவத்தம்பி, கா. (2000). ‘ஈழத்துத் தமிழிலக்கியத் தடம் 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனமும்’, மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம், கொழும்பு.

    முருகையன், இ. (1985, ஆகஸ்ட்-செப்டம்பர்). "கடுங்கோபத்துடன் ஒரு கட்டுரை". மல்லிகை (21ஆவது ஆண்டு மலர்), யாழ்ப்பாணம்; பக். 33-38.

2. சர்வதேசக் கோட்பாட்டுப் பனுவல்கள் (International & Theoretical Sources)

    Barthes, Roland. (1978). A Lover's Discourse: Fragments. (Trans. Richard Howard). New York: Hill and Wang. (அத்தியாயம் 4-க்கான காதல் குறியீட்டியல் கோட்பாடு)

    Benjamin, Walter. (1968). Theses on the Philosophy of History (Illuminations). (Trans. Harry Zohn). New York: Schocken Books. (அறிமுகம் மற்றும் அத்தியாயம் 2-க்கான பேரழிவு மற்றும் அண்டவியல் சிதைவுக் கோட்பாடு)

    Breton, André. (1924). Manifesto of Surrealism. Paris. (அத்தியாயம் 3-க்கான சர்ரியலிச மொழிக் கோட்பாடு)

    Darwish, Mahmoud. (2003). Unfortunately, It Was Paradise: Selected Poems. (Trans. Munir Akash). California: University of California Press. (முடிவுரைக்கான பலஸ்தீன எதிர்ப்பு இலக்கிய ஒப்பீடு)

    Foucault, Michel. (2003). “Society Must Be Defended”: Lectures at the Collège de France. New York: Picador. (அத்தியாயம் 2-க்கான உடலரசியல் / Biopolitics கோட்பாடு)

    Heidegger, Martin. (1962). Being and Time. (Trans. John Macquarrie & Edward Robinson). New York: Harper & Row. (அத்தியாயம் 5-க்கான நிலமும் இருப்பும் / Existential Alienation கோட்பாடு)