வாசிப்புச் சுருக்கம் (Abstract):

இவ்வாசிப்பு, ஈழத்துப் போரிலக்கியப் பரப்பில் ரஞ்சகுமார் எழுதிய “கோசலை” சிறுகதையில் வெளிப்படும் பிரதியிடைத் தொடர்பு (Intertextuality) மற்றும் தொன்மக் கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பை (Deconstruction of Myth) விரிவாகக் கூர்ந்தாய்கிறது. கம்பராமாயணத்தின் ஆதிப் படிமங்களான இராமன், கோசலை, புனர்பூச நட்சத்திரம், மற்றும் காடேகுதல் போன்ற உன்னதக் காப்பியக் கூறுகள், 1980-களின் ஈழப் போர்ச் சூழலில் எவ்வாறு தவிடுபொடியாக்கப்பட்டு நவீன யதார்த்தத்திற்குள் மறுவாசிப்பிற்கு உட்படுத்தப்படுகின்றன என்பதை இக்கட்டுரை நிறுவுகிறது.

மேலும், சீலன் மற்றும் குலம் ஆகிய இரு சகோதரர்களின் ஆளுமை முரண்பாடுகளை இருமை எதிர்வுகள் (Binary Oppositions) வழியாகவும், தன் பிள்ளைகளை இழந்து நிற்கும் தாயின் புலம்பல்களை இருத்தலியல் தவிப்பு (Existential Anguish) வழியாகவும் அணுகுகிறது. கைகளின் படிமவியல் மற்றும் ஈழத்து வட்டார வழக்கின் கலைச் செறிவை ஆராய்வதன் மூலம், “கோசலை” சிறுகதை காப்பிய வெற்றிவாதத்தை மறுதலித்து, போரின் அகப் பேரிழப்பையும் தாய்மையின் நிராயுதபாணியான இருத்தலியல் சாட்சியத்தையும் உலகிலக்கியத் தரத்தில் பதிவு செய்துள்ளதை இவ்வாசிப்பு வெளிப்படுத்துகிறது.

1

அறிமுகம்

1.1 முன்னுரை

இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் உலகளவில் வெடித்துத்சிதறிய தேசிய இனப் போராட்டங்களுள், ஈழத் தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டமும் அதனையொட்டி உருவான சமூக-அரசியல் கொந்தளிப்புகளும் உலகளாவிய கவனத்தைப் பெற்றவை. போர் என்பது வெறும் நிலப்பரப்பையும் அரசியல் அதிகாரத்தையும் மறுவரையறை செய்வதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது மனித மனங்களின் எல்லைகளையும், குடும்பக் கட்டமைப்புகளையும், பண்பாட்டு விழுமியங்களையும், வாழ்வியலின் சாஸ்வதமான படிமங்களையும் வேரோடு சிதைத்து மறுவாசிப்பிற்கு உட்படுத்துகிறது.

இத்தகைய வரலாற்றுப் பின்னணியில், ஈழப் போர்ச் சூழல் தோற்றுவித்த பேரழிவுகளையும் அகவயக் காயங்களையும் பதிவு செய்வதில் ஈழத் தமிழ் புனைகதை உலகம் மிக முக்கியப் பங்காற்றியுள்ளது. 1980-களின் தொடக்கத்தில் ஈழத்தில் எழுந்த ‘கொதிநிலைச் சூழலில்’ உருவான தலைமுறைப் படைப்பாளிகளுள் முதன்மையானவராகவும், ஈழச் சிறுகதை வெளியின் மிகக் கவனத்திற்குரிய ஆளுமையாகவும் விளங்குபவர் ரஞ்சகுமார். அவரது எழுத்தாற்றலின் உச்சமாகக் கருதப்படும் “கோசலை” சிறுகதை, தமிழ் சிறுகதை வரலாற்றில் மட்டுமன்றி, உலகளாவிய போர் இலக்கியப் புலத்திலும் (World War Literature) ஒரு தவிர்க்க முடியாத மைல்கல்லாகத் திகழ்கிறது. எனவேதான் “கோசலை மிகச்சிறந்த காலப்பதிவான படைப்பு ஆகும்” என்கிறார் பேராசிரியர் கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி (மோகவாசல் பின்னுரை; 1995: 129).

இவ்வாசிப்பு, ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதையின் வரலாற்று, சமூக, இலக்கியப் பின்னணிகளைத் தெளிவுபடுத்தி, ஆய்வுப் பொருள், ஆய்வு வினாக்கள், கோட்பாட்டு எல்லைகள் மற்றும் ஆய்வின் முக்கியத்துவத்தை விரிவாக முன்வைக்கின்றது.

1.2 வரலாற்றுச் சூழலும் ஈழச் சிறுகதை மரபும்

ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கியம் நீண்டதொரு வரலாற்று மரபைக் கொண்டது எனினும், 1983 ஆம் ஆண்டின் இனக்கலவரத்திற்குப் பிந்தைய (Post-1983) காலகட்டம் தமிழ் சிறுகதை வடிவத்தில் மிகப்பெரிய அழகியல் மற்றும் உள்ளடக்க மாற்றங்களைக் கொண்டுவந்தது.

  1. இயக்கப் போராட்டத்தின் எழுச்சி: 1980-களில் ஈழத்துத் தமிழ் இளைஞர்கள் திரளாக ஆயுதப் போராட்ட இயக்கங்களை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டனர். வீடுகளுக்குச் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் இளைஞர்கள் காணாமல் போவதும், காடேகவதும், அங்கே போர்ப் பயிற்சிகள் பெறுவதும் அன்றாட யதார்த்தமாக மாறியது.
  2. குடும்ப அமைப்பின் சிதைவு: இளைஞர்களின் தலைமறைவு வாழ்வு மற்றும் மரணம் காரணமாக, ஈழத்தில் பாரம்பரியமான குடும்பக் கட்டமைப்புகள் உடைந்தன. ஆண்களைப் பறிகொடுத்த குடும்பங்களில் பெண்கள் குடும்பத் தலைவிகளாக (Female-headed households) மாற வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் உருவானது.
  3. இலக்கியப் பரிணாமம்: பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி சுட்டிக்காட்டியது போல, ஈழத்து இலக்கியம் சமூக யதார்த்தவாதத்திலிருந்து (Socialist Realism) விடுபட்டு, போரின் கொடூரத்தையும் அகவய அவலங்களையும் பதிவு செய்யும் இருத்தலியல் மற்றும் குறியீட்டுத் தளங்களை நோக்கி நகர்ந்தது.

ரஞ்சகுமாரின் சிறுகதைகள்—குறிப்பாக ‘மோகவாசல்’ தொகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள “கோசலை” மற்றும் “கோளறு பதிகம்” போன்றவை—போரின் அரசியலை நேரடியாகப் பிரச்சாரம் செய்யாமல், போரினால் மனித வாழ்விற்கு ஏற்படும் நுட்பமான சிதைவுகளைப் பேரிலக்கிய அழகியலுடன் பதிவு செய்த கதைகளாகும்.

பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி அவர்கள் தனது ‘ஈழத்தில் தமிழிலக்கியம்’ (ஈழத்து தமிழிலக்கியத்தடம்; 2000: 49) என்ற கட்டுரையில் குறிப்பிடுவது போல, “இலக்கிய முழுமையுடன் வெளிவந்த, இயக்கப் போராட்டம் பற்றிய புனைகதைகள் மிக மிகச் சிலவாகவே இருக்க முடியும்” என்ற கூற்றிற்கு இலக்கணமாகத் திகழ்வது “கோசலை” சிறுகதையாகும்.

1.3 ஆய்வுப் பொருளும் ஆய்வுப் பிரச்சினையும் (Statement of the Problem)

“கோசலை” சிறுகதை வெளிவந்து பல தசாப்தங்கள் கடந்த பின்னரும், அது முன்வைக்கும் உணர்வுப் பரிமாணமும் அழகியல் அடர்த்தியும் புதிய புதிய வாசிப்புகளுக்கு வழிவகுக்கின்றன.

போர் இலக்கியங்களில் பொதுவாகப் ‘போராளிகள்’, ‘போர்க்களம்’, ‘வீரம்’, ‘தியாகம்’ போன்ற புறவயக் கூறுகளே முதன்மைப்படுத்தப்படுகின்றன. ஆனால், ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை”, போர்க் களத்திற்குப் பின்னால் அமைந்திருக்கும் வீடு என்னும் அகவயப் புலத்தையும், அங்கிருக்கும் தாய்மை என்னும் படிமத்தையும் மையப்படுத்துகிறது.

இப்பின்னணியில், பின்வரும் முதன்மையான ஆய்வுப் பிரச்சினைகள் இக்கட்டுரையில் கூர்ந்தாய்வு செய்யப்படுகின்றன:

  • போரினால் நிகழும் மனித இழப்புகளை, காவியத் தொன்மமான ‘கோசலை’ படிமத்துடன் பிணைப்பதன் மூலம் ஆசிரியர் எவ்வாறு ஒரு புதிய நவீனத் தொன்மத்தை உருவாக்கியுள்ளார்?
  • ஒரே வயிற்றில் உதித்த இரு புதல்வர்களின் (சீலன் - குலம்) முரண்பட்ட பண்புகளைக் கொண்டு, போரின் இருவேறு முகங்களை கதையாசிரியர் எவ்வாறு கட்டமைக்கிறார்?
  • தாய்மை என்ற உணர்வு, போரின் கொடூரத்தால் எவ்வாறு இருத்தலியல் சூனியத்தை (Existential Void) நோக்கித் தள்ளப்படுகிறது?
  • போர்ச்சூழல், தமிழ் சமூகத்தின் பொருளாதார மற்றும் பெண் தலைமைத்துவக் குடும்பங்களின் வாழ்வியலை எவ்வாறு சிதைத்துள்ளது?

1.4 ஆய்வின் முக்கிய நோக்கங்கள் (Research Objectives)

முதன்மை நோக்கங்கள் வருமாறு:

  1. தொன்மக் கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பு: இராமாயணக் காவியத்தின் கோசலை-இராமன் படிமத்தை நவீன ஈழப் போர்ச் சூழலில் ரஞ்சகுமார் எவ்வாறு தலைகீழாக்கத்திற்கு (Deconstruction) உட்படுத்தியுள்ளார் என்பதை நிறுவுதல்.
  2. உளவியல் பகுப்பாய்வு: சீலன் மற்றும் குலம் ஆகிய இரு பாத்திரங்களின் உளவியல், உடலியல், மற்றும் குறியீட்டு எதிரெதிர் நிலைகளை (Binary Oppositions) ஆழமாக ஆராய்தல்.
  3. சமூக-அரசியல் திறனாய்வு: ஈழப் போரின் போது பெண் தலைமை தாங்கிய குடும்பங்களின் வாழ்வியல் நெருக்கடிகளையும், சமூக மனநிலையின் மரத்துப் போதலையும் (Desensitization) வெளிக்கொணர்தல்.
  4. மொழி மற்றும் குறியீட்டியல் ஆய்வு: சிறுகதையில் பயின்றுவந்துள்ள படிமங்கள், குறியீடுகள் (சைக்கிள், ரேடியோ, நாய், இரத்தம், குரக்கன் பிட்டு வாசனை), மற்றும் காட்சித் தரிசன நுட்பங்களின் (Visual Narratives) இலக்கியப் பெறுமானத்தைக் கணித்தல்.

