நீதிக்கதை 1: செயற்கை உலகம்!

பகுதி 1 – இயற்கையின் மடியில் பூம்பாறை

மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மடியில், செங்குன்றம் என்ற மலைத்தொடரின் அரவணைப்பில் பூம்பாறை என்ற அழகிய சிற்றூர் அமைந்திருந்தது. இயற்கை அன்னையின் அரவணைப்பில் செழித்து விளங்கிய அந்த ஊர், அமைதி, அன்பு, ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது.

பூம்பாறையின் காலைகள் பறவைகளின் இனிய கீச்சொலியால் விழித்தெழும். மாலைகள் அமுதாறு என்ற ஆற்றின் சலசலப்பில் உறங்கும். அந்த ஊரின் மக்கள் அனைவரும் அன்பு என்ற ஒரே நூலில் இணைக்கப்பட்ட குடும்பமாக வாழ்ந்தனர்.

செங்குன்றத்தைச் சுற்றி அடர்ந்த காடுகள் பரந்து விரிந்திருந்தன. அவற்றில் பலவகையான மரங்களும், மூலிகைகளும் செழித்து வளர்ந்தன. பறவைகள் ஆயிரக்கணக்கில் கூடுகட்டி வாழ்ந்தன. மயில், மான், முயல், அணில், யானை எனப் பல உயிரினங்கள் அச்சமின்றி உலவின.

செங்குன்றத்தில் ஊற்றெடுத்து ஓடிய அமுதாறு, பூம்பாறை மக்களின் உயிர்நாடியாக விளங்கியது. அதன் நீரால் வயல்கள் முப்போகம் விளைந்தன. கால்நடைகள் செழித்தன. மக்களின் வாழ்க்கை வளமாக இருந்தது.

பகுதி 2 – மாற்றத்தின் முதல் விதை

அந்த அமைதியான வாழ்க்கையில் ஒருநாள் மாற்றத்தின் விதை விதைக்கப்பட்டது.

பூம்பாறைக்கு அடுத்திருந்த கிராமத்தில் ஒரு பெரிய தொழிற்சாலை தொடங்கப்பட்டது.

நல்ல சம்பளம், நிரந்தர வேலை, வசதியான வாழ்க்கை என்ற கனவுகளோடு பல இளைஞர்கள் அங்கு வேலைக்குச் சென்றனர்.

சில மாதங்களிலேயே அவர்களின் வாழ்க்கை மாறியது.

புதிய ஆடைகள், புதிய வீடுகள், புதிய பழக்கவழக்கங்கள், புதிய பேச்சுமுறைகள்—அனைத்தும் அவர்களை வேறொரு உலகத்தின் மனிதர்களாக மாற்றின.

அவர்களின் வாழ்க்கை முறையைக் கண்ட பூம்பாறை மக்களுக்கும் அந்த வசதியான வாழ்க்கையின் மீது ஆசை ஏற்பட்டது.

பகுதி 3 – மண்ணை விட்டு இயந்திரத்தை நோக்கி

ஒருவர் பின் ஒருவராக விவசாயத்தை விட்டுவிட்டு தொழிற்சாலையை நோக்கிச் சென்றனர்.

ஒருகாலத்தில் ஏர் உழுத வயல்கள் வெறிச்சோடி நின்றன.

கலப்பையின் ஓசை அடங்கியது.

மண்ணின் மணத்தைச் சுவாசித்த கைகள், இயந்திரங்களின் சத்தத்தில் மறைந்து போயின.

ஆனால் சில விவசாயிகள் மட்டும்,

“மண்ணே எங்கள் தாய்”

என்ற நம்பிக்கையோடு விவசாயத்தை விடாமல் தொடர்ந்தனர்.

அவர்கள் தங்கள் முன்னோர்களின் நிலத்தையும், மண்ணின் உயிரையும் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று எண்ணினர்.

