அமைதி உறைந்திருந்த அந்தப் பழைய அம்மன் கோவிலில், பிரகாரத்துத் தூண்களின் மீது ராஜம்மாவின் நிழல்கள் சோகத்துடன் மெல்லச் சாய்ந்து கொண்டிருந்தன. அந்திப் பொழுதின் பொன்னிற வெளிச்சம், கோவிலின் வெளிப் பிரகாரத்தில் படிந்திருந்தது. சுற்றிலும் கற்பூரத்தின் நறுமணமும், சாம்பிராணிப் புகையின் மெல்லிய வாசனையும் கமழ்ந்தன. கோவில் கருவறையில் அம்மனுக்குச் தீபாராதனை காட்டி முடித்தாயிற்று. மணியோசை ஓய்ந்து, அமைதி பரவியிருந்த அந்தச் சூழலில், 60 வயதைத் தொட்ட அந்தப் மூதாட்டியின் முகத்தில் சுருக்கங்கள் நிறைந்திருந்தன. ஆனால், அந்தச் சுருக்கங்களை விடவும் அவளது கண்களில் படிந்திருந்த ஏக்கமும் சோகமுமே அதிகமாகக் தெரிந்தன. கைகளைத் கூப்பி அம்மனை நோக்கியபடி அமர்ந்திருந்த ராஜம்மாவின் நெஞ்சுக்குள், வீட்டின் நினைவுகள் நெருப்பாய்ச் சுட்டெரித்துக் கொண்டிருந்தன.

"ராஜம்மா... என்ன இங்க உக்காந்து யோசனை பண்ணிக்கிட்டு இருக்க?"

மென்மையான, ஆருயிரான அந்த உவப்பான குரல் கேட்டு ராஜம்மா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். எதிரே லட்சுமி அம்மாள் நின்று கொண்டிருந்தாள். கையில் பூத்தட்டுடன், முகத்தில் எப்போதும் போல ஒரு சாந்தமான புன்னகையோடு நின்றிருந்த லட்சுமியைக் கண்டதும், ராஜம்மாவின் கண்களில் லேசாகக் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

"வா லட்சுமி... வா. சும்மாதான் இங்க உக்காந்திருக்கேன். மனசெல்லாம் ஒரே பாரமா இருக்கு. அம்மன் முன்னாடி வந்தாவது கொஞ்சம் நிம்மதி கிடைக்கும்னு வந்தேன்... ஆனா உள்ளுக்குள்ள இருக்குற குமுறல் அடங்க மாட்டேங்குதே," என்று பெருமூச்சு விட்டாள் ராஜம்மா.

லட்சுமி அம்மாள் அவளது அருகில் அமர்ந்தாள். ராஜம்மாவின் தளர்ந்த கரங்களை அன்போடு பற்றி, "என்ன ஆச்சு? வீட்ல மறுபடியும் ஏதாச்சும் பிரச்சனையா? மருமகள் எதுவும் சொன்னாளா?" என்று கனிவோடு கேட்டாள்.

அந்தக் கேள்வியே போதுமானதாக இருந்தது. ராஜம்மாவின் விழி ஓரங்களில் இருந்து கண்ணீர்த்துளிகள் கன்னத்துச் சுருக்கங்களில் இறங்கத் தொடங்கின.

"என்னத்தைச் சொல்றது லட்சுமி... என் தலைவிதி அப்படி!" என்று தொண்டை அடைக்கப் பேசத் தொடங்கினாள் ராஜம்மா.

"வீட்ல ஒரு வேலை நடக்குதா? இல்லை. என் மருமகள் ரேவதி... விடிஞ்சு எட்டரை மணி ஆனாலும் தூக்கத்தை விட்டு எந்திரிக்க மாட்டேங்குறா. வீட்டு வேலை எதையுமே ஒழுங்கா பண்றதில்லை. சோம்பேறித்தனத்துக்கே உருவமா இருக்கா. காலையில எந்துருச்சு ஒரு வாசல் தெளிக்க மாட்டா, ஒரு விளக்கு ஏத்த மாட்டா. எல்லாத்தையும் இந்த வயசான காலத்துல நான்தான் இழுத்துப்போட்டு செய்ய வேண்டியிருக்கு."

லட்சுமி அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, ராஜம்மா தன் மனதிலிருந்த ஆதங்கங்களை கொட்டித் தீர்த்தாள்.