1.5 ஆய்வு வினாக்கள் (Research Questions)

இவ்வாய்வு பின்வரும் வினாக்களுக்கு விடை தேட முயல்கிறது:

  • வினா 1: இராமாயணப் படிமமான ‘கோசலை’, நவீன ஈழத்துப் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட தாயின் உருவமாக மாறும் போது அடையும் உருமாற்றம் (Metamorphosis) என்ன?
  • வினா 2: சீலனின் மென்மையான, கவித்துவமான அகப் புறப்பாடும், குலத்தின் கரடுமுரடான, உடலியல் ரீதியான இழப்பும் ஈழப் போராட்டத்தின் எந்தெந்தப் பரிமாணங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன?
  • வினா 3: “கோசலை” சிறுகதையில் வரும் இயற்கைக் கூறுகளும் (நிலவு, காற்று, மழைக் கனவு), விலங்குலகப் படிமங்களும் (மாடு, கோழி, நாய், பாம்பு) கதையின் துயர அழகியலை (Tragic Aesthetics) எவ்வாறு வளர்த்தெடுக்கின்றன?
  • வினா 4: உலகளாவிய போர் இலக்கியங்களின் வரிசையில், “கோசலை” சிறுகதை எந்த வகையில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப்பெறுகிறது?

1.6 கோட்பாட்டுச் சட்டகம் மற்றும் ஆய்வு முறைமை (Theoretical Framework & Methodology)

இவ்வாசிப்பு, நவீன மற்றும் பின்நவீனத்துவ இலக்கியக் கோட்பாடுகளை ஒருங்கிணைத்து உருவாக்கப்படும் ஒரு பன்முகத் திறனாய்வு (Multidisciplinary Critical Analysis) முறையைப் பின்பற்றுகிறது:

கோசலை: பன்முகக் கோட்பாட்டு அணுகுமுறை

  1. தொன்ம மற்றும் பிரதியிடைத் திறனாய்வு (Archetypal Criticism & Intertextuality): நோர்த்ரோப் ஃபிரை (Northrop Frye) மற்றும் ஜூல்ஸ் கிறிஸ்டோவா (Julia Kristeva) ஆகியோரின் கோட்பாடுகளைப் பயன்படுத்தி, செவ்வியல் இராமாயணப் பிரதியும் ரஞ்சகுமாரின் நவீனப் பிரதியும் சந்திக்கும் புள்ளிகள் ஆராயப்படுகின்றன.
  2. இருத்தலியல் திறனாய்வு (Existential Criticism): ழீன் போல் சார்த்தர் (Jean-Paul Sartre), அல்பெயர் காமு (Albert Camus) ஆகியோரின் இருத்தலியல் சித்தாந்தங்களின் அடிப்படையில், ‘காத்திருப்பு’, ‘வெறுமை’, ‘அர்த்தமின்மை’ ஆகிய உணர்வுகள் தாயின் பாத்திரத்தில் தொழிற்படும் விதம் பகுப்பாய்வு செய்யப்படுகிறது.
  3. சமூக-அரசியல் மற்றும் பெண்மையியல் அணுகுமுறை (Socio-Political & Feminist Approach): போரினால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் உடலியல், சமூக, மற்றும் பொருளாதாரச் சிதைவுகளை ஆராயப் பெண்ணியக் கோட்பாட்டுத் தளங்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
  4. உருவவியல் மற்றும் நடையியல் ஆய்வு (Formalism & Stylistics): கதையின் மொழி நடை, குறியீடுகள், வடிவக் கச்சிதம், மற்றும் காட்சி விவரணங்கள் நுணுக்கமாக ஆராயப்படுகின்றன.

1.7 ஆய்வின் எல்லைகளும் வரையறைகளும் (Scope and Limitations)

  • முதன்மைப் பிரதி (Primary Text): ரஞ்சகுமாரின் ‘மோகவாசல்’ சிறுகதைத் தொகுதியில் இடம்பெற்ற “கோசலை” சிறுகதையின் முழுமையான மூலப் பிரதி மட்டுமே ஆய்வின் முதன்மைத் தரவாகக் கொள்ளப்படும்.
  • துணைப் பிரதிகள் (Secondary Texts): ஈழத்து இலக்கிய வரலாறு தொடர்பான வரலாற்று நூல்கள், பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பியின் விமர்சனங்கள், மற்றும் உலகப் போர் இலக்கியக் கோட்பாட்டு நூல்கள் துணைத் தரவுகளாகப் பயன்படுத்தப்படும்.
  • எல்லைகள்: இவ்வாசிப்பு முதன்மையாக இலக்கியக் கோட்பாடுகள், பாத்திரப் படைப்பு, மொழி மற்றும் அழகியல் கூறுகளை மட்டுமே ஆராய்கிறது; கதையின் வரலாற்று நிகழ்வுகளின் துல்லியத்தன்மை அல்லது அரசியல் இயக்கங்களின் விமர்சனத்திற்குள் இது நுழையவில்லை.

2

தொன்ம மறுவாசிப்பும் இராமாயணப் படிமச் சிதைவும் (Mythological Intertextuality & Deconstruction)

2.1 முன்னுரை

“தொல்படிமவியல் திறனாய்வு (archetypal criticism) என்பது, இலக்கியப் படைப்பொன்றில் காணப்படும் தொல்படிமங்களையும், தொல்படிமக் கோலங்களையும் ஆராய்வதன் மூலம் ஆய்வு செய்யும் முறை ஆகும். ‘மனித இனத்தின் தொல்பழங்கால அறிவும், உணர்வு களும் மனித அடிமனதில் புதைந்து கிடக்கின்றன என்றும், தற்காலத்தில் மனிதர்கள் அவற்றைத் தொன்மங்களாகவும், குறியீடுகளாகவும், சடங்குகளாகவும், எச்சங்களாகவும் வெளிப்படுத்துகின்றனர் என்றும் சில உளவியலாளர்கள் கூறுகின்றனர்’ (தி.சு.நடராசன்; "திறனாய்வுக் கலை"; 2009:191,192). இவ்வாறான தொல்படிமங்கள் இலக்கியங்களில் சொற்கள், சூழ்நிலைகள் போன்றவற்றினூடாக வெளிப்படுகின்றன.

ஆலவா (மித்) என்ற ஆங்கிலச் சொல் ஆலவா என்ற கிரேக்கச் சொல்லின் வேர்ச்சொல்லாகும். இதற்கு நிகரான தமிழ்ச்சொல்லாக "தொன்மம்" கையாளப்படுகிறது. அகராதிகள் "தொன்மம்" என்பதற்கு பழமை, செய்யுளில் இடம்பெறும் எண்வகை வனப்புகளில் ஒன்று எனப் பொருள் தருகின்றன.

"தொன்மை தானே சொல்லுங் காலை

உரையொடு புணர்ந்த பழமை மேற்றே"

என்கிறது தொல்காப்பியம். ‘தொன்மை எனப்படுவது, உரையோடு கூடிய பழமையான கதைப் பொருளில் வருவது’ என இதற்கு இளம்பூரணர் உரை எழுதியுள்ளார்.

தொன்மம் எனப்படுவது பண்டைய மக்களின் சமயம், பழக்க வழக்கங்கள், வரலாற்றுக் குறிப்புகள், கலைகள் போன்ற வாழ்க்கையைச் சார்ந்த நம்பிக்கைகள் மற்றும் சடங்கு முறைகளைக் குறிக்கும். ‘தொன்மம் செயல்பாட்டின் அடிப்படையில் சடங்குகளுடனும் சமயங்களுடனும் தொடர்புடைய சமுதாயம் சார்ந்த கதை’ என யாழ். சு.சந்திரா (தொன்மவியல் கட்டுரைகள்; ப.49) கூறுகின்றார்” (பார்க்க, ‘ஆறு சிறுகதைகள் ஒரு பகுப்பாய்வு’; ஈழக்கவி கட்டுரைகள்; 2015: 05).

இலக்கியத்தில் ‘தொன்மம்’ (Myth) என்பது பழங்கால நம்பிக்கை சார்ந்த கதையாடலாக மட்டும் நின்றுவிடுவதில்லை; அது மனித குலத்தின் மூளையில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள கூட்டு மனப்படிமங்களின் (Collective Unconscious) குறியீடாகவும், காலங்களைக் கடந்து மறுவாசிப்பிற்கு உட்படும் ஒரு முக்கிய இலக்கிய உத்தியாகவும் தொழிற்படுகிறது.

நோர்த்ரோப் ஃபிரை (Northrop Frye) தனது ‘அனடோமி ஆஃப் கிரிட்டிசிசம்’ (Anatomy of Criticism) நூலில் சுட்டிக்காட்டுவது போல, செவ்வியல் இலக்கியங்களின் ஆதிப்படிமங்கள் (Archetypes) நவீன எழுத்துக்களில் உருமாற்றம் அடைந்து புதிய பண்பாட்டு அர்த்தங்களை உருவாக்குகின்றன.

தமிழ் இலக்கிய மரபில், செவ்வியல் காவியமான இராமாயணம் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகக் அறம், தியாகம், வீரம், தாய்மை, அரச நீதி என்பவற்றுக்கான முதன்மைச் சான்றாதாரமாகத் திகழ்ந்து வருகிறது. ரஞ்சகுமார் தனது “கோசலை” சிறுகதையில், கம்ப இராமாயணத்தின் ஆதிப் படிமங்களை 1980-களின் ஈழப் போர்ச் சூழலுக்குள் கொண்டுவந்து, அவற்றை ஒரு நுட்பமான கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பிற்கு (Deconstruction) உட்படுத்துகிறார்.

இவ்வாசிப்பு, பண்டைய காவியமான இராமாயணத்திற்கும் நவீன ஈழத்துச் சிறுகதையான “கோசலை”க்கும் இடையிலான பிரதியிடைத் தொடர்பை (Intertextuality) ஆராய்வதோடு, தொன்மப் படிமங்கள் நவீன அரசியலினாலும் போரின் கொடூரத்தினாலும் எவ்வாறு தகர்க்கப்படுகின்றன என்பதையும் விரிவாகக் கூர்ந்தாய்கிறது.

2.2 பிரதியிடைத் தொடர்பும் தொன்ம மறுவாசிப்பும் (Intertextual Framework)

பிரதியிடைத் தொடர்பு (Intertextuality) எனும் கோட்பாட்டை உருவாக்கிய ஜூலியா கிறிஸ்டோவா (Julia Kristeva), “எந்தவொரு இலக்கியப் பிரதியும் தனித்து இயங்குவதில்லை; அது தனக்கு முன் அமைந்த பல்லாயிரம் பிரதிகளின் மொசைக் (Mosaic) வடிவமாகவே அமைகிறது” என்பார்.

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதை, நேரடியாகவே இராமாயணக் காவியத்தின் பெயர்களையும், நட்சத்திர அமைப்புகளையும், நிகழ்வுகளையும் பிரதியினுள் அழைத்து வருகிறது. கதையின் ஆசிரியர், வாசகனின் மனதில் உறைந்திருக்கும் காவிய இராமாயணத்தை ஒரு பின்புலப் திரையாகப் (Background Canvas) பயன்படுத்தி, அதன் மேல் ஈழத்துப் போரின் இரத்தமும் கண்ணீரும் நிறைந்த யதார்த்தத்தை வரைகிறார்.

இராமாயணக் காவியம் vs. நவீன ஈழப் பிரதி

காவிய ஆதிப்படிமம்

(Archetype)

நவீனக் கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பு

(Modern)

கோசலை:

கோசல நாட்டின் மூத்த அரசி

கோசலை:

ஈழத்தின் ஏழை விதவைத் தாய்

இராமன்:

அறத்தின் வடிவம், இளவரசன்

சீலன்:

இயக்கத்திற்குச் செல்லும் மகன்

காடேகுதல்:

தந்தையின் சொல் காக்க

காடேகுதல்:

சொல்லாமல் தலைமறைவாதல்

காட்டின் நோக்கம்:

அரக்கர் அழிப்பு

காட்டின் நோக்கம்:

ஆயுதப் போராட்டம்

முடிவு:

வெற்றி, பட்டாபிஷேகம்

முடிவு:

காணாமற்போதல், உறுப்பிழத்தல்

2.3 புனர்பூச நட்சத்திரமும் நவீன இராமனின் உருமாற்றமும்

இராமாயணத்தில் அயோத்தி இளவரசன் இராமன் பிறந்த நட்சத்திரம் புனர்பூச நட்சத்திரம் ஆகும். கம்பராமாயணத்தில் பால காண்டத்தில் இராமனின் பிறப்பு பின்வருமாறு விவரிக்கப்படும்:

“எண்ணிய நாள் ஒன்பதின்மேல் எல்லை நிமிர்ந்து ஏகப்

புண்ணிய நாள் எய்தியதால் புனர்பூசம்...”