ஆனால் காலம் அவர்களுக்கும் சோதனைகளைத் தரத் தொடங்கியது.

பகுதி 4 – அமுதாறு நச்சாறானது

ஆண்டுகள் நகர்ந்தன.

தொழிற்சாலையிலிருந்து வெளியேறிய ரசாயனக் கழிவுகள் முறையாகச் சுத்திகரிக்கப்படாமல் அமுதாற்றில் கலந்தன.

ஒருகாலத்தில் கண்ணாடிபோல் தெளிந்திருந்த நீர், மெதுவாக நச்சுநீராக மாறியது.

மீன்கள் இறந்தன.

நீர்வாழ் உயிரினங்கள் அழிந்தன.

ஆற்றங்கரையில் வாழ்ந்த பறவைகள் வேறு இடங்களைத் தேடிப் பறந்தன.

ஒருகாலத்தில் பூம்பாறையின் உயிர்நாடியாக இருந்த அமுதாறு, இப்போது அந்த மக்களின் அச்சத்திற்குக் காரணமாக மாறியது.

அந்த நச்சு நீரையே நம்பியிருந்த வயல்களும் தங்கள் வளத்தை இழக்கத் தொடங்கின.

பகுதி 5 – பூமித்தாயின் கண்ணீர்

ஒருகாலத்தில் முப்போகம் விளைந்த மண், ஒரு போகப் பயிரைக்கூட சிரமப்பட்டு தாங்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது.

சத்தான உணவு கிடைக்காமல் வாடும் கர்ப்பிணித் தாயின் வயிற்றில் வளரும் குழந்தை மெதுவாக பலவீனமடைவது போல, நச்சு கலந்த நீரால் பூமித்தாயின் கருவறையான வயல்வெளிகளும் தங்கள் உயிர்ச்சத்தை இழந்தன.

ஒருகாலத்தில் ஆயிரம் உயிர்களுக்கு உணவளித்த மண், தன் வளத்தை இழந்த தாயைப் போல அமைதியாகக் கண்ணீர் சிந்தியது.

விவசாயிகளின் கண்களில் இருந்த நம்பிக்கையும் மெதுவாகக் கரைந்தது.

பகுதி 6 – காடுகளின் அழிவு

இதற்கிடையில் மனிதனின் பேராசை காடுகளையும் விட்டு வைக்கவில்லை.

நூற்றாண்டுகளாக நிழல் தந்த மரங்கள் வெட்டப்பட்டன.

அவை அலமாரிகளாகவும், மேசைகளாகவும், நாற்காலிகளாகவும் மாறின.

சில மரங்கள் காகித ஆலைகளின் மூலப்பொருளாக மாறின.

மரங்களோடு சேர்ந்து எண்ணற்ற பறவைகளின் கூடுகளும் அழிந்தன.

முட்டையிலிருந்த குஞ்சுகள் வெளிச்சத்தைக் கூட காணாமல் உயிரிழந்தன.

காடு அழிந்தபோது, அதன் உள்ளே வாழ்ந்த எண்ணற்ற உயிர்களின் வாழ்க்கையும் அழிந்தது.

பகுதி 7 – மழையும் வாழ்க்கையும் குறைந்தன

காடுகள் குறைந்தன.

மழை குறைந்தது.

நிலத்தடி நீர் வற்றியது.

விவசாயம் சீரழிந்தது.

விவசாயிகள் நம்பிக்கையை இழந்தனர்.

பலர் தங்கள் முன்னோர்களின் நிலங்களை விற்றுவிட்டு நகரங்களை நோக்கிப் புறப்பட்டனர்.

வயல்வெளிகள் குடியிருப்புகளாக மாறின.

பசுமை நிறைந்த பூம்பாறை, மெதுவாகக் கான்கிரீட் காடாக மாறியது.

மண்ணில் ஓடிய நீரின் இடத்தைச் சாலைகள் பிடித்தன.