"வேலை செய்யாதது கூட பரவாயில்லை லட்சுமி. ஆனா... மாமியார்ங்கிற ஒரு மரியாதை கூட அவ என்கிட்ட காட்டுறதில்லை! வீட்ல நான் இருந்தா என்ன, செத்தா என்னங்கிற மாதிரி அலட்சியமா நடக்குறா. என் மகன் கிட்டயும் என்னைப் பத்தி இல்லாததும் பொல்லாததும் சொல்லி அவனை என் பக்கமே வரவிடாம பண்ணிட்டா."

ராஜம்மாவின் குரல் நடுக்கமுறத் தொடங்கியது. தன் கைகளின் நரம்புகள் புடைத்திருந்த விரல்களைப் பார்த்துக்கொண்டே தொடர்ந்தாள்:

"எல்லாத்தையும் விடக் கொடுமை எது தெரியுமா? ஒரு பொட்டு மருந்து வாங்கணும்னாலும், ஒரு அத்தியாவசியச் செலவுக்குக் கூட நான் அவகிட்ட கையேந்தி நிக்க வேண்டியிருக்கு! 'அத்தே, எதுக்கு இப்ப தேவையில்லாம செலவு பண்றீங்க?'னு அவ கேட்குற ஒவ்வொரு கேள்வியும் என் நெஞ்சுல ஈட்டியா பாயுது. என் மகன் சம்பாதிக்கிறான்... ஆனா பணம் பூரா அவ கையிலதான் இருக்கு. மாசக் கடைசியில ஒரு நூறு ரூபாய் வேணும்னா கூட அவகிட்ட கெஞ்சி, அவ போடுற பிச்சையைப் போல வாங்க வேண்டியிருக்கு. இந்த வயசுல சுயமரியாதையை இழந்து, அவளைச் சார்ந்து வாழ்ற ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்குச் செத்துச் செத்துப் பிழைக்கிற மாதிரி இருக்கு!"

ராஜம்மா முகத்தை மூடிக் கொண்டு கதறி அழுதாள். அவளது கண்ணீர் கோவில் பிரகாரத்தின் கல் தரையில் விழுந்து உறைந்தது.

ராஜம்மாவின் வேதனையைக் கண்ட லட்சுமி அம்மாளின் மனம் உருகியது. அவளது தோளை இறுக்கமாக அணைத்துக் கொண்டாள்.

"அழாத ராஜம்மா... முதல்ல இந்தக் கண்ணீரைத் துடைச்சுக்கோ!" என்று ஆணித்தரமாகச் சொன்னாள் லட்சுமி.

"நீ புலம்பி அழுகுறதுல எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லை. சுயமரியாதைங்கிறது யாரோ நமக்குத் தர்ற பிச்சை இல்லை; அதை நாமதான் உருவாக்கிக்கணும். நீ ஏன் அவகிட்ட கையேந்தி நிக்கணும்? உனக்கு இன்னும் உடம்புல தெம்பு இருக்கு, கைகள்ல உழைக்கிற திறன் இருக்கு. நீ ஏன் உன் சொந்தக் காலில் நிக்கக் கூடாது?"

ராஜம்மா குழப்பத்துடன் லட்சுமியைப் பார்த்தாள். "சொந்தக் காலிலயா? இந்த 60 வயசுல நான் என்ன பண்ண முடியும்?"

"ஏன் முடியாது?" லட்சுமி புன்னகைத்தாள். "நீ நல்லா பூ கட்டுவல்ல? வாசனை மாறாம, நெருக்கமா, அழகா பூ கட்டுற கலை உனக்கு அத்தனை அற்புதமா தெரியும்! நீ ஒன்னு பண்ணு... இந்த அம்மன் கோவில் வாசலிலேயே ஒரு சின்ன இடம் பிடிச்சு, பூ வாங்கி கட்டி வியாபாரம் செய்யத் தொடங்கு. தினமும் கோவில் வர்ற பக்தர்களுக்குப் பூ வித்தா, உனக்குத் தேவையான சொந்த வருமானம் கிடைக்கும். யாரையும் எதிர்பார்த்து வாழ வேண்டியதில்லை!"

லட்சுமியின் வார்த்தைகள் ராஜம்மாவின் மனதிற்குள் ஒரு புது ஒளியை ஏற்றியது. ஆனால், அடுத்த கணமே அவளது முகம் சுருங்கியது.