ரஞ்சகுமாரின் கதையிலும், மூத்த மகன் சீலனின் சாதகம் பற்றிய விவரிப்பில் இந்நட்சத்திரப் பிணைப்பு நேரடியாகக் கொண்டுவரப்படுகிறது:

“சீலன் ஒரு மோகனமான மாலை நேரம் பிறந்தான்... புணர்பூச நட்சத்திரம். ‘இவன் பெரிய காரியங்களைச் சாதிக்கப் பிறந்தவன்’ என அவனது சாதகம் சொல்லிற்று.”

இங்கு ஆசிரியர் சீலனை ஒரு நவீன இராமனாக உருவகிக்கிறார். ஆனால், காவியத்து இராமனுக்கும் நவீன ஈழத்துச் சீலனுக்கும் இடையே நிலவும் பண்பியல் வேறுபாடுகளும் ஒப்புமைகளும் மிகவும் சுவாரஸ்யமானவை:

அ. தோற்றமும் இயல்பும்

காவிய இராமன் வில்லேந்திய வீரன்; அதேவேளை சாந்த சொரூபி. கதையில் வரும் சீலனும் “இரைந்து கதைக்கத் தெரியாதவன்”, “புல்லுக்குக் கூட நோகாத நடை கொண்டவன்”, “ரோஸ் நிற நகங்களும் மெலிந்து நீளமான விரல்களும் கொண்டவன்”. அவன் வன்முறையாளனாக அல்லாமல், அழகியலும் நேர்த்தியும் கொண்ட ஒரு பண்பட்ட இளைஞனாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறான்.

ஆ. காடேகுதலின் பின்னணி

இராமன் கைகேயியின் வரம் காரணமாகத் தன் தந்தையின் சொல்லைக் காப்பாற்ற, அரச போகத்தைத் துறந்து காடேகுகிறான். அது தர்ம பரிபாலனத்திற்கான பயணம்.

ஆனால் சீலனோ, தன் தாயிடம் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லாமல், தனது சைக்கிள் ஹேண்டிலில் ஒரு பிளாஸ்டிக் பையைத் தொங்கவிட்டபடி தலைமறைவாகிறான். அவன் வீட்டை விட்டு வெளியேறும் தருணத்தில், தாயின் கைகளைப் பற்றிப் பிடிக்கும் பிடியில் இருக்கும் “என்றுமில்லாத அழுத்தமும்”, அவனது உள்ளங்கைகளின் பிசுபிசுப்பும், அவனது அகவயப் போராட்டத்தையும் (Internal Conflict), தாய்மைக்கு எதிரிடையான அவனது முடிவின் பாரத்தையும் உணர்த்துகின்றன.

[இராமாயணக் காடேகுதல்] ───> தர்மம் / தந்தையின் சொல் ───>

வெளிப்படையான விடைபெறல் ───> காடு 

[நவீன ஈழக் காடேகுதல்] ───> அரசியல் சூழல் / இயக்கம் ───>

அமைதியான ரகசிய வெளியேற்றம் ───> இயக்கம்

2.4 தொன்மக் கோசலையிலிருந்து நவீன ஈழத் தாய்க்குமானப் பரிணாமம்

இராமாயணத்தில் கோசலை என்பவள் அரச போகத்தில் வாழும் மூத்த அரசி. இராமன் காடேகும் போது அவளது துயரம் அளப்பரியது என்றாலும், அவளுக்கு வசிஷ்டரின் ஆறுதலும், தசரதனின் இருப்பும், அயோத்தி மக்களின் ஆதரவும் இருந்தன.

ஆனால், ரஞ்சகுமாரின் கதையில் வரும் தாய், பெயர் அற்றவள். கதையில் அவளுக்கு 'கோசலை' என்று தனியாகப் பெயரிடப்படவில்லை; கதையின் தலைப்பே அவளது அடையாளமாக மாறுகிறது. இது அவளை தனிப்பட்ட ஒரு பெண்ணாக அன்றி, ஒட்டுமொத்த ஈழத்து அன்னைமாரின் பொதுப் படிமமாக (Universal Maternal Archetype) உயர்த்துகிறது.

அ. புனிதத் தாய்மையின் வீழ்ச்சி

காவியங்களில் தாய்மை என்பது போற்றத்தக்க தெய்வ நிலைக்கு உயர்த்தப்படுகிறது. ஆனால், ஈழத்து யதார்த்தத்தில் தாய்மை என்பது போரின் கொடூரத்திற்கு முன்னால் முற்றிலும் நிராயுதபாணியாக நிற்கிறது. சீலன் காணாமல் போன செய்தி உறுதியானவுடன் தாய் எழுப்பும் வினா:

“சீலன் எங்கையப்பு?... சீலன் எங்கை?”

அவளது இக்கேள்வி மனிதர்களிடம் தொடங்கி, கடந்துபோகும் சில்லென்ற காற்று, சிவந்து மின்னும் அந்திவாணம், ஊர்ப்பெண்கள் என அனைவரையும் நோக்கிப் பாய்கிறது. ஆனால், அவளுக்குப் பதில் சொல்ல இயற்கைக்கோ, சமூகத்திற்கோ திராணி இல்லை.

“இவ்வாறான எத்தனை அன்னையரின் சோகங்களை அது பார்த்திருக்கிறது! அது பேசாமல் போனது... இவ்வாறான எத்தனை சீலன்கள் அதன் கீழ் உள்ளனர். அது பேசாமல் கண்ணை மூடிற்று.”

இங்கு ஆசிரியர், இயற்கை மற்றும் இறை அமைப்புகளின் மௌனத்தை வெளிப்படுத்துவதன் மூலம், தொன்மங்கள் தரும் போலியான ஆறுதல்களை அவிழ்த்தெறிகிறார்.

2.5 கம்பராமாயணக் கதாபாத்திரங்களின் தலைகீழாக்கம் (Deconstruction of Epic Archetypes)

சிறுகதையின் இறுதியிலும் (பகுதி 3-ல்) ஆசிரியர் நேரடியாகவே இராமாயணத்தையும் அதன் பாத்திரங்களையும் கதையின் தத்துவார்த்த தளத்திற்குள் இழுக்கிறார். சாத்திரிமார்களிடம் சாதகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடும் தாய், தன் மகனின் விதியை இராமாயணத்தோடு பொருத்திப் பார்க்கிறாள்:

“சீலன் புனர்பூச நட்சத்திரம்! ராமன் கூடப் புனர்பூச நட்சத்திரம் தான்!! அவனும் காடுகளில் வசிக்க நேர்ந்தது! கடலைக் கிடக்க நேர்ந்தது! அதர்மர்களுடன் நெடூகலும் போரிட்டுக் கொள்ள நேர்ந்தது. வெல்ல முடியாது என்ற இறுமாப்பில் தென்னிலங்கையில் மமதை கொண்டிருந்தவர்களை அவனும் வென்றான்! சாபத்தால் பீடிக்கப்பட்டவர்களுக்கு அவனும் விமோசனமளித்தான்! அவனும் பேதங்களைக் கடந்தவன், குரங்கும் வேடனும் அவனது தோழர்கள்!”

இப்பத்தியில் ரஞ்சகுமார் மிக நுட்பமான ஒரு அரசியல் மற்றும் தொன்மச் சேர்க்கையைச் செய்கிறார்:

  1. தென்னிலங்கை - இலங்கை அரசியல்: காவியத்தில் இலங்கையின் இராவணனை வென்ற இராமன் போல, நவீன ஈழத்து இளைஞர்கள் ‘தென்னிலங்கையின் மமதையை’ எதிர்த்துப் போரிடக் காடேறுகிறார்கள்.
  2. பேதங்களைக் கடந்த தோழமை: இராமன் குகனையும் (வேடன்) சுக்கிரீவனையும் (குரங்கு) தோழனாக ஏற்றுக்கொண்டது போல, இயக்கத்தில் சாதி, சமூக நிலைகளைக் கடந்து இளைஞர்கள் ஒன்றிணைகிறார்கள்.

ஆனால், இந்த ஒப்பீட்டின் முடிவில் ஆசிரியர் தரும் அதிர்ச்சி, காவியத்தின் வெற்றியைக் தரைமட்டமாக்குகிறது:

“ஓ! ஆயினும் ராமன் பேரில் அன்பு கொண்டவர்கள் அவன் பிரிவால் துன்புற நேர்ந்தது. தசரதன்!... கோசலை!... சீதை!”

இராமாயணத்தில் இராமனின் வெற்றியால் அயோத்திக்கு மகிழ்ச்சி கிடைக்கிறது; ஆனால் கதையிலோ, இராமன்களின் (சீலன்களின்) புறப்பாடால் வீடுகளுக்கு மிஞ்சுவது துயரமும், மரணமும், தசரதர்களைப் போன்ற மரண வேதனையும்தான்.

காவியத்தில் வெற்றி (Triumph) முதன்மைப்படுத்தப்பட்டால், நவீனப் பிரதியில் பிரிவுத் துயரும் (Trauma of Separation) சமூகச் சிதைவுமே முதன்மை பெறுகின்றன.

2.6 அத்த நட்சத்திரக் குலமும் ‘அதம’த் தொன்மமும்

இராமாயணத்தில் இராமனுக்குத் துணையாக நிற்கும் இலக்குவனோ அல்லது பரதனோ உன்னதமான தியாகப் படிமங்களாகக் காட்டப்படுகிறார்கள். ஆனால், கதையில் இளைய மகன் குலம் அத்த நட்சத்திரத்தில் பிறந்தவன்.

“குலம் அத்த நட்சத்திரம். அத்தம் அதமம் என்றார்கள் சாத்திரிமார். அவன் ராஜத்துரோகமான காரியங்களில் ஈடுபடுவான் என்றும்... மிகப்பெரிய கண்டங்களில் மாட்டிக்கொள்ள நேரும் என்றும்...”

இங்கு 'அத்தம் அதமம்' எனும் ஜோதிடச் சொலவடை, குலத்தின் கரடுமுரடான சுபாவத்தையும், அவன் அடைந்த கைத் துண்டிப்பு எனும் பேரழிவையும் விளக்குகிறது. காவியத்தில் பரதனும் இலக்குவனும் இராமனின் புகழைப் பாடினார்களே தவிர, உடல் உறுப்புகளை இழக்கவில்லை. ஆனால், நவீன ஈழத்துப் போரில் ‘அதமன்’ என்று சமூகத்தால் ஒதுக்கப்பட்ட குலம், தனது ஒரு கரத்தையே போராட்டத்திற்குப் பலியாகக் கொடுத்துவிட்டு இரத்த வெள்ளத்தில் வீடு திரும்புகிறான்.

தொன்மம் சொன்ன 'உன்னதம்' (சீலன்) காணாமல் போகிறது; 'அதமம்' (குலம்) உடலியல் ரீதியாகச் சிதைக்கப்பட்டு முடங்குகிறது. இது காவியக் கோட்பாடுகளை ஈழத்துப் போர் யதார்த்தம் எவ்வாறு தவிடுபொடியாக்கியது என்பதைக் காட்டுகிறது.