வயல்களின் இடத்தை வீடுகள் பிடித்தன.

மரங்களின் இடத்தை கட்டடங்கள் பிடித்தன.

பகுதி 8 – செங்குன்றத்தின் கடைசி மூச்சு

இறுதியில் உயிரோடு நின்றது செங்குன்றம் மட்டுமே.

ஆனால் அதற்கும் மனிதன் கருணை காட்டவில்லை.

மலையில் வெடிகுண்டுகள் பதிக்கப்பட்டன.

ஒரு வெடிப்பில் ஆயிரம் ஆண்டுகள் அமைதியாக நின்ற பாறைகள் சிதறின.

செங்குன்றம் கல் குவாரிகளாக மாற்றப்பட்டது.

அதன் கனிம வளங்கள் லாரிகளில் ஏற்றிச் செல்லப்பட்டன.

ஒவ்வொரு நாளும் மலை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் குறைந்தது.

மலை மெதுவாகத் தனது உயரத்தையும், அழகையும், உயிரையும் இழந்தது.

ஒருகாலத்தில் பூம்பாறைக்கு காவலனாக நின்ற செங்குன்றம், மனிதனின் பேராசைக்கு முன்னால் தன் இருப்பையே இழக்கத் தொடங்கியது.

பகுதி 9 – இயற்கைக்குப் பதிலாக செயற்கை

பல ஆண்டுகள் கடந்தன.

ஒருகாலத்தில் பறவைகள் பாடிய இடத்தில் ஒரு செயற்கைப் பூங்கா உருவானது.

அங்கு கல்லில் செதுக்கப்பட்ட பறவைகள் இருந்தன.

சிமெண்டில் வடிவமைக்கப்பட்ட விலங்குகள் இருந்தன.

காகிதப் பூக்கள் இருந்தன.

சுவர்களில் வரையப்பட்ட மரங்கள் இருந்தன.

உண்மையான இயற்கையை இழந்த மனிதன், இயற்கையின் உருவங்களை மட்டும் உருவாக்கத் தொடங்கினான்.

அவற்றைப் பார்த்து இன்றைய தலைமுறை குழந்தைகள் மகிழ்ந்தனர்.

அவர்களுக்கு இயற்கை என்பது உயிருடன் இருப்பது அல்ல; காட்சிக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு பொருளாக மாறிவிட்டது.

பகுதி 10 – ஒரு குழந்தையின் கேள்வி

ஒருநாள் அந்த செயற்கைப் பூங்காவிற்கு ஒரு சிறுவன் தனது தந்தையுடன் வந்தான்.

அங்கு கல்லால் செய்யப்பட்ட பறவையையும், சிமெண்டால் செய்யப்பட்ட விலங்குகளையும், சுவரில் வரையப்பட்ட மரங்களையும் பார்த்தான்.

அவன் தன் தந்தையிடம் கேட்டான்:

“அப்பா... உண்மையான மரம் என்றால் இதுதானா? உண்மையான பறவை என்றால் கல்லில் செய்த இந்த உருவம்தானா? ஆறு என்றால் ஓவியத்தில் இருப்பதுதானா?”

அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல முடியாமல் தந்தை தலைகுனிந்தார்.

அந்தச் சிறுவனுக்குப் புரியவில்லை—

ஒருகாலத்தில் தன் காலடியில் உண்மையான மண் இருந்தது.

அவன் பார்த்திருக்க வேண்டிய மரங்கள் இருந்தன.

அவன் கேட்டிருக்க வேண்டிய பறவைகளின் குரல்கள் இருந்தன.

அவன் தொட்டிருக்க வேண்டிய தெளிந்த ஆறு இருந்தது.

ஆனால் அவற்றையெல்லாம் மனிதர்களே அழித்துவிட்டனர்.

பகுதி 11 – காற்று சொல்லிய கடைசிக் கதை

அப்போது பூம்பாறையின் மண்ணில் வீசிய காற்று மட்டும், மனிதன் அழித்துவிட்ட இயற்கையின் கதையை அமைதியாகச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.