"யோசனை நல்லாத்தான் இருக்கு லட்சுமி... ஆனா, பூ வியாபாரம் தொடங்குறதுக்கு முதல் போட்டு பூ வாங்குறதுக்குக்கூட என்கிட்ட ஒரு பைசா காசு இல்லையேடி! அதுக்கும் நான் என் மருமகள்கிட்ட போய் நின்னே ஆகணும். 'பூ வியாபாரம் பண்ணப் போறேன் காசு குடு'னு கேட்டா, அவ என்னை ஏசி பேசுவாடி. அதுக்கு மேல எனக்கு அவமானமாயிரும்..." என்று நொந்து கொண்டாள் ராஜம்மா.

லட்சுமி அம்மாள் சற்று நேரம் யோசித்தாள். பிறகு, தன் மடியில் வைத்திருந்த கைப்பையைத் திறந்தாள். அதிலிருந்து கவனமாக பணத்தை எடுத்தாள்.

"இந்தா ராஜம்மா... இதை வச்சுக்கோ!" என்று ஐந்து ஆயிரம் ரூபாய் பணத்தை ராஜம்மாவின் கைகளில் திணித்தாள்.

ராஜம்மா திடுக்கிட்டுப் பின்வாங்கினாள். " ஐயோ லட்சுமி! இது எதுக்கு? உன்கிட்ட போய் நான் எப்படி பணத்தை வாங்குவேன்? வேணாம்!" என்று தயங்கினாள்.

"ராஜம்மா! இது கடனும் இல்லை, பிச்சையும் இல்லை. ஒரு தோழியா உன்னோட சுயமரியாதைக்காக நான் பண்ற ஒரு சின்ன முதலீடு. நீ வியாபாரம் பண்ணி ஜெயிச்சு, உன் கையாலேயே இந்தப் பணத்தை என்கிட்ட திருப்பிக் குடு. அதுவரைக்கும் இதை தயக்கமில்லாம வாங்கிக்கோ. இந்த அம்மன் உனக்குத் துணையா இருப்பா," என்று லட்சுமி அன்புடன் வற்புறுத்தினாள்.

நடுங்கும் கைகளோடு அந்த ஐயாயிரம் ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டாள் ராஜம்மா. அவளது கண்களில் நன்றியும், அதே சமயம் ஒரு புதிய நம்பிக்கையும் ஒளிவிட தொடங்கியது.

வாரங்கள் உருண்டோடி மறைந்தன.

மாலை நேரம். ராஜம்மா அம்மன் கோவில் வாசலில் ஒரே கூட்டம் . வழக்கம் போல் சாமி தரிசனம் செய்யக் கோவிலுக்கு வந்தாள் லட்சுமி அம்மாள்.

கோவில் நுழைவாயிலின் ஓரத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு சிறிய மரப் பலகையின் மீது, வாழை இலையைப் பரப்பி, பனித்துளி சிந்தும் மல்லிகைப் பூக்களையும், செவ்வந்தியையும், கனகாம்பரத்தையும் அழகாக அடுக்கி வைத்துப் பூ கட்டிக் கொண்டிருந்தாள் ராஜம்மா!

அவளது கைகள் சடசடவென பூக்களை வைத்து நாரால் முடிச்சுப் போட்டுக் கொண்டிருந்தன. முகத்தில் சோர்வுக்குப் பதிலாக ஒரு கம்பீரமும், புன்னகையும் குடி கொண்டிருந்தன. 'அம்மா பூ வேணுமா?', 'சாமிக்கு அர்ச்சனைப் பூ வாங்கிக்கோங்க ஐயா!' என்று தெள்ளத்தெளிவான குரலில் கூவி வியாபாரம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

அவளைக் கண்டதும் லட்சுமி அம்மாளின் முகம் பூரிப்படைந்தது. மெதுவாக அவள் அருகில் சென்று நின்றாள்.

வியாபாரத்தை முடித்துவிட்டு லட்சுமியை நிமிர்ந்து பார்த்த ராஜம்மாவின் கண்களில் பேரானந்தம் தாண்டவமாடியது.

"லட்சுமி! வா வா!" என்று உற்சாகமாகக் கூப்பிட்டாள்.