2.7 முடிவுரை

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதை, செவ்வியல் இராமாயணத் தொன்மத்தைச் வெறும் ஒப்பனையாகப் பயன்படுத்தாமல், அதன் ஆன்மாவை நவீனப் போரின் காயங்களுக்கு முன்னால் நிறுத்துகிறது.

  1. புனர்பூச நட்சத்திரத்து இராமனை ஈழத்துக் காடுகளுக்குள் காணாமல் போகச் செய்வதன் மூலம், காவிய வெற்றிவாதத்தை ஆசிரியர் நிராகரிக்கிறார்.
  2. காவியக் கோசலையின் கண்ணீருக்கு பின்னால் அமைந்த அரசு அதிகாரத்தையும் தெய்வீகத்தையும் அகற்றிவிட்டு, நிராயுதபாணியான ஈழத்துத் தாயின் இருத்தலியல் அவலத்தை உலகிற்கு வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறார்.
  3. தொன்மம் காட்டும் ‘அறப்போரை’ (Dharma Yuddha), நவீன யதார்த்தத்தில் ‘வீடுகளைச் சாக்கோலம் பூண வைக்கும் பேரழிவுப் போராக’ உருமாற்றி அமைத்துள்ளார்.

இவ்விதமாக, “கோசலை” சிறுகதை இராமாயணத் தொன்மத்தின் நவீனக் கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பாகவும், தமிழ் போ இலக்கியத்தின் உன்னதமான பிரதியிடைச் சாதனையாகவும் பரிணமிக்கிறது.

3

பாத்திர இயல்புகளும் இருமை எதிர்வுகளும் (Psychological Character Contrast: Seelan vs. Kulam)

3.1 முன்னுரை

நவீனப் போரிலக்கியங்களில் மனித அகவுலகைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவது என்பது, புறச்சூழலில் நிகழும் அழிவுகளை விவரிப்பதைக் காட்டிலும் மிகவும் சிக்கலானது. ஒரு போர்ச் சூழல், ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்த, ஒரே கருப்பையில் உதித்த இரு வெவ்வேறு நபர்களின் மனங்களில் எவ்வாறு வெவ்வேறு வகையான எதிர்வினைகளை உருவாக்குகிறது என்பதைத் துல்லியமாகப் பகுப்பாய்வது ஒரு படைப்பாளியின் ஆகச்சிறந்த கலை வெற்றியாகும்.

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதையில், சீலன் - குலம் ஆகிய இரு சகோதரர்களின் பாத்திரப் படைப்புகள் மிகத் துல்லியமான இருமை எதிர்வுகளின் (Binary Oppositions) அடிப்படையில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

பிரெஞ்சு மானிடவியலாளர் குலோது லெவி-ஸ்ட்ராஸ் (Claude Lévi-Strauss) கூறுவது போல, மனித மனம் உலகை இருமை எதிர்வுகள் மூலமாகவே புரிந்துகொள்கிறது. இச்சிறுகதையில் ரஞ்சகுமார், இத்தமைய இருமை எதிர்வுகளைப் வெறும் மேலோட்டமான குண வேறுபாடுகளாக நிறுத்தாமல், அழகியல் vs. வன்முறை, சாந்தம் vs. கொந்தளிப்பு, அமைதியான அர்ப்பணிப்பு vs. வெளிப்படையான சிதைவு எனப் பல உளவியல் தளங்களில் விரித்தெடுக்கிறார்.

இப்பகுதி, இவ்விரு பாத்திரங்களின் அக-புற இயல்புகளையும், போரினால் அவர்களது ஆளுமையில் ஏற்பட்ட பரிணாமத்தையும் உளவியல் நோக்கில் கூர்ந்தாய்கிறது.

3.2 சகோதரத்துவ இருமை எதிர்வுகள் (Structural Binary Analysis)

சீலனும் குலமும் ஒரே தாயின் பிள்ளைகளாக இருந்தாலும், அவர்தம் உடலமைப்பு, மனப்பக்கம், பேசும் முறை, நடவடிக்கைகளில் துருவ முனை முரண்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளனர்.

சீலன் - குலம் பாத்திர ஒப்பீடு

அம்சங்கள் (Aspects)

சீலன் (Seelan)

குலம் (Kulam)

சாதகம் / நட்சத்திரம்

புனர்பூசம் (உன்னதம்)

அத்தம் (அதமம்)

தோற்றம் / உடல்மொழி

மென்மையானவன், ரோஸ்நகம்

கரடுமுரடானவன், பலசாலி

அக இயல்பு / பேச்சு

அமைதியானவன், சாந்தம்

கோபக்காரன், கத்துபவன்

போரிலக்கியப் படிமம்

அகவய வீரம் / தியாகம்

புறவயப் பலி / சிதைவு

முடிவு

காணாமற்போதல் (புதிராக)

உறுப்பிழத்தல் (ஊனம்)

3.3 சீலன்: அழகியலின் அமைதியும் அகவயப் போராட்டமும்

சீலனின் பாத்திரம் தமிழ் சிறுகதை உலகிலேயே மிகவும் தனித்துவமாக வடிவாக்கப்பட்ட ஒன்று. வழக்கமான ஆயுதப் போராட்டப் புதினங்களில் சித்தரிக்கப்படும் 'வீர நரம்புகள் புடைக்கப் பேசும்' போராளிகளிடமிருந்து சீலன் முற்றிலும் மாறுபட்டவன்.

அ. மென்மை உடலும் அழகியல் மனமும்

சீலனின் தோற்றத்தை ஆசிரியர் விவரிக்கும் விதம் அவனது அழகியல் மனோபாவத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது:

  • அவன் “புல்லுக்குக் கூட நோகாத நடை” கொண்டவன்.
  • அவன் கைகள் மென்மையானவை, நகங்கள் ரோஸ் நிறமுடையவை.
  • உரத்துப் பேசத் தெரியாதவன்; ஊரில் எவருடனும் தகராறில் ஈடுபடாதவன்.

இத்தகைய மென்மையான இயல்புடைய ஒரு இளைஞனை அரசியல் சூழல் ஆயுதத்தைக் கையிலெடுக்க வைக்கிறது என்பதே ஈழத்துப் போரின் மிகப்பெரிய அவலமாகும். உளவியல் நோக்கில், சீலனின் அமைதி என்பது கோழைத்தனம் அல்ல; அது ஆழ்ந்த அகவயப் முதிர்ச்சி (Internalized Conviction).

ஆ. காடேகுதலின் அகப்போராட்டம்

சீலன் இயக்கத்திற்குச் செல்லும் போது ஆரவாரமாகச் செல்லவில்லை. தாயிடம் சொல்லாமல் கிளம்பினாலும், அவனது விடைபெறல் அவனது அக உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துகிறது. தாயின் கைகளைப் பற்றும் அவனது கைகளின் பிசுபிசுப்பும் அழுத்தமும், தாய்மையைப் பிரிந்து செல்லும் ஒரு மகனின் குற்றவுணர்வையும் (Guilt Complex) அதேநேரம் தன் இலட்சியத்தை நோக்கிச் செல்லும் உறுதியையும் ஒரே நேரத்தில் உணர்த்துகிறது.

சீலன் புனர்பூச நட்சத்திரத்து இராமனைப் போலக் காடேகினாலும், அவன் ஒருபோதும் திரும்பி வரவில்லை. அவன் போரின் ‘காணாமற்போனோர்’ (The Missing) எனும் ஆழமான புதிராகவே மறைந்துபோகிறான்.

3.4 குலம்: கரடுமுரடான புறவயமும் பேரழிவுச் சிதைவும்

சீலனுக்கு நேர் எதிர்முனையில் நிற்பவன் இளைய மகன் குலம். அவன் சமூகத்தின் பார்வையில் ஒரு ‘அடங்காத’ இளைஞனாகவே அறிமுகமாகிறான்.

அ. கோபமும் கரடுமுரடான சுபாவமும்

குலம் சிறுவயதிலிருந்தே கோபக்காரன், கத்தும் சுபாவம் கொண்டவன். அவனது நட்சத்திரமான ‘அத்தம்’ அவனுக்கு நல்ல பலன்களைத் தராது என ஜோதிட உலகம் ஒதுக்குகிறது. சீலனின் மென்மைக்கு மாறாக, குலம் உடலளவிலும் மனதளவிலும் கடினமானவனாக வளர்கிறான்.

ஆனால், உளவியல் ரீதியாகப் பார்த்தால், குலத்தின் கரடுமுரடான இயல்பிற்குப் பின்னால் தாய் தன் அண்ணன் சீலன் மீது காட்டும் அளவுக்கு அதிகமான பாசமும், அவனது புறக்கணிப்பு உணர்வும் (Feeling of Neglect) ஒரு காரணமாக அமைகிறது.

ஆ. உடலியல் சிதைவும் உளவியல் முடக்கமும்

குலமும் இயக்கத்திற்குச் செல்கிறான்; ஆனால் அவனது முடிவு சீலனை விடக் கொடூரமான யதார்த்தத்தை நமக்குக் காட்டுகிறது. அவன் போர்க்களத்தில் தன் ஒரு கையை இழந்து, உடம்பெல்லாம் இரத்தக் காயங்களோடு வீட்டிற்குத் திரும்பி வருகிறான்.

  1. சிதைக்கப்பட்ட உடல் (Amputated Body): குலத்தின் கையைத் துண்டித்திருப்பது போரின் கொடூரமான அடையாளமாகும். அவன் மீண்டும் சமூகத்திற்குள் நுழையும் போது, அவன் முழுமையான மனிதனாக அல்லாமல், போரின் எஞ்சிய எச்சமாகவே திரும்புகிறான்.
  2. மனக்கலக்கம்: கையை இழந்து வந்த பின்னரும் அவனது கோபமும் ஆத்திரமும் குறையவில்லை; மாறாக அது அவனது ஊனத்தின் மீதான சுயபரிதாபமாகவும் (Self-pity) வன்முறையாகவும் மாறுகிறது.

3.5 இருமையின் தத்துவார்த்த இணைவு (Philosophical Convergence)

ரஞ்சகுமார் இக்கதையில் இரு சகோதரர்களையும் இருவேறு பாதைகளில் பயணிக்க வைத்து, இறுதியில் ஒரே புள்ளியில் அவர்களைப் பலிகடாக்களாக இணைக்கிறார்.

┌───────────────────────────┐

│ ஈழத்துப் போர்ச் சூழல் │

└──────────── ┬─────────────┘

│

┌────────────── ┴───────────────┐

▼ ▼

[சீலன் - புனர்பூசம்] [குலம் - அத்தம்]

│ │

(அமைதி / மென்மை) (கோபம் / கரடுமுரடு)

│ │

▼ ▼

[காணாமற்போதல்] [உறுப்பிழத்தல்]

│ │

└────────────── ┬───────────────┘

▼

┌───────────────────────┐

│ தாயின் பேரிழப்பும் │

│ குடும்பச் சிதைவும் │

└───────────────────────┘


இவ்விருமை எதிர்வுகளின் மூலம் ஆசிரியர் பின்வரும் தத்துவார்த்த உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறார்:

  1. போர் யாரையும் விட்டுவைப்பதில்லை: மென்மையான அழகியல் உள்ளம் கொண்ட சீலனையும் போர் முழுமையாக விழுங்கிவிட்டது (மறைவு); கரடுமுரடான குலத்தையும் போர் விட்டுவைக்கவில்லை (ஊனம்).
  2. தாயின் அகம் உணரும் இழப்பு: தாய் சீலனை இழந்ததற்காக ஏங்குகிறாள்; குலத்தை எதிரில் கையை இழந்து நிற்வதைக் கண்டு துடிக்கிறாள். ஒரு தாய்க்கு ‘அமைதியான இராமனும்’ வேண்டும், ‘சண்டையிடும் மகனும்’ வேண்டும். இருவரின் இழப்பும் அவளுக்கு ஒன்றே.
  3. அதமத்தின் தியாகம்: சமூகம் ‘உன்னதம்’ என்று கொண்டாடிய சீலன் புதிராக மறைந்துவிட, ‘அதமம்’ என்று ஒதுக்கிய குலமே தன் இரத்தத்தையும் சதையையும் சிந்தி இயக்கத்தின் வன்முறையைத் தன் உடலில் தாங்கி நிற்கிறான்.