அது ஒருகாலத்தில் பறவைகளின் பாடலைச் சுமந்து சென்ற காற்று.

வயல்வெளிகளின் மணத்தைச் சுமந்து சென்ற காற்று.

செங்குன்றத்தின் குளிர்ச்சியைச் சுமந்து சென்ற காற்று.

அமுதாற்றின் ஈரத்தைச் சுமந்து சென்ற காற்று.

இப்போது அது சிமெண்ட் தூசியையும், வறண்ட மண்ணின் வெப்பத்தையும் மட்டுமே சுமந்து சென்றது.

இயற்கையை வென்றதாக நினைத்த மனிதன், உண்மையில் தன்னுடைய வாழ்விடத்தையே இழந்திருந்தான்.

கருத்துரை

இயற்கை என்பது நம் முன்னோர்கள் நமக்கு விட்டுச் சென்ற சொத்து அல்ல; நம் பிள்ளைகளிடமிருந்து நாம் கடனாகப் பெற்ற செல்வம்.

அந்தச் செல்வத்தை நாம் காப்பாற்றத் தவறினால், நாளைய தலைமுறை உண்மையான மரங்களையும், பறவைகளையும், ஆறுகளையும், மலைகளையும் புத்தகங்களிலும், கல்லால் செதுக்கிய சிலைகளிலும் மட்டுமே காணும் நிலை ஏற்படும்.

இயற்கையை அழித்து உருவாக்கப்படும் எந்த வளர்ச்சியும் உண்மையான வளர்ச்சி அல்ல; அது மனிதகுலத்தின் மெதுவான அழிவின் தொடக்கம்.

செயற்கை உலகத்தை உருவாக்குவது எளிது. ஆனால், இயற்கை உலகத்தை மீண்டும் உருவாக்குவது மனிதனால் இயலாது.

இயற்கையை நேசிப்போம்; வருங்கால தலைமுறைக்கு உயிருள்ள உலகத்தை விட்டுச் செல்வோம்.

நீதிக்கதை 2 - உடைந்த கல்

பகுதி – 1 : மருளும் பொறையும்

அது பழங்காலம்.

மனிதன் இயற்கையையே இறைவனாக வணங்கிய காலம். அடர்ந்த காடுகள் சூழ்ந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில், சிற்பக் கலையில் வல்லுநரான ஒருவர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது வீட்டு அருகில் நூற்றாண்டுகள் பழமையான ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தை அவர் இயற்கைத் தெய்வமாகக் கருதி, தினமும் காலை மாலை வழிபட்டு வந்தார்.

ஒரு நாள் வானமே பிளந்ததுபோல் பெரும் மழை பெய்தது. ஆறுகள் கரைபுரண்டு ஓடின. பல மரங்கள் வேரோடு சாய்ந்தன. மறுநாள் காலை, சிற்பி வழக்கம்போல் அந்த மரத்தை வழிபடச் சென்றார். அப்போது மரத்தின் அடியில் வெள்ளநீரால் அடித்துவரப்பட்ட இரண்டு பெரிய கற்கள் கிடப்பதைக் கண்டார்.

அவற்றைப் பார்த்தவுடன் அவரது மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.

"இன்று நான் வணங்கும் இந்த மரமும் ஒருநாள் வெள்ளத்தில் விழுந்துவிட்டால், என் வழிபாட்டு மரபு என்ன ஆகும்? அடுத்த தலைமுறைக்கு நான் என்ன விட்டுச் செல்வேன்?"

அந்த எண்ணமே அவரை சோகத்தில் ஆழ்த்தியது.

அந்த நேரத்தில் ஒரு அதிசயம் நிகழ்ந்தது.

அந்த இரண்டு கற்களும் மனிதர்களைப் போலப் பேசத் தொடங்கின.

