அவர்கள்
பூமியின் பழைய நகரத்தை
அகழத் தொடங்கியபோது
முதலில் கிடைத்தது
ஒரு பிளாஸ்டிக் பாட்டில்.
அதன் மீது
ஒரு மங்கிய எழுத்து:
“தண்ணீர்.”
ஆய்வாளர்
அதைப் பார்த்து
நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
“இவர்கள்
தண்ணீரையும்
பாட்டிலுக்குள்
அடைத்திருக்கிறார்கள்.”
அவருக்குப் பக்கத்தில்
நின்றிருந்த மாணவன் கேட்டான்:
“ஏன்?”
ஆய்வாளர்
தோள்களை உயர்த்தினார்.
“இன்னும் தெரியவில்லை.”
அவர்கள்
மேலும் தோண்டினர்.
ஆயிரக்கணக்கான
சிறிய பிளாஸ்டிக் பொருட்கள்.
ஒருமுறை பயன்படுத்தப்பட்டவை.
மீண்டும் பயன்படுத்தப்படாதவை.
சில நிமிடங்களுக்காக
உருவாக்கப்பட்டவை.
பல நூற்றாண்டுகளுக்காக
மண்ணில் தங்கியவை.
ஆய்வாளர்
தன் குறிப்பேட்டில் எழுதினார்:
“இந்த நாகரிகம்
நீண்ட காலம் வாழாத பொருட்களை
நீண்ட காலம் அழியாதபடி
உருவாக்கியது.”
அவர்கள்
ஒரு பழைய தொலைபேசியைக் கண்டார்கள்.
திரை உடைந்திருந்தது.
நினைவகம் அழிந்திருந்தது.
ஆனால்
அதன் உடல்
இன்னும் இருந்தது.
“இது என்ன?”
“தகவல் சேமிக்கும் கருவி.”
“எதற்காக?”
“மனிதர்களுக்கிடையே
தொடர்பு கொள்ள.”
மாணவன்
சிரித்தான்.
“அப்படியானால்
இவர்கள்
தொடர்புக்காக
கருவிகளை உருவாக்கினார்கள்?”
“ஆம்.”
“அவர்கள்
ஒருவரையொருவர்
நேரில் சந்திக்கவில்லையா?”
ஆய்வாளர்
பதிலளிக்கவில்லை.
அவர்கள்
மேலும் தோண்டினர்.
ஒரு பொம்மை.
ஒரு குழந்தையின்
சிறிய காலணி.
ஒரு உணவுப் பெட்டி.
ஒரு கண்ணாடித் துண்டு.
ஒரு பழைய விளம்பர அட்டை.
அதில்:
“மேலும் வாங்குங்கள்.”
ஆய்வாளர்
அந்தச் சொல்லை
மீண்டும் படித்தார்.
“வாங்குதல்
இவர்களின் மதமா?”
மாணவன் கேட்டான்.
“அப்படித் தோன்றுகிறது.”
அவர்கள்
மற்றொரு அடுக்கைத் திறந்தனர்.
அங்கே
ஆயிரக்கணக்கான
அதே பொருட்கள்.
ஒன்றுபோல்.
மீண்டும் ஒன்று.
மீண்டும்.
மீண்டும்.
மாணவன் கேட்டான்:
“இவர்களுக்கு
வேறுபாடு பிடிக்கவில்லையா?”
ஆய்வாளர் சொன்னார்:
“இல்லை.
இவர்கள்
ஒரே பொருளை
பல முறை
விரும்பியிருக்கிறார்கள்.”
அவன்
தலையசைத்தான்.
பின்னர்
ஒரு சிறிய காகிதத் துண்டு
அவர்களின் கருவிக்குள் சிக்கியது.
அதில்
மங்கிய எழுத்துகள்:
“எனக்கு
இது தேவையில்லை.”
இருவரும்
அமைதியாக இருந்தனர்.
ஆய்வாளர்
அந்தக் காகிதத்தை
மிகவும் கவனமாக
தூசியிலிருந்து எடுத்தார்.