3.6 முடிவுரை

ரஞ்சகுமாரின் பாத்திரப் படைப்பில் சீலனும் குலமும் வெறும் இரு தனிநபர்கள் அல்லர்; அவர்கள் போரினால் சிதைக்கப்பட்ட ஈழத்து இளைஞர் தலைமுறையின் இருவேறு முகங்கள்.

ஒரு முகம் — அமைதியாகத் தன்னைத்தானே தியாகம் செய்து போரின் புதிர்களுக்குள் காணாமல் போன முகத் தோற்றம் (சீலன்). மறு முகம் — போரின் கொடூர வடுக்களைத் தன் உடலில் சுமந்து, உறுப்பிழந்து முடங்கிப்போன யதார்த்த முகத் தோற்றம் (குலம்).

இவ்விரு பாத்திரங்களின் உளவியல் முரண்பாடுகள் மூலமாக, “கோசலை” சிறுகதை ஈழப் போரின் இருண்ட பக்கங்களை மிக ஆழமான கலை நேர்த்தியுடன் பதிவு செய்துள்ளது.


4

தாய்மை, பிரிவுத் துயரம் மற்றும் இருத்தலியல் தவிப்பு (Maternal Grief & Existential Anguish)

4.1 முன்னுரை

போரிலக்கியங்களில் (War Literature) போர்க்களமும் ஆயுத மோதல்களும் புறவயமான அழிவைப் பதிவு செய்யும்போது, அப்போரின் அதிர்வலைகளால் வீடுகளுக்குள் நிகழும் பேரழிவைப் பதிவு செய்வது ‘தாய்மை’ எனும் படிமமே ஆகும். “அடுத்த நேரச் சாப்பாட்டுக்கு வழியில்லாத விதவைத்தாய் இங்கு “கோசலை” ஆகிறாள். அவளின் சொந்தப்பெயரே கதையில் வரவில்லை. ராமனின் தாய் பெயர் அவள் பெயராகிறது. ராமனையும், சீலனையும் ஒப்பிடும் இடம் (கதையின் இறுதிப்பகுதி) இளைஞர் தீவிரவாத்தின் சமூக முக்கியத்துவத்தை வற்புறுத்துகின்றது. பேராளிப்பையன் ராமன் ஆனால்தான் அவனது தாய் கோசலை ஆக முடியும். ரஞ்சகுமார் அந்தத்தாயை கோசலையாகவே காணுகிறான்” (கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி; மோகவாசல் பின்னுரை: 1995: 129, 130).

கிரேக்கக் காப்பியங்களில் ஹெக்கூபா (Hecuba) த்ரோஜன் போரில் தன் பிள்ளைகளை இழந்து புலம்புவதிலிருந்து, நவீன உலகப் போரிலக்கியங்கள் வரை அன்னையரின் கண்ணீரே போரின் முதன்மையான வரலாற்றுச் சாட்சியமாக அமைகிறது.

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதையில், தாய்மையின் பிரிவுத் துயரம் வெறும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட புலம்பலாக (Sentimentality) நின்றுவிடாமல், மனித இருப்பின் அர்த்தமின்மையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் இருத்தலியல் தவிப்பாக (Existential Anguish) உருவெடுக்கிறது.

ஷான் போல் சார்த்தர் (Jean-Paul Sartre), அல்பெயர் காமு (Albert Camus) போன்ற இருத்தலியல் சிந்தனையாளர்கள் சுட்டிக்காட்டும் Absurdity (அர்த்தமின்மை/புதிர்த்தன்மை) எனும் நிலையை, தன் மகனை இழந்து நிற்கும் ஈழத்துத் தாய் எதிர்கொள்கிறாள்.

இப்பகுதி, கதையிலுள்ள தாயின் பிரிவுத் துயரத்தையும், அவளது மனப் போராட்டங்களையும், இயற்கை மற்றும் இறை அமைப்புகளுக்கு முன்பாக அவள் உணரும் இருத்தலியல் ஏமாற்றத்தையும் ஆழமாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

4.2 பிரிவுத் துயரத்தின் உளவியல் படிநிலைகள் (Stages of Grief)

உளவியலாளர் எலிசபெத் குப்லர்-ராஸ் (Elisabeth Kübler-Ross) தனது On Death and Dying கோட்பாட்டில் விவரிக்கும் துயரத்தின் படிநிலைகளான மறுப்பு (Denial), கோபம் (Anger), பேரம் பேசுதல் (Bargaining), மனச்சோர்வு (Depression), ஏற்றுக் கொள்ளல் (Acceptance) போன்றவை “கோசலை” கதையின் தாயிடமும் மிக நுட்பமாக வெளிப்படுகின்றன.

தாயின் பிரிவுத் துயர உளவியல் படிநிலைகள்

 படிநிலை (Stage) கதையில் வெளிப்படும் விதம் (Textual Evidence) 

  1. மறுப்பு (Denial) சீலன் வரமாட்டான் என்பதை ஏற்க மறுத்து,

வாசலையே பார்த்துக்கொண்டிருத்தல்.

  1. பேரம் (Bargaining) ஜோதிடர்களிடமும் சாத்திரிமாரிடமும் சாதகத்தை

தூக்கிக்கொண்டு ஓடி நல்ல செய்தி தேடுதல்.

III. கோபம் (Anger) இயற்கையின் மௌனத்தைக் கண்டு பொங்குதலும்,

குலத்தின் சத்தத்தைக் கண்டு ஆத்திரமடைதலும்.

  1. மனச்சோர்வு கதவின் பின்னால் ஒடுங்கி,

உலகத் தொடர்பை இழந்திருத்தல்.

அ. எதிர்பார்ப்பின் சித்திரவதை

மகன் இறந்துவிட்டான் என்ற செய்தி உறுதியாகத் தெரியும்போது ஏற்படும் துயரத்தைக் காட்டிலும், ‘அவன் உயிரோடு இருக்கிறானா இல்லையா’ என்பது தெரியாத காணாமற்போதல் (Disappearance) தரும் துயரம் மிகவும் கொடூரமானது.

தாய்க்குச் சீலனின் பிணம் கிடைக்கவில்லை; இறப்புச் செய்தி வரவில்லை. எனவே அவளது மனம் அவனை மரணத்தோடு பொருத்த மறுக்கிறது. வாசலில் கேட்கும் ஒவ்வொரு மிதிவண்டியின் மணியோசையும், காற்று கதவைத் தட்டும் ஒவ்வொரு ஒலியும் அவளுக்குச் சீலனின் வருகையாகவே தோன்றுகிறது. இத்தகைய தொடர் எதிர்பார்ப்பு அவளது மனதை அன்றாடம் சித்திரவதைக்கு உள்ளாக்குகிறது.

4.3 இயற்கையின் அமைதியும் மானுட அவலமும் (Pathological Fallacy & Nature's Silence)

செவ்வியல் இலக்கியங்களில் கதாநாயகனின் துயரத்தின் போது இயற்கையும் சேர்ந்து அழுவதாகப் (Pathological Fallacy) புனையப்படும். ஆனால், நவீனப் போரின் போது இயற்கை மனிதனின் துயரத்தைக் கண்டு முற்றிலும் அசட்டையாகவும் (Apathy) மௌனமாகவும் நிற்கிறது.

கதையில் தாய் தன் மகனைத் தேடி அலைந்து, விடைதெரியாமல் நிற்கும் போது இயற்கை காட்டும் எதிர்வினை பற்றி ஆசிரியர் விவரிப்பது இருத்தலியல் தவிப்பின் உச்சமாகும்:

“சீலன் எங்கையப்பு?... சீலன் எங்கை?” என அவளது மனம் கூவியது. விடை சொல்லத் தெரியாது காற்று சில்லென்று கடந்துபோயிற்று. அந்தி வானம் சிவந்து மின்னியது. இயற்கை அமைதியாக இருந்தது... இவ்வாறான எத்தனை அன்னையரின் சோகங்களை அது பார்த்திருக்கிறது! அது பேசாமல் போனது.”

காவியக் காலத்தில் மனிதனின் கூக்குரலுக்குப் பதிலளித்த தெய்வங்களும் இயற்கையும், நவீன ஈழப் போர்க்களத்தில் ஊமையாய் மாறிவிட்டன. இயற்கை தன் அன்றாடப் பணிகளை வழக்கம் போலச் செய்கிறது; அந்தி வானம் வழக்கம் போலச் சிவக்கிறது. மனித உயிர்களின் இழப்பும் அன்னையரின் கண்ணீரும் பேரண்டத்தின் மௌனத்தைப் பாதிப்பதே இல்லை. இந்த உணர்வே தாயை கடுமையான இருத்தலியல் விரக்திக்குத் தள்ளுகிறது.

4.4 ஜோதிடமும் போலி நம்பிக்கைகளும்: தொன்மச் சரணடைவு

தாய் தன் மகனைக் காப்பாற்றவும், அவனது இருப்பை உறுதிசெய்யவும் மனித ஆற்றலுக்கு அப்பாற்பட்ட சக்திகளைத் தேடி ஓடுகிறாள். அவள் சாத்திரிமாரிடமும் ஜோதிடர்களிடமும் சென்று சீலனின் சாதகத்தைக் காட்டுகிறாள்.

தாயின் தேடல் & ஏமாற்றம்

▼

│

┌─────────────────────┴───────────────────────┐

▼ ▼

[சாத்திரிமாரின் போலி ஆறுதல்] [யதார்த்தத்தின் கொடூரம்]

- "புனர்பூச நட்சத்திரம், இராமன் ஜாதகம்" - சீலன் திரும்ப வரவில்லை

- "பெரிய காரியம் சாதிக்கப் போனான்" - குலம் உறுப்பிழந்து வந்தான்

│ │

└────────────────────── ┬───────────────────────┘

▼

இருத்தலியல் முரண் (Existential Absurdity)

சாத்திரிமார் அவளுக்கு இராமாயணத்தைக் மேற்கோள் காட்டி, "புனர்பூச நட்சத்திரம்... இராமனும் காடு சென்றான்... இறுதியில் வென்றான்" என்று போலி ஆறுதல்களைக் கூறுகிறார்கள்.

ஆனால், இந்த நம்பிக்கைகள் அனைத்துமே ஈழத்துப் போரின் யதார்த்தத்தில் நொறுங்கிப்போகின்றன. தொன்மங்களும் ஜோதிடங்களும் உருவாக்கும் போலிச் சொர்க்கம், சீலன் வராத ஒவ்வொரு நாளும், குலம் உறுப்பிழந்து வந்த தருணத்திலும் சிதைந்து துகள்களாகிறது.

4.5 குலத்தின் வருகையும் தாய்மையின் முரண்நகையும் (The Paradox of Survival)

சிறுகதையின் ஆகச்சிறந்த திருப்புமுனை, இளைய மகன் குலம் காயமடைந்து திரும்பி வரும் தருணமாகும்.

தாய் மூத்த மகன் சீலனின் வருகைக்காகத் தன் முழு ஆன்மாவையும் திரட்டி எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறாள். ஆனால், கதவைத் தட்டி உள்ளே நுழைபவன் சீலன் அல்ல; குலம்! அதுவும் ஒரு கரத்தை இழந்து, இரத்தக் கசிவோடும் காயங்களோடும் நுழைகிறான்.