"சிற்பியே! ஏன் இவ்வளவு வருத்தமாக இருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டன.

சிற்பி தனது மனக்கவலையை அவற்றிடம் கூறினார்.

அதைக் கேட்ட கற்கள் புன்னகைத்தன.

"மரம், கல், மண், செடி, கொடி—இவை அனைத்தும் இயற்கையின் அங்கங்களே. இயற்கையே தெய்வம் என்றால், எங்களில் ஒருவரைச் சிலையாக வடித்து வழிபடுங்கள். உங்கள் வழிபாட்டு மரபு தலைமுறைகள் கடந்தும் தொடரும்."

அந்த வார்த்தைகள் சிற்பிக்குப் புதிய சிந்தனையைத் தந்தன.

அவர் முதல் கல்லை எடுத்தார். அதற்கு "மருள்" என்று பெயரிட்டார்.

இரண்டாவது கல்லுக்கு "பொறை" என்று பெயரிட்டார்.

முதலில் மருளை உளியால் செதுக்கத் தொடங்கினார்.

ஆனால் உளியின் முதல் அடியிலேயே மருள் நடுங்கியது.

இரண்டாவது அடி விழுந்ததும் சிறிது பிளந்தது.

மூன்றாவது அடிக்குள் அது முழுவதும் விரிசல் விட்டது.

எத்தனை முறை முயன்றாலும், மருளைச் சிலையாக வடிக்க முடியவில்லை.

சிற்பி வருத்தத்துடன் அதை ஓரமாக வைத்தார்.

பின்னர் பொறையை எடுத்தார்.

உளியின் முதல் அடி விழுந்தது.

அது அமைதியாகத் தாங்கியது.

இரண்டாவது அடி விழுந்தது.

அதுவும் அசையவில்லை.

நாட்கள் கடந்தன.

ஒவ்வொரு நாளும் உளியின் அடி, சுத்தியலின் ஒலி, வலி, பொறுமை—இவை அனைத்தையும் பொறை அமைதியாக ஏற்றுக்கொண்டது.

மெல்ல மெல்ல அது அழகிய சிலையாக உருவெடுக்கத் தொடங்கியது.

மாலை நேரம் வந்ததும் சிற்பி வேலை முடித்து வீட்டிற்குச் செல்வார்.

அவர் சென்ற பிறகு, மருளும் பொறையும் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்வது வழக்கமாகியது.

ஒரு நாள் மருள் ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டு,

"பொறையே! உளியின் அடியை என்னால் தாங்க முடியவில்லை. அதனால்தான் சிலையாக மாறும் வாய்ப்பை இழந்துவிட்டேன்." என்றது.

பொறை அமைதியாகப் புன்னகைத்தது.

"மருளே! உளியின் அடி நம்மை அழிப்பதற்காக அல்ல; நம்மை உயர்த்துவதற்காக. வலியைப் பொறுத்தால்தான் வாழ்க்கை நம்மை உயர்ந்த இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்லும்."

மருள் பதில் சொல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது.

அந்த இரவே, ஒரு கிளியும் ஒரு காகமும் அந்தக் கற்களின் அருகில் வந்து அமர்ந்தன...

பகுதி – 2 : மருளின் தவறான புரிதல்

அந்த இரவு நிலவொளி காட்டை மென்மையாகத் தழுவியது. சிற்பி உறங்கச் சென்ற பிறகு, ஒரு கிளியும் ஒரு காகமும் அந்த இரண்டு கற்களின் அருகே வந்து அமர்ந்தன.

மருளும் பொறையும் அமைதியாக அவற்றின் உரையாடலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தன.

முதலில் கிளி பேசத் தொடங்கியது.