“இதுதான்
மிக முக்கியமான கண்டுபிடிப்பு.”
மாணவன் கேட்டான்:
“ஏன்?”
“ஏனெனில்
இந்த நாகரிகத்தில்
முதன்முறையாக
ஒரு மனிதன்
தன் ஆசைக்கும்
தன் தேவைக்கும்
இடையில்
ஒரு கோடு
வரைந்திருக்கிறான்.”
அவர்கள்
அந்த வரியை
ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மீண்டும் வாசித்தனர்.
“எனக்கு
இது தேவையில்லை.”
அது
ஒரு குப்பைத் துண்டாக
மண்ணுக்குள் கிடந்தது.
ஆனால்
அவர்களுக்கு
அது
ஒரு நாகரிகத்தின்
மறக்கப்பட்ட
எதிர்ப்பாக இருந்தது.
அவர்கள்
அடுத்த அறிக்கையில்
எழுதினர்:
“இந்த நாகரிகம்
பொருட்களை உருவாக்கியதற்காக
மட்டுமே அழிந்ததல்ல.
அது
தேவையற்றதை
தேவையாகக் கற்பனை செய்யத் தொடங்கியபோது
தன் எல்லையை
மறந்தது.”
அவர்கள்
மேலும் அகழ்ந்தனர்.
ஒரு குழந்தையின்
வரைபடம் கிடைத்தது.
அதில்
ஒரு மரம்.
ஒரு நதி.
ஒரு வீடு.
ஒரு சூரியன்.
ஒரு மனிதன்.
ஆனால்
மனிதனுக்கு
அருகில்
ஒரு சிறிய
தேனீ இருந்தது.
ஆய்வாளர்
அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்தார்.
அவர்
முதன்முறையாக
அந்தப் பழைய மனிதர்களை
வெறுக்கவில்லை.
மாறாக
அவர்களுக்காக
வருந்தினார்.
“அவர்கள்
உலகத்தைப் புரிந்துகொள்ள
முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள்.”
மாணவன் கேட்டான்:
“அவர்கள்
வெற்றி பெற்றார்களா?”
ஆய்வாளர்
அந்தக் குழந்தையின்
வரைபடத்தைப் பார்த்தார்.
“சிலர்.”
“எப்படி?”
“அவர்கள்
தங்களை
உலகத்தின் மையமாக
வரையவில்லை.”
அவர்கள்
அகழ்வை நிறுத்தினர்.
மாலைச் சூரியன்
பழைய நகரத்தின்
குப்பைமலையின் மீது
விழுந்தது.
ஆயிரம் ஆண்டுகளாக
அழியாத பிளாஸ்டிக்கின் மேல்
ஒரு சிறிய புல்
முளைத்திருந்தது.
ஆய்வாளர்
அதைப் பார்த்தார்.
தன் குறிப்பேட்டை மூடினார்.
அன்று
அவர் எந்த அறிக்கையும் எழுதவில்லை.
அவர்
அந்தப் புல்லை
சுற்றியிருந்த குப்பைகளை
மெதுவாக அகற்றினார்.
அவருடைய மாணவன் கேட்டான்:
“ஏன்?”
அவர் சொன்னார்:
**“நாம் அவர்களை
ஆய்வு செய்ய வந்தோம்.
ஆனால்
அவர்களின் தவறை
மீண்டும் செய்ய
வரவில்லை.”**
காற்று வீசியது.
பழைய பிளாஸ்டிக்
சிறிது சத்தமிட்டது.
அதன் அருகில்
ஒரு புதிய இலை
அசைந்தது.
ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
மனித வரலாற்றின்
மிகச் சிறிய
மற்றும் மிகப் பெரிய
வாக்கியம்
ஒரே நேரத்தில்
அங்கே இருந்தது:
“எனக்கு
இது தேவையில்லை.”
அந்த வாக்கியத்திலிருந்து
ஒரு நாகரிகம்
மீண்டும் தொடங்கலாம்.
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.
* டிஜிட்டல் ஓவியம் - Grok AI