"எப்படி இருக்க ராஜம்மா? வியாபாரம்லாம் எப்படி போகுது?" என்று கேட்டாள் லட்சுமி.

"எல்லாம் இந்த அம்மன் அருளாலும், உன் வழிகாட்டலாலும் நல்லபடியா போகுது லட்சுமி!" என்று பெருமிதத்தோடு சொன்னாள் ராஜம்மா.

"இந்த ஒரு வாரத்துல என் வாழ்க்கையே மாறிடுச்சு. தினமும் காலை பூ மார்க்கெட் போய் புதுப் பூக்களை வாங்கிட்டு வந்து, இங்க உக்காந்து கட்டுறேன். கோவில் வர்ற சனங்க என் பூவை விரும்பி வாங்கிட்டு போறாங்க. என் உழைப்புல எனக்குன்னு ஒரு வருமானம் வருது!"

"சரி, வீட்ல உன் மருமகள் எப்படி இருக்கா?" என்று ஆர்வமாகக் கேட்டாள் லட்சுமி.

ராஜம்மாவின் முகத்தில் ஒரு லேசான புன்னகை அரும்பியது.

"அதை ஏன் கேக்குற லட்சுமி? நான் தினமும் காலையிலேயே எந்திரிச்சு பூ மார்கெட்க்குப் போக ஆரம்பிச்சதும், வீட்ல இருக்குற வேலைகளை அவளே தானா செய்யத் தொடங்கிட்டா! சோம்பேறித்தனம்லாம் ஓடிப்போச்சு. அதுமட்டுமில்ல... தினமும் நான் ராத்திரி பணத்தோட கம்பீரமா வீட்டுக்குள்ள நுழையுறதைப் பாத்துட்டு, அவளுக்குள்ள ஒரு பயமும் மரியாதையும் வந்துருச்சுடி! இப்போ என்னை அத்தைனு கூப்பிட்டு மரியாதை தர்றா. 'அத்தே, சாப்பிடுங்க'னு அவளே தேடி வந்து உபசரிக்கிறா."

ராஜம்மா தன் சேலைத் தலைப்பில் முடிந்து வைத்திருந்த பணப்பையைத் தொட்டுக் காட்டினாள்.

"நான் சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சதால அவளுக்கு என் மேல ஒரு மரியாதை வந்திருக்கு. இனிமேல் நான் அவகிட்ட கையேந்தி நிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. இனி வரும் காலங்கள்ல, செலவுக்கு அவ என்கிட்ட கையேந்துற அளவுக்கு நான் அவளுக்கே செலவுக்குப் பணம் தருவேன்!" என்று கம்பீரமான குரலில் சொன்னாள் ராஜம்மா.

அந்தக் கம்பீரமான வார்த்தைகளில் ஒரு மாமியாரின் ஆதிக்கம் இல்லை; மாறாக, தன் சுயமரியாதையை மீட்டெடுத்த ஒரு பெண்ணின் நிமிர்வு மட்டுமே இருந்தது.

"இதுக்கெல்லாம் நீதான்மா காரணம் லட்சுமி. அன்னைக்கு நீ மட்டும் அந்த ஐயாயிரம் ரூபாயைக் குடுத்து, என் சுயமரியாதையைத் தட்டி எழுப்பலைனா... இன்னைக்கும் நான் அந்த வீட்டு மூலையில அழுகுரலோடதான் உக்காந்திருப்பேன். உனக்கு நான் எப்படி நன்றி சொல்வேன்னே தெரியல," என்று லட்சுமியின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு நெகிழ்ந்து போனாள் ராஜம்மா.

லட்சுமி அம்மாள் நெகிழ்ச்சியோடு ராஜம்மாவைப் பார்த்தாள். ஒரு பெண்ணின் சுயமரியாதை மீண்டும் பூத்து குலுங்குவதைக் கண்ட அந்தத் தருணத்தில், லட்சுமியின் முகத்தில் ஒரு தெய்வீக ஒளி வீசியது. அதே வினாடி, கருவறைக்குள் அம்மனுக்கு மகா தீபாராதனை காட்டப்பட்டது. கடையுகத்து இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு, கோவில் மணி 'டாங்... டாங்...' என கம்பீரமாக ஒலித்து, பிரகாரம் முழுதும் அந்த அதிர்வை ஏந்திக்கொண்டது!

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.