"என் உறவுக்கார கிளி ஒன்று, ஒரு நாள் அலட்சியமாக தனது ஒரு இறகை இழந்தது. அதனால் அது முன்புபோல் உயரப் பறக்க முடியவில்லை. மற்ற கிளிகளிடமிருந்தும் விலகி வாழ்ந்தது. ஆனால், காலப்போக்கில் தனது தவறை உணர்ந்தது. மீண்டும் தன் இறகுகளை வளர்த்துக் கொண்டு பயிற்சி செய்தது. இன்று அது மீண்டும் எங்களுடன் சேர்ந்து உயரமாகப் பறக்கிறது. அனைவரின் அன்பையும் மரியாதையையும் பெற்றிருக்கிறது."

அதைக் கேட்ட காகம் புன்னகைத்தது.

"என் உறவுக்கார காகமும் அப்படித்தான். ஒருகாலத்தில் தன் இயல்பை மறந்து, மற்ற காகங்களிடமிருந்து விலகி வாழ்ந்தது. பின்னர் தனது தவறை உணர்ந்து, மீண்டும் தன் இயல்புக்கு திரும்பியது. இன்று அது எங்கள் கூட்டத்தில் மதிப்போடு வாழ்கிறது."

இரண்டு பறவைகளும் விடியற்காலையில் தங்கள் கூட்டத்தை நோக்கிப் பறந்துச் சென்றன.

அவற்றின் உரையாடலைக் கேட்ட மருள் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியது.

சிறிது நேரம் கழித்து அது பொறையிடம்,

"நான் ஒரு முடிவு எடுத்துவிட்டேன். கல்லாகிய நாம் உடைந்துவிட்டால் நம்முடைய மதிப்பு போய்விடும். நான் மாறாமல் இருந்ததுதான் சரி." என்றது.

பொறை அமைதியாகச் சிரித்தது.

"மருளே! நீ அவர்கள் பேசியதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை. அவர்கள் உடைந்ததாலோ மாறியதாலோ அல்ல, தங்கள் தவறைத் திருத்தியதால்தான் மீண்டும் மதிப்பைப் பெற்றார்கள். அந்தப் பறவைகள் சொன்னது மாற்றத்தைப் பற்றி; நீ புரிந்துகொண்டது பயத்தைப் பற்றி."

மருள் மறுத்தது.

"இல்லை! உடையாமல் இருப்பதே பாதுகாப்பு. மாறாமல் இருப்பதே மதிப்பு."

பொறை மெதுவாகச் சொன்னது:

"மருளே... சில நேரங்களில் உடைதல் அழிவல்ல; அது புதிய உருவத்தின் தொடக்கம். உளியின் அடி கல்லை உடைப்பதில்லை; அதன் உள்ளே மறைந்திருக்கும் அழகை வெளிக்கொணர்கிறது."

ஆனால் மருள் தனது பிடிவாதத்தை விடவில்லை.

"என் முடிவே சரி."

என்று உறுதியாகக் கூறியது.

பொறை அதற்கு மேல் எதுவும் பேசவில்லை.

ஏனெனில்...

உண்மையை ஏற்க மறுக்கும் மனதிற்கு எந்த விளக்கமும் போதாது என்பதை அது அறிந்திருந்தது.
அடுத்த நாள் காலை, சிற்பி மீண்டும் வந்தார்.
அவரது கைகளில் உளியும் சுத்தியலும் இருந்தன.
அன்று முதல், பொறையின் வாழ்க்கை மாறப்போகிறது.

பகுதி – 3 : பொறையின் உயர்வு

அடுத்த நாள் காலை, சிற்பி மீண்டும் வந்தார். அவரது கைகளில் உளியும் சுத்தியலும் இருந்தன.

மருளை ஒரு கணம் பார்த்தார். அதன் விரிசல்களைத் தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு, ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டார்.

பிறகு, பொறையை எடுத்து தனது வேலைகளைத் தொடர்ந்தார்.

உளியின் ஒவ்வொரு அடியும் பொறையின் மேல் விழுந்தது.

ஒவ்வொரு அடியிலும் அதன் உடல் சிதைந்தது.