இங்கு தாய்மை ஒரு பயங்கரமான முரண்நகையை எதிர்கொள்கிறது:

  1. ஒரு மகன் திரும்ப வந்துவிட்டான் என்ற நிம்மதி/மகிழ்ச்சி.
  2. ஆனால் அவன் தன் உடலின் ஒரு பகுதியைத் தியாகம் செய்துவிட்டு ஊனமுற்று நிற்கிறான் என்ற அதிர்ச்சி/துயரம்.
  3. அதேவேளையில், தான் உயிருக்கு உயிராக நேசித்த சீலன் இன்னும் வரவில்லையே என்ற ஏக்கம்.

குலம் கையை இழந்து வந்தபோது, தாயின் அகம் உடைகிறது. அவளால் அழக்கூட முடிவதில்லை. அவளது தாய்மை, பிணங்களுக்கும் ஊனமுற்ற உடல்களுக்கும் இடையே தன் பிள்ளைகளைத் தேடும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறது.

4.6 முடிவுரை

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதையில் தாய்மை என்பது வெறும் பாச உணர்ச்சி மட்டுமல்ல; அது போரின் கொடூரத்திற்கு எதிராக நிராயுதபாணியாக நிற்கும் மனித சாட்சியம்.

  1. காவியக் கோசலை இராமனின் முடிசூட்டு விழாவைக் கண்டு மகிழ்ந்தாள்; ஆனால் ஈழத்துக் கோசலையோ தன் மகனின் மறைவையும் மற்றொரு மகனின் ஊனத்தையும் கண்டு தவிக்கிறாள்.
  2. அவளது புலம்பல்கள் இயற்கைக்கும் இறைவனுக்கும் எட்டாத இருத்தலியல் கூக்குரலாகவே ஒலிக்கின்றன.

இவ்விதமாக, கதையின் தாய் பாத்திரம் மூலமாக ரஞ்சகுமார், போரினால் விளையும் மனிதத் துயரத்தின் ஆழத்தையும், தாய்மையின் எல்லையற்ற வேதனையையும் உலகிலக்கியத் தரத்திற்கு உயர்த்தியுள்ளார்.

5

மொழிநடையும் கலை உத்திகளும் (Stylistics, Imagery & Narrative Techniques)

5.1 முன்னுரை

ஒரு புனைவிலக்கியத்தின் ஆற்றல் என்பது அது கையாளும் பொருண்மையில் (Theme) மட்டும் தங்கியிருப்பதில்லை; அப்பொருண்மையைச் சொற்களாகவும், படிமங்களாகவும், குறியீடுகளாகவும் மாற்றும் மொழியியல் மற்றும் வடிவப் பிரயோகத்திலேயே (Stylistic and Formal Execution) முழுமை பெறுகிறது.

போரிலக்கியங்களைப் பொறுத்தவரை, போர் ஏற்படுத்தும் அதிர்ச்சிகளையும், அழிவுகளையும் வெறும் செய்திகளாகவோ அல்லது நேரடி விவரிப்புகளாகவோ தருவது வாசகனிடம் மேலோட்டமான அனுதாபத்தை மட்டுமே உருவாக்கும். மாறாக, சொற்களுக்கு இடையிலான மௌனம், நுட்பமான படிமங்கள், வட்டார வழக்கு, மற்றும் குறியீட்டுத் தளங்கள் வழியாகப் போரின் அகக் கொடூரத்தைக் கடத்துவதே பேரிலக்கியத்தின் பண்பாகும்.

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதை, தமிழ் போரிலக்கியப் பரப்பில் தனக்கென ஒரு தனித்துவமான போரிலக்கிய அழகியலை (Aesthetics of War Literature) நிறுவியுள்ளது. கதையாசிரியர் நேரடியாகத் தனது அரசியல் கருத்துக்களை வாசகன் மீது திணிக்காமல், ஈழத்தின் யாழ்ப்பாணச் சூழலுக்கே உரித்தான வட்டார வழக்குகளையும், ஆழ்ந்த குறியீடுகளையும், கம்பராமாயணத்தின் செவ்வியல் உரைநடைத் தொனியையும் மிக நுட்பமாகக் கலந்து கதையை நகர்த்துகிறார்.

இவ்விடத்தில், பேராசிரியர் கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி அவர்களின் கருத்தொன்று கவனிக்கத்தக்கது: “ரஞ்சகுமாரின் உணர்முறையை அவரது உரைநடை மிகத் துல்லியமாகக் காட்டுகின்றது. பொருட்களை, இடங்களை, மனிர்களை, விடயங்களை விவரிக்கும் முறையிலும், குறிப்பாக ஒவ்வொரு சிறுகதையையும் முடிக்கும் முறையிலும் ரஞ்சகுமாரின் மொழி ஆற்றல் தெரிகின்றது (கோசலை, கோளறு பதிகம்) – கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி, மோகவாசல் பின்னுரை; 1995: 131.

இப்பகுதி, இச்சிறுகதையின் கதை சொல்லல் உத்தி (Narrative Technique), மொழிநடை, படிமங்களின் இயக்கம் (Imagery), குறியீட்டுத் தளங்கள் (Symbolism), மற்றும் செவ்வியல் நாடக முரண்நகை (Dramatic Irony) ஆகியவற்றை மிக விரிவாகப் பகுப்பாய்வு செய்கிறது.

5.2 கதை சொல்லல் உத்தியும் அமைப்பும் (Narrative Structure)

“கோசலை” சிறுகதை, வழக்கமான ஒற்றைப் பரிமாண நேர்க்கோட்டுக் கதையாடலிலிருந்து விலகி, ஒரு முக்கோணக் கோணக் கதையாடலாக (Triangular Narrative Shift) இயங்குகிறது. ஆசிரியர் கதையைத் மூன்றாம் நபர்க் கூற்றாகப் (Third-Person Omniscient) தொடங்கினாலும், கதையின் போக்கில் தாயின் அகம், சமூகத்தின் பார்வை, தொன்மப் பின்னணி எனப் பல்வேறு தளங்களுக்கு மிக இயல்பாகப் பாய்கிறார்.

“கோசலை” கதையின் முக்கோணக் கோணம்

┤

▲

[ஆசிரியர்]

(மூன்றாம் நபர்க் கூற்று)

▲

│

┌────────────────────────────────────┐

▼ ▼

[தாயின் அக உணர்வுகள்] [தொன்மப் பின்னணி]

(மனப் போராட்டம் & ஏக்கம்) (இராமாயணப் பிரதியிடை)

I. காலக் கோட்டு நகர்வும் நினைவோட்ட உத்தியும்

(Non-Linear Narrative & Stream of Consciousness)

கதை ஒரே சீரான காலவரிசையில் (Chronological Order) செல்வதில்லை. நிகழ்காலத்தில் வாசலில் காத்திருக்கும் தாயின் இருப்பில் தொடங்கும் கதை, அவளது நினைவோட்டங்களின் வழியாகச் சீலனின் சிறுவயதுச் சம்பவங்கள், அவன் வீட்டை விட்டு வெளியேறிய அன்றைய மாலையின் காட்சி, சாத்திரிமாரிடம் சென்ற நிகழ்வு எனப் பின்னோக்கிச் சென்று (Flashback) மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்குத் திரும்புகிறது.

இத்தகைய நினைவோட்ட உத்தி, போரினால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு தாயின் மனச்சிதைவையும், அவளது கலைக்கப்பட்ட கால உணர்வையும் (Disrupted Sense of Time) மிகத் தத்ரூபமாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

II. மௌனத்தின் அழகியல்

(Aesthetics of Silence)

கதையில் உரையாடல்கள் (Dialogues) மிகக் குறைவு. கதாபாத்திரங்கள் பேசும் சொற்களை விட, அவர்களின் மௌனமும், மூச்சு வாங்குதலும், விழித்துப் பார்ப்பதுமே கதையின் பெரும்பகுதியை நகர்த்துகின்றன.

  • சீலன் வீட்டை விட்டுச் செல்லும்போது தாயிடம் நீண்ட உரையாடல்கள் எதையும் நிகழ்த்துவதில்லை.
  • தாய் தன் சோகத்தை ஊராரிடம் அலறிப் புலம்புவதை விட, கதவின் பின்னால் ஒடுங்கி மௌனமாகவே ஏங்குகிறாள்.

சொற்கள் தோற்றுப்போகும் இடத்தில் மௌனம் பேசத் தொடங்குகிறது என்பதை ரஞ்சகுமார் இக்கதை அமைப்பின் மூலம் நிறுவுகிறார்.

5.3 ஈழத்து வட்டார வழக்கும் மொழிப் பயன்பாடும் (Regional Dialect & Diction)

ரஞ்சகுமார் கதையில் பயன்படுத்தியுள்ள மொழி, ஈழத்தின் (குறிப்பாக யாழ்ப்பாணச் சூழலின்) மண்ணின் மணத்தையும், அங்குள்ள மக்களின் பண்பாட்டுத் தனித்துவத்தையும் அப்பிடியே பிடித்துத் தருகிறது.

வட்டாரச் சொற்களும் பண்பாட்டு அர்த்தமும்

வட்டாரச் சொல்

உணர்வுப்பூர்வமான பண்பாட்டு அர்த்தம்

"எங்கையப்பு?"

பாசமும், பதற்றமும் நிறைந்த தாயின் பரிவான விளி.

"சாதகம்"

விதியை அறிய முயலும் மனிதர்களின் பாரம்பரியத் தேடல்.

"குலத்தையர்"

குடும்பத்தையும் குலத்தையும் குறிக்கும் பாசச் சொல்.

"ஆக்கம்"

வாழ்வின் அமைப்பும், சாத்தியங்களும்.

அ. வட்டாரச் சொற்களின் உணர்ச்சிச் செறிவு

கதையில் வரும் “எங்கையப்பு?”, “சாதகம்”, “குலத்தையர்” போன்ற சொற்கள் வெறும் பிரதேச அடையாளங்கள் மட்டுமல்ல; அவை அப்பகுதி மக்களின் வாழ்வியல் முறையையும், தாய்மையின் அன்பையும் வெளிப்படுத்தும் உணர்ச்சிச் செறிந்த சொற்களாகும்.

“சீலன் எங்கையப்பு?... சீலன் எங்கை?”

இச்சிறிய வாக்கியத்தில் உள்ள ‘அப்பு’ எனும் சொல், ஈழத்துத் தாய்மார் தன் பிள்ளைகளையும், பிற இளைஞர்களையும் அன்போடு விளிக்கும் பாரம்பரியச் சொல்லாகும். இச்சொல் போரின் கொடூரத்திற்கு எதிராகத் தாய்மை உயர்த்தும் பரிவின் அடையாளமாக மாறுகிறது.

ஆ. கவித்துவ உரைநடை (Poetic Prose)

ஆசிரியர் போர்ச் சூழலை விவரிக்கும் போது கூட, மொழியைக் கவித்துவச் செறிவோடு கையாள்கிறார். கம்பராமாயணத்தின் செவ்வியல் நடைக்கும் நவீன ஈழத்து எளிய உரைநடைக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு கவித்துவ நடையை அவர் உருவாக்கியுள்ளார்:

“சீலன் ஒரு மோகனமான மாலை நேரம் பிறந்தான்... புணர்பூச நட்சத்திரம்.”

“அந்தி வானம் சிவந்து மின்னியது. இயற்கை அமைதியாக இருந்தது...”

இங்கு உரைநடை கவிதையின் எல்லை தொட்டுச் செல்கிறது. இயற்கையின் அழகையும், மனித துயரத்தையும் ஒரே வரிகளில் முரண்நகையாகக் காட்டுவது ரஞ்சகுமாரின் மொழி ஆளுமையாகும்.


5.4 படிமங்களும் குறியீடுகளும் (Imagery and Symbolism)

இக்கதையில் வரும் ஒவ்வொரு சிறு பொருளும், நிகழ்வும் வெறும் புறப்பொருளாக இல்லாமல், ஆழமான குறியீட்டு அர்த்தங்களைச் சுமந்து நிற்கின்றன.

கதையின் முதன்மைப் படிமங்கள்

படிமம் / குறியீடு ஆழமான உள்அர்த்தம் (Symbolic Meaning)

  1. சைக்கிள் ஹேண்டிலில் மிக எளிமையான, தயாரிப்பற்ற ரகசியக் காடேகுதல்.

தொங்கும் பிளாஸ்டிக் பை பேரழிவை நோக்கிச் செல்லும் எளிய இளைஞன்.

  1. பிசுபிசுக்கும் கைகள் தாய்மையைப் பிரிந்து செல்லும் குற்றவுணர்வு (Guilt)

மற்றும் பிரிவின் ஆழமான அழுத்தம்.

III. துண்டிக்கப்பட்ட கை போரின் புறவயக் கொடூரம்; சிதைக்கப்பட்ட எதிர்காலம்

மற்றும் ஊனமுற்ற ஈழத்துச் சமூகம்.

  1. சிவந்த அந்தி வானம் போரில் சிந்தப்படும் இரத்தம் மற்றும் பேரண்டத்தின்

அசட்டையான மௌனம்.

அ. கைகளின் படிமவியல் (The Motif of Hands)

கதையில் ‘கைகள்’ ஒரு முக்கியமான படிமமாகத் தொடர்ச்சியாக வருகின்றன:

  • சீலனின் கைகள்: “ரோஸ் நிற நகங்களும் மெலிந்து நீளமான விரல்களும் கொண்ட கைகள்” — அழகியலின், வன்முறையற்ற மனிதத்தின் குறியீடு.
  • பிரிவின் கைப்பிடி: தாய் கைகளைப் பற்றும் போது சீலன் தரும் “என்றுமில்லாத அழுத்தம்” — தாய்மையையும் வீடையும் விட்டு விலகும் போரின் தவிர்க்க முடியாத அழுத்தம்.
  • குலத்தின் துண்டிக்கப்பட்ட கை: போரின் முடிவில் குலம் இழந்து வரும் கை — போரினால் மனித உடலும் சமூகமும் அடையும் நிரந்தர ஊனத்தின் அடையாளக் குறியீடு.

5.5 செவ்வியல் நாடகத் தன்மையும் முரண்நகையும் (Dramatic Irony & Contrasts)

கதையில் ஆசிரியர் நாடக முரண்நகை உத்தியை (Dramatic Irony) மிக ஆழமாகப் பயன்படுத்தியுள்ளார். நாடக முரண்நகை என்பது கதாபாத்திரங்கள் நம்புவதற்கும், யதார்த்தத்தில் நடப்பதற்கும் இடையே உள்ள முரண்பாடாகும்.

நாடக முரண்நகை இயக்கம்

│

┌─────────────────────────────────────────┐

▼ ▼

[கதாபாத்திர நம்பிக்கைகள்] [யதார்த்த வீழ்ச்சி]

- புனர்பூசம் ➔ இராமன் வெற்றி - சீலன் காணாமற்போதல்

- அத்தம் ➔ அதமம் / விலக்கல் - குலம் கையை இழந்து திரும்புதல்

- காடேகுதல் ➔ அறப்போர் / மீட்சி - காடேகுதல் ➔ சாக்கோலம் / பேரழிவு 

  1. நட்சத்திர முரண்நகை: சாத்திரிமார் புனர்பூச நட்சத்திரத்தைச் சீலனின் உன்னதமான எதிர்காலத்தோடு பிணைக்கிறார்கள். ஆனால், யதார்த்தத்திலோ அவன் முகவரியின்றி காணாமல் போகிறான்.
  2. அதமத்தின் தியாக முரண்நகை: ‘அதமன்’ என்று ஒதுக்கப்பட்ட குலம், தன் கையை இழந்து இரத்த வெள்ளத்தில் வந்து நிற்கிறான். சமூகம் யாருக்கு ‘உன்னதப் பட்டம்’ சூட்டியதோ அவன் காணாமல் போனான்; யாரை ‘அதமன்’ என்றதோ அவன் போரின் வடுக்களைச் சுமந்து நிற்கிறான்.
  3. இயற்கையின் முரண்நகை: தாய் தன் துயரத்தை இயற்கை நோக்கி வீசும்போது, அந்தி வானம் சிவந்து அழகாக மின்னுகிறது. மனித துயரத்திற்கும் இயற்கையின் அழகிற்கும் இடையே உள்ள இம்மாபெரும் முரண்நகை, மனித இருப்பின் தனிமையை உரைக்கச் செய்கிறது.

5.6 முடிவுரை

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதை, தமிழ் போரிலக்கியத்தின் கலை உத்திகளுக்கும் மொழிநடைக்கும் ஒரு மிகச்சிறந்த சான்றாதாரமாகும்.

ஆசிரியர் பயன்படுத்திய ஈழத்து வட்டார வழக்கு, கவித்துவ உரைநடை, பிரதியிடைத் தொடர்பு, கைகளின் படிமவியல், மற்றும் நாடக முரண்நகை ஆகியவை இணைந்து இக்கதையை வெறும் அரசியல் நிகழ்வுப் பதிவாக மாற்றாமல், உயரிய கலைப் படைப்பாக (Work of Art) உயர்த்தியுள்ளன. மொழிநடையும் கலை உத்திகளும் இக்கதையின் ஆழமான பொருண்மையை வாசகனின் உணர்வுக்குள் கடத்துவதில் முழுமையான வெற்றியைப் பெற்றுள்ளன.

 

6

முடிவுரை மற்றும் ஆய்வின் முதன்மைக் கண்டுபிடிப்புகள் (Conclusion & Key Research Findings)

6.1 ஆய்வின் தொகுப்புரை (Synthesis of the Research)

ஈழத்துப் போரிலக்கியப் பரப்பில், ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதை வெறும் போர்க் கால நிகழ்வுகளைப் பதிவு செய்யும் ஓர் ஆவணமாக மட்டும் நின்றுவிடாமல், தமிழ் இலக்கியத்தின் செவ்வியல் தொன்மங்களை நவீன அரசியல் யதார்த்தத்திற்குள் கொண்டுவந்து தகர்க்கும் ஆகச்சிறந்த கலைப் படைப்பாகத் திகழ்கிறது.

இவ்வாய்வு, கம்பராமாயணத்தின் ஆதிப் படிமங்களுக்கும் 1980-களின் ஈழப் போர்ச் சூழலுக்கும் இடையிலான பிரதியிடைத் தொடர்பை (Intertextuality) விரிவாக ஆராய்ந்துள்ளது. செவ்வியல் காவியத்தின் ‘கோசலை’, ‘இராமன்’, ‘புனர்பூச நட்சத்திரம்’, ‘காடேகுதல்’ போன்ற உன்னதமான படிமங்கள், ஈழத்துப் போரின் இரத்தமும் கண்ணீரும் நிறைந்த சூழலில் எவ்வாறு கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பிற்குப் (Deconstruction) பதிலாகின்றன என்பதைப் பகுப்பாய்வு செய்துள்ளது.

சீலன் - குலம் ஆகிய இரு சகோதரர்களின் இருமை எதிர்வுகள் (Binary Oppositions) வழியாக, போர் ஒரு தலைமுறையின் அக-புற நிலைகளில் ஏற்படுத்தும் சிதைவுகளை உளவியல் நோக்கில் இவ்வாசிப்பு வெளிப்படுத்தியுள்ளது. மேலும், மனிதனின் கூக்குரலுக்குப் பதிலளிக்கத் திராணியற்ற இயற்கை மற்றும் இறை அமைப்புகளுக்கு முன்பாக, தன் பிள்ளையை இழந்து நிற்கும் ஈழத்துப் பெண்ணின் இருத்தலியல் தவிப்பையும் (Existential Anguish) ஆய்வு கூர்ந்தாய்ந்துள்ளது.

6.2 ஆய்வின் முதன்மைக் கண்டுபிடிப்புகள் (Key Research Findings)

இவ்வாய்வின் மூலம் கண்டறியப்பட்ட முதன்மையான முடிவுகள் பின்வருமாறு அட்டவணைப்படுத்தப்பட்டு விவரிக்கப்படுகின்றன:

ஆய்வின் முதன்மைக் கண்டுபிடிப்புகள் 

ஆய்வுத் தளம்

முதன்மைக் கண்டுபிடிப்பு (Key Finding)

1. தொன்ம மறுவாசிப்பு

காவிய வெற்றிவாதத்தை (Epic Triumph) மறுத்து,

போரின் அகப் பேரிழப்பை முதன்மைப்படுத்துதல்.

2. பிரதியிடைப் பிணைப்பு

கம்பராமாயண நட்சத்திர நம்பிக்கைகளை நவீன ஈழத்துப் போரின் யதார்த்தத்தில் தவிடுபொடியாக்குதல்.

3. பாத்திரக் கட்டமைப்பு

சீலன் (அகவயக் காணாமற்போதல்) - குலம் (புறவயக் உறுப்பிழப்பு) எனும் இரட்டைப் பலிகடாப் படிமம்.

4. இருத்தலியல் தவிப்பு

தாய்மை என்பது தெய்வீக நிலையிலிருந்து விலகி

நிராயுதபாணியான இருத்தலியல் சாட்சியமாக மாறுதல்.

 

I. தொன்மக் கட்டமைப்பு அவிழ்ப்பும் காவிய வீழ்ச்சியும்

காவியங்களில் போரும் காடேகுதலும் ‘அறத்தை நிலைநாட்டும்’ உன்னத நிகழ்வுகளாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன. ஆனால், ரஞ்சகுமார் “கோசலை” கதையில் காடேகும் நவீன இராமன்களைத் (சீலன்களை) திரும்ப வரவே முடியாத ‘காணாமற்போனோர்’ (The Missing) பட்டியலுக்குள் தள்ளுகிறார். இதன் மூலம், செவ்வியல் தொன்மங்கள் கட்டமைத்த 'போர்ச் சூழ்ச்சி மற்றும் வெற்றி' பற்றிய போலிப் புனிதத்தை ஆசிரியர் தகர்த்தெறிகிறார்.

II. ஜோதிட நம்பிக்கைகளும் யதார்த்த முரண்நகையும்

‘புனர்பூசம்’ நட்சத்திரம் உன்னதமானது என்றும், ‘அத்தம்’ நட்சத்திரம் அதமமானது என்றும் கூறும் பாரம்பரியச் சாத்திர நம்பிக்கைகள் ஈழப் போரின் போது முற்றாகச் சிதறுகின்றன. சமூகம் 'உன்னதம்' என்று கொண்டாடிய சீலன் முகவரியின்றி மறைய, 'அதமன்' என்று ஒதுக்கப்பட்ட குலமே தன் ஒரு கரத்தைத் தியாகம் செய்து போரின் வடுக்களைத் தன் உடலில் சுமந்து திரும்புகிறான். இது பாரம்பரியப் படிமங்களின் தலைகீழாக்கமாகும்.

III. தாய்மையின் இருத்தலியல் பரிணாமம்

காவியக் கோசலை அரச போகத்திலும், தெய்வீக நம்பிக்கையிலும் ஆறுதல் பெற்றாள். ஆனால், ஈழத்துக் கோசலையோ அரசற்ற, ஆதரவற்ற சூழலில் பெயரற்ற ஒரு தாயாக நிற்கிறாள். அவளது புலம்பல் பேரண்டத்தின் மௌனத்திற்கு எதிராகத் தனித்து ஒ ஒலிக்கும் இருத்தலியல் கூக்குரலாகும். போர் அவளது தாய்மையை வழிபாட்டுப் பிம்பத்திலிருந்து இறக்கி, பேரழிவின் நிராயுதபாணியான சாட்சியமாக மாற்றுகிறது.

IV. படிமவியல் மற்றும் மொழியியல் வெற்றி

ஆசிரியர் பயன்படுத்திய ‘கைகளின் படிமவியல்’ (சீலனின் மென்மையான நகங்கள் ➔ பிரிவின் அழுத்தம் ➔ குலத்தின் துண்டிக்கப்பட்ட கை) கதையின் தத்துவார்த்தப் பொருண்மையை வார்த்தைகளை விடக் காட்சிப்பூர்வமாக வாசகனுக்குக் கடத்துகிறது. ஈழத்து வட்டார வழக்கும், கவித்துவ உரைநடையும் இணைந்து கதையை அரசியல் பிரச்சார எல்லைக்கு அப்பாற்பட்ட உயரிய உலக இலக்கியத் தரத்திற்கு உயர்த்துகின்றன.

6.3 ஆய்வின் முடிவுரை (Final Concluding Remarks)

ரஞ்சகுமாரின் “கோசலை” சிறுகதை, தமிழ் இலக்கியப் பரப்பில் போரையும் அதன் பேரழிவையும் பதிவு செய்த மிக முக்கியப் பிரதி என்பதில் மாற்றுக் கருத்தில்லை.

அது பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாகத் தமிழ் சமூகத்தின் மனதில் உறைந்திருந்த இராமாயணப் படிமங்களை ஈழத்து நிலப்பரப்பிற்குள் கொண்டுவந்து, அவற்றைப் போர்ச் சூழலின் இரத்தமும் சதையுமான யதார்த்தத்தால் உரசிப் பார்க்கிறது. காவியங்கள் பாடிய வீரத்தையும் வெற்றியையும் மறுதலித்து, வீடுகளுக்குள் மிஞ்சும் கண்ணீரையும், சிதைக்கப்பட்ட இளமையையும், காணாமல்போன எதிர்காலத்தையுமே அது போரின் உண்மையான வரலாறாக முன்வைக்கிறது.

இவ்விதமாக, “கோசலை” சிறுகதை தொன்ம மறுவாசிப்பின் வழியாக தமிழ் போரிலக்கியத்திற்கு ஒரு புதிய அழகியல் பரிமாணத்தை வழங்கியுள்ளதுடன், மானுட சோகத்தின் ஆழமான சாட்சியமாகவும் என்றும் நிலைத்து நிற்கிறது.

ஆய்வுநூல் வழிகாட்டி (Select Bibliography)

  1. ரஞ்சகுமார். (1995). மோகவாசல் (‘கோசலை’ சிறுகதை: 51-78). சென்னை: சவுத் ஏசியன் புக்ஸ்.
  2. கம்பன். கம்பராமாயணம் (பாலகாண்டம் & அயோத்தியா காண்டம்).
  3. Frye, Northrop. (1957). Anatomy of Criticism: Four Essays. Princeton University Press.
  4. Kristeva, Julia. (1980). Desire in Language: A Semiotic Approach to Literature and Art. Columbia University Press.
  5. Lévi-Strauss, Claude. (1963). Structural Anthropology. Basic Books.
  6. Kübler-Ross, Elisabeth. (1969). On Death and Dying. Macmillan.
  7. Sartre, Jean-Paul. (1943). Being and Nothingness. Philosophical Library.
  8. சிவத்தம்பி, கா. (2000). ஈழத்துத் தமிழிலக்கியத் தடம் 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனங்களும்; கொழும்பு: மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம்.
  9. சிவத்தம்பி, கா. (1995). பின்னுரை: கிளையாகிக்கொண்டிருக்கும் துளிர்கள் (மோகவாசல்: 127-132).
  10. நவாஷ், ஏ.எச்.எம். (2015). ஆறு சிறுகதைகள் ஒரு பகுப்பாய்வு (ஈழக்கவி கட்டுரைகள்), அல்வாய்: ஜீவநதி, கலையகம்.


முடிவாக, ஒரு முத்தாய்ப்பு கவிதை:

கோசலை: வராத மகனின் இலக்கணம்

— ஈழத்துப் போரின் ஒரு தாய்க்கு

இராமாயணத்தில்
கோசலைக்கொரு மகன் இருந்தான்.

அவனுக்குக் காடு கொடுக்கப்பட்டது.
பதினான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
திரும்பி வருவதற்கான
ஒரு வாக்கியமும் கொடுக்கப்பட்டது.

இங்கே—

சீலனுக்குக் காடு இல்லை.

காடு மட்டுமே இருக்கிறது.

திரும்பி வருவதற்கான வாக்கியத்தை
யாரும் எழுதவில்லை.

*

வாசல் என்பது
வீட்டின் ஒரு பகுதியல்ல.

வராத ஒருவனுக்காக
வீடு தன்னுள் திறந்து வைத்திருக்கும்
கடைசி உறுப்பது.

ஒவ்வொரு மிதிவண்டி மணியோசையிலும்
அவள் தன் இதயத்தை
வாசலுக்கு அனுப்புகிறாள்.

ஒலி கடந்துபோகிறது.

இதயம் மட்டும்
திரும்பி வருவதில்லை.

*

சீலன் இறந்துவிட்டானா?

இந்தக் கேள்வியில்
இறப்பைவிடப் பெரியது
கேள்விக்குறி.

பிணம் கிடைத்திருந்தால்
அவள் மண்ணைத் தொட்டிருப்பாள்.

செய்தி வந்திருந்தால்
ஒரு நாளை
இறந்த நாளென்று அழைத்திருப்பாள்.

இப்போது—

காலண்டரில் எல்லா நாட்களும் இருக்கின்றன.

சீலன் மட்டும்
எந்தத் தேதியிலும் இல்லை.

*

சாத்திரி சொல்கிறான்:

புனர்பூசம்.

இராமன்.

காடு.

வெற்றி.

நான்கு சொற்களை
ஒரு தாயின் முன்னால் வைக்கிறான்.

அவள் அவற்றை
ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்க்கிறாள்.

எந்தச் சொல்லிலும்
தன் மகனின் முகம் இல்லை.

தொன்மம் என்பது
சில நேரங்களில்
இறந்தவர்களுக்காகக் கட்டப்பட்ட
அழகான வீடு.

காணாமற்போனவர்களுக்கு
அதில் அறைகள் இல்லை.

*

அந்தி வானம் சிவக்கிறது.

கோசலை வானத்தைப் பார்க்கிறாள்.

இவ்வளவு இரத்தத்தைப் பார்த்தும்
சிவப்பதற்கு
வானத்துக்கு வெட்கமில்லையா?

இயற்கை பதிலளிக்கவில்லை.

அதற்கு மொழி தெரியாதா
அல்லது எல்லா மொழிகளும் தெரியுமா
என்பதை அவளால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.

அவள் முதன்முறையாக
கடவுளை நம்பாதிருக்கவில்லை.

கடவுள் இருப்பதற்கான
ஆதாரத்தைத் தேடுவதை
நிறுத்த முடியாமல் தவிக்கிறாள்.

*

பின்னர் கதவு தட்டப்படுகிறது.

ஒரு தாய்
தன் வாழ்நாளில் கேட்கும்
மிக நீண்ட ஓசை
சில நேரங்களில்
மூன்று தட்டுதல்கள்தான்.

சீலன்.

அவளுடைய உடல்
அவனுடைய பெயரை
முதலில் அடையாளம் காண்கிறது.

கதவு திறக்கிறது.

குலம்.

ஒரு கை இல்லாமல்.

இரத்தத்துடன்.

உயிருடன்.

*

உயிருடன்—

இந்தச் சொல்லை
அவள் முன்பு எவ்வளவு எளிதாகப்
பயன்படுத்தியிருந்தாள்.

இப்போது அதன் பொருள்
மாறியிருக்கிறது.

ஒரு மகன் திரும்பி வந்திருக்கிறான்.

மற்றொரு மகன்
திரும்பி வருவதற்கான
இடத்தை இன்னும் ஆக்கிரமித்திருக்கிறான்.

குலத்தின் தோளில்
இல்லாத கை.

கோசலையின் உள்ளே
இல்லாத சீலன்.

எது அதிகமாக வலிக்கிறது
என்று கேட்கும் மொழி
இன்னும் கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை.

*

அவள் அழவில்லை.

கண்ணீர் என்பது
உடல் தன் துயரத்தை
வெளியேற்றும் வழியென்றால்,

எந்த உடலிலிருந்து
எந்தத் துயரத்தை
அவள் வெளியேற்றுவது?

ஒரு மகனின் காயத்தை
மற்றொரு மகனின் மரண அச்சத்தால்
கழுவ முடியுமா?

தாய்மை—

இரண்டு உயிர்களுக்கிடையே
தேர்ந்தெடுக்க மறுக்கும்
ஒரு உடலின்
முடிவுறாத அரசியல்.

*

இராமனின் தாய்
காவியத்தில் ஒரு பெயர்.

சீலனின் தாய்
வரலாற்றில் ஒரு காத்திருப்பு.

இரண்டுக்கும் இடையில்
ஒரு போர் நடந்தது.

வென்றவர்கள்
அதற்கொரு பெயர் வைத்திருக்கலாம்.

தோற்றவர்கள்
தங்கள் பிள்ளைகளின் பெயர்களை
இன்னும் உச்சரித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

*

கோசலை இப்போது
வாசலைப் பார்ப்பதில்லை.

ஆனால் இரவு
வீட்டுக்குள் நுழையும்போது
அவள் அதன் காலடிகளை எண்ணுகிறாள்.

ஒவ்வொரு இரவும்
சீலனாக இருக்கக்கூடிய
ஒரு இரவு.

ஒவ்வொரு காலையும்
அவன் வராததை
மீண்டும் கண்டுபிடிக்கும்
ஒரு காலை.

காலம் நகர்கிறது என்கிறார்கள்.

அவளுக்குள் மட்டும்
ஒரு வாசல்
திறந்தபடியே இருக்கிறது.

*

ஒரு கேள்வி:

திரும்பி வராதவன்
இல்லாதவனா?

அல்லது—

திரும்பி வருவதற்காகக் காத்திருக்கும்
ஒரு தாயின் உடலுக்குள்
அவன் தொடர்ந்து இருப்பதால்,

இல்லாமை என்பதே
இன்னும் நிகழாத
ஒரு மரணத்தின் பெயரா?

கோசலைக்குத் தெரியாது.

அவள் தத்துவம் படிக்கவில்லை.

ஆனால் உலகின் எந்தத் தத்துவமும்
அவளுடைய காத்திருப்பை
முடித்துவைக்க முடியவில்லை.

*

இரவில்
அவள் கதவை மூடுகிறாள்.

தாழ்ப்பாளை இடுகிறாள்.

பிறகு நீண்ட நேரம்
அதன் அருகில் நிற்கிறாள்.

ஒரு வீட்டைப் பாதுகாக்க
கதவை மூட வேண்டும்.

ஒரு மகன் திரும்பிவர
அதே கதவைத் திறந்திருக்க வேண்டும்.

இரண்டில் எதைச் செய்வது?

கோசலை
தாழ்ப்பாளின் மீது கையை வைக்கிறாள்.

அந்தக் கை—

இன்னும்
இரண்டு மகன்களையும்
ஒரே நேரத்தில்
தழுவிக்கொண்டிருக்கிறது.

அதன் மறுபுறத்தில்
இரவு.

இந்தப் புறத்தில்
ஒரு தாய்.

நடுவில்—

திரும்பிவராத
ஒரு கதவு.

 

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.


பதிவுகள் (Pathivukal)

அண்மையில் வெளியானவை

விளம்பரம் செய்யுங்கள்