ஆனால், அதன் உருவம் அழகடைந்தது.

வலி அதிகரித்தது.

அதே அளவிற்கு அதன் பொறுமையும் அதிகரித்தது.

நாட்கள் வாரங்களாகின.

வாரங்கள் மாதங்களாகின.

சிற்பியின் கற்பனையில் இருந்த தெய்வ உருவம், மெதுவாக பொறையின் உள்ளிருந்து வெளிப்பட்டது.

ஒவ்வொரு மாலை வேலையை முடித்துவிட்டு சிற்பி வீட்டிற்குச் செல்வார்.

அப்போது மருள் மீண்டும் பேசும்.

“பொறையே! இவ்வளவு வலியை ஏன் பொறுத்துக் கொள்கிறாய்?”

பொறை புன்னகைத்தபடி,

“வலி சில நாட்கள்தான், மருளே. ஆனால், அந்த வலியின் பயன் பல தலைமுறைகளுக்கும் இருக்கும்.”
என்றது.

மருள் தலையசைத்தது.

“என்னால் அப்படி நினைக்க முடியவில்லை. நான் இருப்பதே முழுமை.”

பொறை அமைதியாக இருந்தது.

ஒரு நாள்...

சிற்பி தனது பணியை முழுமையாக முடித்தார்.

அவர் அழகான ஒரு சிறிய கோவிலைக் கட்டினார்.

அந்தக் கோவிலின் கருவறையில், பொறையால் உருவான இயற்கைத் தெய்வச் சிலையை பிரதிஷ்டை செய்தார்.

கிராம மக்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி முதல் முறையாக வழிபட்டனர்.

மலர்கள் தூவப்பட்டன.

விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டன.

மணியோசை முழங்கியது.

அன்றிலிருந்து பொறை, ஒரு சாதாரண கல்லாக இல்லாமல், மக்களின் நம்பிக்கையின் அடையாளமாக மாறியது.
மருள் மட்டும்...

கோவிலின் வெளிப்புறத்தில் தேங்காய் உடைக்க வைக்கப்பட்ட கல்லாக மாறியது.

மக்கள் தினமும் அதன் மீது தேங்காய்களை உடைத்துச் சென்றனர்.

இருந்தாலும், மருளின் மனம் மாறவில்லை.

“நான் உடையவில்லை. நான்தான் முழுமையானவன். என்னை யாராலும் மாற்ற முடியவில்லை.”

என்று தன்னைத்தானே பெருமைப்படுத்திக் கொண்டது.

காலம் நகர்ந்தது.

அந்தச் சிற்பி முதுமை அடைந்து ஒருநாள் இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்தார்.

ஆண்டுகள் பல கடந்தன.

அடர்ந்த காடு கிராமமாக மாறியது.

கிராமம் வளர்ந்து நகரமாகியது.

ஆனால் அந்தக் கோவில் மட்டும் மாறவில்லை.

அதைச் சுற்றி மரங்களும், செடிகளும், கொடிகளும் இயற்கையின் அழகை நிலைநிறுத்தின.

கருவறையில் பொறை தெய்வமாக உயர்ந்து நின்றது.

வெளியில் மருள் உடைக்கல்லாக அமைதியாக கிடந்தது.

இரண்டு கற்களுக்கும் இடையே பல ஆண்டுகளாக எந்த உரையாடலும் நடைபெறவில்லை.
ஆனால்...
வாழ்க்கை இன்னும் ஒரு பாடத்தை மருளுக்காக வைத்திருந்தது.

பகுதி – 4 : உண்மையை உணர்ந்த மருள்

காலம் பல ஆண்டுகளைக் கடந்து சென்றது.

கோவிலில் தினமும் பக்தர்கள் வந்து இயற்கைத் தெய்வத்தை வழிபட்டனர். கருவறையில் இருந்த பொறை, அமைதியாக அனைவரின் வணக்கத்தையும் ஏற்றுக்கொண்டது.

வெளியில் இருந்த மருள், தேங்காய் உடைக்கும் கல்லாக தனது வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தது.

இருப்பினும், அதன் மனதில் ஒரே எண்ணம்தான் இருந்தது.

“நான் உடையவில்லை. நான்தான் முழுமையானவன்.

ஒருநாள் காலை, கோவிலைச் சுற்றியிருந்த மரங்களில் ஏராளமான கிளிகள் வந்து அமர்ந்தன. அவற்றுள், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு இறகை இழந்து பறக்க முடியாமல் தவித்த அதே கிளியும் இருந்தது.

இப்போது அதன் இறகுகள் மீண்டும் வளர்ந்திருந்தன.

அது மற்ற கிளைகளுடன் சமமாக வானில் உயரப் பறந்தது.

மற்ற கிளிகள் அதை அன்போடும் மரியாதையோடும் வரவேற்றன.

அதைப் பார்த்த மருளின் மனதில் ஒரு சிறிய சந்தேகம் தோன்றியது.

“இது எப்படி சாத்தியமானது?”

சிறிது நேரத்தில், காகங்களும் கூட்டமாக வந்து அமர்ந்தன.

அவற்றில், ஒருகாலத்தில் தன் இயல்பை மறந்து தனிமையில் வாழ்ந்த அந்தக் காகமும் இருந்தது.

இப்போது அது தனது இயல்பான குரலில் மகிழ்ச்சியுடன் கரைந்தது.

மற்ற காகங்கள் அதனுடன் ஒன்றுபட்டு பறந்தன.

அந்தக் காட்சியைப் பார்த்த மருளின் தற்பெருமை மெதுவாகச் சிதறத் தொடங்கியது.
அதற்கு அப்போது ஒரு உண்மை புரிந்தது.

கிளி உடைந்ததால் வீழவில்லை; தவறைத் திருத்தியதால் உயர்ந்தது.

காகம் மாறியதால் மதிப்பு இழக்கவில்லை; தன் இயல்பை மீட்டதால் மரியாதை பெற்றது.
ஆனால்...

அவர்களின் கதையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டது தான்தான்.

அந்த ஒரு தவறான புரிதலே, தனது வாழ்க்கையின் பாதையை மாற்றிவிட்டது.

அந்த நேரத்தில், கிளிகளும் காகங்களும் ஒன்றாகக் கோவிலுக்குள் சென்றன.

அவை கருவறையில் நின்ற இயற்கைத் தெய்வமான பொறையை பக்தியுடன் வணங்கின.

அதைப் பார்த்த மருளின் மனம் நொறுங்கியது.

அதன் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.

“என்னை உடைத்தது உளியின் அடி அல்ல... என் அறியாமை.

என்னைத் தாழ்த்தியது வலி அல்ல... தவறான ஒப்பீடு.

என்னை வீழ்த்தியது விதி அல்ல... என் பிடிவாதம்.”
என்று அது மனதிற்குள் கதறியது.

ஆனால்...

அதன் அழுகையைக் கேட்டு ஆறுதல் சொல்ல, அருகில் பொறை இல்லை.

அது கருவறையில் தெய்வமாக உயர்ந்து நின்றது.

வெளியில்...

மருள் அமைதியாகக் கிடந்தது.

ஒவ்வொரு தேங்காயும் அதன் மீது உடைந்தபோதெல்லாம், அது உளியின் அடியை அல்ல...

தான் தவறவிட்ட வாய்ப்பை நினைத்துக் கொண்டே இருந்தது.

முடிவுரை:

“வலி மனிதனை உடைப்பதில்லை; அதை எப்படி புரிந்துகொள்கிறான் என்பதுதான் அவன் உயர்வையோ வீழ்ச்சியையோ தீர்மானிக்கிறது.”

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

* ஓவியம் - கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி