[எழுத்தாளர் டில்ஷன் மதுரங்க (Dilshan Madhuranga) தனது முகநூற் பக்கத்தில் இலங்கையின் கலை, இலக்கிய & அரசியல் ஆளுமைகளைப் பற்றி எழுது வருகின்றார். அதில் அவர் இலங்கையின் பெண் கட்டடக்கலைஞர்களில் முன்னோடியான மின்னெட் டி சில்வா பற்றி எழுதிய ஆங்கிலக் கட்டுரையிம் தமிழாக்கமிது. தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு - chatGPT]

மின்னெட் டி சில்வா (Minnette de Silva) இலங்கையின் முன்னோடிப் பெண் கட்டடக்கலைஞர். அவரைப்பற்றிய பய்னுள்ள் விரிவான ஆங்கிலக் கட்டுரையினை Dilshan Madhuranga தனது முகநூற் பக்கத்தில் எழுதியிருக்கின்றார். இலங்கையின் கலை, இலக்கிய, அரசியல் ஆளுமைகள் பற்றி இவர் பல கட்டுரைகளை எழுதியிருக்கிறார். இக்கட்டுரையின் முக்கியத்துவம் கருதி, சாட்ஜிபிடியால் செய்யப்பட்ட இதன் தமிழாக்கம் இது. ]

மின்னெட் டி சில்வா, இலங்கை உருவாக்கிய மிகச் சிறந்த கட்டடக் கலைஞர்களில் ஒருவராவார். நிலைத்த கட்டடக்கலை (sustainable design) , காலநிலைக்கேற்ப வடிவமைப்பு, சமூகப் பங்கேற்பு, பிராந்திய அடையாளம் போன்ற கருத்துகள் பரவலாகப் பேசப்படுவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, அவர் தமது கட்டடங்களின் மூலமும் வாழ்க்கையின் மூலமும் இக்கருத்துகளை ஆராய்ந்து வந்தார்.

1918 பெப்ரவரி 1ஆம் தேதி, அப்போது பிரித்தானிய ஆட்சியின் கீழிருந்த சிலோனின் கண்டியில் மின்னெட் பிறந்தார். அரசியல், கலாசாரம், சமூகச் சீர்திருத்தம், சுதந்திரப் போராட்டம் ஆகியவற்றுடன் ஆழமாகத் தொடர்புடைய குடும்பச் சூழலில் அவர் வளர்ந்தார். அவரது தந்தையான ஜோர்ஜ் ஈ. டி சில்வா புகழ்பெற்ற வழக்கறிஞரும் அரசியல்வாதியுமாவார். அவர் சிலோன் தேசிய காங்கிரஸின் தலைவராகவும் பின்னர் சுகாதார அமைச்சராகவும் பணியாற்றினார். அவரது தாயார் ஆக்னஸ் டி சில்வா பெண்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடியவரும், பெண்களுக்கு வாக்குரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்ற இயக்கத்தில் முக்கிய பங்காற்றியவருமாவார்.

மின்னெட் வளர்ந்த குடும்பச் சூழல், பின்னாளில் அவர் உருவாக்கிய கட்டடக்கலைச் சிந்தனையில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவரது பெற்றோர் இலங்கைப் பண்பாடு, பாரம்பரியக் கைவினைகள், உள்நாட்டு அறிவு மற்றும் கலை மரபுகளைப் பாதுகாப்பது ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்தனர். சிறுவயதிலேயே அவர் கண்டியக் கைவினைஞர்களையும் கலைஞர்களையும் சந்தித்தார். அத்துடன் அனுராதபுரம், பொலன்னறுவை போன்ற பண்டைய நகரங்களுக்கும் சென்றார். இவ்வனுபவங்கள் இலங்கையின் கட்டடக்கலை மரபின் மீது அவருக்கு ஆழமான ஈடுபாட்டை ஏற்படுத்தின. அந்த ஈடுபாடு அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் அவருடன் தொடர்ந்தது.

மின்னெட் ஐந்து பிள்ளைகளில் ஒருவராவார். அவரது சகோதரி அனில் டி சில்வா கலை விமர்சகராகவும் வரலாற்றாசிரியராகவும் விளங்கினார். அவரது சகோதரர் ஃப்ரெட்ரிக் டி சில்வா வழக்கறிஞர், அரசியல்வாதி, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், கண்டி மாநகர முதல்வர் மற்றும் பிரான்சுக்கான தூதர் ஆகிய பதவிகளை வகித்தார்.

அவரது கல்விப் பயணம் நேரடியானதாக இருக்கவில்லை. முதலில் கண்டி கான்வென்ட்டில் கல்வி கற்ற அவர் பின்னர் கொழும்பிலுள்ள பிஷப்ஸ் கல்லூரியில் பயின்றார். 1928ஆம் ஆண்டு அவரது குடும்பம் இங்கிலாந்துக்குச் சென்றபோது, பிரைட்டனில் உள்ள பள்ளியில் கல்வி கற்றார். எனினும், கட்டடக்கலைத் துறையில் சேர்வதற்கு அப்போது வழக்கமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட கல்வித் தகுதிகளை அவர் முழுமையாகப் பெறவில்லை, ஆனால் அந்தத் தடையானது அவரைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை.

தனது தந்தையையும் தாய்மாமனான டாக்டர் ஆண்ட்ரியாஸ் நெல்லையும் சம்மதிக்க வைத்து, கட்டடக்கலைப் பயிற்சியைத் தொடர பம்பாய்க்குச் செல்ல அனுமதி பெற்றார். கட்டடக்கலைத் துறை பெரும்பாலும் ஆண்களால் ஆதிக்கம் செலுத்தப்பட்ட காலகட்டத்தில், இது மிகவும் துணிச்சலான முடிவாகும்.

இந்தியாவில் அவர் மிஸ்திரி அண்ட் பெத்வார் என்ற பம்பாய் கட்டடக்கலை நிறுவனத்தில் பயிற்சி பெற்றார். அங்கு கட்டடக் கலைஞர்கள், கலைஞர்கள், எழுத்தாளர்கள் மற்றும் அறிவுஜீவிகளுடன் தொடர்புகளை ஏற்படுத்திக் கொண்டார். ஒரு தனியார் கலைக்கழகத்திலும் பயின்ற அவர், பின்னர் சர் ஜம்செட்ஜீ ஜீஜீபாய் கலைப் பள்ளியில் சேர்ந்தார்.

இந்தியாவில் அவர் வாழ்ந்த காலம் நவீன கலை, கட்டடக்கலை, அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டுச் சிந்தனைகள் நிறைந்த உலகை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. முல்க் ராஜ் ஆனந்த், ரவி சங்கர் போன்ற முக்கிய ஆளுமைகளுடன் அவர் தொடர்பு கொண்டார். நவீன கலை மற்றும் பண்பாட்டுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட செல்வாக்குமிக்க Marg என்ற இதழுடனும் இணைந்து பணியாற்றினார்.

அவரது கல்விப் பயணம் அரசியல் நிகழ்வுகளால் இடைநிறுத்தப்பட்டது. இந்திய சுதந்திரத்தைச் சுற்றியிருந்த கொந்தளிப்பான காலகட்டத்தில், அவர் காந்தியின் பேரணியொன்றில் பங்கேற்றார். பின்னர் அந்தக் கல்வி நிறுவனத்தின் தலைவரிடம் மன்னிப்புக் கடிதம் எழுத மறுத்ததால், அரசாங்கக் கட்டடக்கலைப் பள்ளியிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். ஆனால் அவர் கட்டடக்கலையை கைவிடவில்லை. அதற்குப் பதிலாக வேறு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

பெங்களூரில் கட்டடக் கலைஞரும் நகரத் திட்டமிடுநருமான ஓட்டோ கோனிக்ஸ்பெர்கருடன் பணியாற்றினார். அங்கு பீகாரில் நடைபெற்ற டாடா ஸ்டீல் சிட்டி திட்டத்துடன் தொடர்புடைய நகரத் திட்டமிடல் மற்றும் முன்தயாரிப்பு வீடமைப்பு தொடர்பான அனுபவத்தைப் பெற்றார்.

அவரது சர்வதேசப் பயணத்தில் அடுத்த முக்கியமான கட்டமாக பிரித்தானியா அமைந்தது. சிலோனின் ஆளுநர் நாயகத்தின் தலையீட்டின் மூலம், லண்டனிலுள்ள Architectural Association-ல் படிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். இந்தப் புகழ்பெற்ற கட்டடக்கலை நிறுவனத்தில் சேர்ந்த முதல் ஆசியப் பெண்களில் ஒருவராக அவர் விளங்கினார்.

1948ஆம் ஆண்டு, Royal Institute of British Architects (RIBA) நிறுவனத்தின் Associate உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் ஆசியப் பெண் என்ற பெருமையைப் பெற்றார். Congrès Internationaux d’Architecture Moderne (CIAM) எனப்படும் நவீன கட்டடக்கலை இயக்கத்திலும் அவர் ஈடுபட்டார். இந்தியாவையும் சிலோனையும் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அவர், இருபதாம் நூற்றாண்டின் முக்கியமான கட்டடக் கலைஞர்களில் ஒருவரான லெ கொர்பூசியே உள்ளிட்ட பல முன்னணி கட்டடக் கலைஞர்களைச் சந்தித்தார்.

லெ கொர்பூசியேயுடனான அவரது சந்திப்பு பின்னர் நீண்டகால நட்பாகவும் அறிவுசார் உறவாகவும் வளர்ந்தது.

எனினும், மின்னெட் ஐரோப்பிய நவீனத்துவக் கட்டடக்கலையை அப்படியே பின்பற்றவில்லை. வெப்பமண்டலப் பிரதேசத்துக்கும் இலங்கைப் பண்பாட்டுக்கும், காலநிலைக்கும், நிலப்பரப்புக்கும், கட்டுமானப் பொருட்களுக்கும், பாரம்பரியக் கைவினைத்திறனுக்கும் உரிய கட்டடக்கலையை உருவாக்க முயன்றதே அவரது மிகப் பெரிய பங்களிப்பாகும்.

1949ஆம் ஆண்டு தனது தந்தையின் வேண்டுகோளின்படி இலங்கைக்குத் திரும்பினார். புதிதாகச் சுதந்திரம் பெற்ற நாட்டுக்கு தனது மகள் பங்களிக்க வேண்டும் என்பதே அவரது தந்தையின் விருப்பமாக இருந்தது. ஆனால் கொழும்பில் பாதுகாப்பான ஒரு பணியைத் தேடுவதற்குப் பதிலாக, மின்னெட் கண்டியில் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொள்ளத் தீர்மானித்தார். இந்த முடிவே அவரது தொழில் வாழ்க்கையை வடிவமைத்தது.

ஆண்கள் ஆதிக்கம் செலுத்திய ஒரு தொழில்துறையில், எந்த ஆண் துணையும் இல்லாமல், தனியாகக் கட்டடக்கலைப் பணியாற்றுவது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. பெண் ஒருவர் ஆண் துணையின்றி அல்லது ஏற்கெனவே நிறுவப்பட்ட கட்டடக்கலை நிறுவனத்தின் ஆதரவின்றி பணியாற்றுவதை ஒப்பந்தக்காரர்கள், அதிகாரிகள், வாடிக்கையாளர்கள் மற்றும் ஏனைய தொழில்முறையினர் ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகவில்லை.

அவரது முதல் முக்கியமான திட்டமே பின்னர் ஒரு வரலாற்றுச் சின்னமாக மாறியது!

கண்டியில் அல்ஜி மற்றும் லெட்டி கருணாரத்னே ஆகியோருக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட கருணாரத்னே இல்லம் அவரது முக்கியமான ஆரம்பகாலப் படைப்பாகும். சரிவான நிலப்பரப்பில் அமைந்திருந்த அந்த வீட்டில், நிலத்தின் இயற்கையான அமைப்புக்கு ஏற்றவாறு பல்வேறு மட்டங்களைக் கொண்ட வடிவமைப்பை அவர் அறிமுகப்படுத்தினார். வழக்கமான கட்டடத்தை அமைப்பதற்காக நிலத்தைச் சமப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, கட்டடக்கலை நிலப்பரப்பிலிருந்தே இயற்கையாக வளர்வதை அவர் அனுமதித்தார்.

ஒரு பெண் வடிவமைத்த கட்டடம் என்பதால், பெண்கள் தொழில்முறை கட்டடக் கலைஞர்களாக அரிதாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட காலத்தில், கருணாரத்னே இல்லம் பெரும் கவனத்தையும் சர்ச்சையையும் ஏற்படுத்தியது.

அவரது கட்டடக்கலைப் பணியின் அடிப்படைக் கொள்கைகளையும் கருணாரத்னே இல்லம் வெளிப்படுத்தியது. நவீன கட்டுமானத் தொழில்நுட்பங்களுடன் உள்ளூர் கைவினைகள் இணைந்து செயல்பட முடியும் என்பதை அவர் காட்டினார். கான்கிரீட்டுடன் மரம், பாரம்பரியத் துணிகள், அரக்கு வேலைப்பாடுகள் மற்றும் பிற கைவினைப் பொருட்களையும் இணைக்க முடியும். பண்பாட்டு அடையாளத்தை கைவிடாமலேயே கட்டடக்கலை நவீனமாக இருக்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார்.

1950களில் அவரது தொழில் வாழ்க்கை மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது.

கம்பளையில் அவர் ஜினராஜா கல்லூரியை வடிவமைத்தார். இயற்கையான நிலச்சரிவுக்கு ஏற்ப வகுப்பறைகளை அமைத்தார். இளைய மாணவர்களுக்கான வகுப்பறைகள் கீழ்ப்பகுதியிலும், மூத்த மாணவர்களுக்கான வகுப்பறைகள் மேல்பகுதியிலும் அமைக்கப்பட்டன. கட்டடம் நிலப்பரப்பின் மீது திணிக்கப்பட்ட ஒரு பொருளாக அல்லாமல், நிலப்பரப்பின் ஒரு பகுதியாகக் கருதப்பட்டது.

பொதுமக்கள் வீடமைப்பு மற்றும் சமூகக் கட்டடக்கலைத் துறையிலும் அவர் பரிசோதனைகளை மேற்கொண்டார். எதிர்காலத்தில் அந்த வீடுகளில் வசிக்கப் போகிறவர்களிடம் ஆலோசனை செய்யாமல் வீடுகளை வடிவமைப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் வாழ்க்கை முறை, பொருளாதார நிலை மற்றும் விருப்பங்கள் குறித்து கேட்டறிந்தார். அவர்களின் பதில்களின் அடிப்படையில், வெவ்வேறு குடும்பங்களுக்கு ஏற்ற பல்வேறு வீட்டு வடிவங்களை உருவாக்கினார்.

இந்த அணுகுமுறை அதன் காலத்தைவிட பல தசாப்தங்கள் முன்னோக்கியதாக இருந்தது.

இன்று கட்டடக் கலைஞர்கள் பங்கேற்பு வடிவமைப்பு மற்றும் சமூக ஆலோசனை குறித்து அடிக்கடி பேசுகின்றனர். ஆனால் மின்னெட் இக்கருத்துகளை பல தசாப்தங்களுக்கு முன்பே நடைமுறையில் பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்தார்.

அவரது கட்டடக்கலை வெப்பமண்டலக் காலநிலைக்கும் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளித்தது. தாழ்வாரங்கள், நிழலான இடங்கள், முற்றங்கள், திறந்த வடிவமைப்பு, ஆழமான கூரைவிளிம்புகள், திரைகள் மற்றும் சரியான இடங்களில் அமைக்கப்பட்ட திறப்புகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தினார். சூரிய ஒளி, மழை, காற்று, தாவரங்கள் மற்றும் வெப்பநிலை ஆகியவற்றை இயற்கைச் சூழலிலிருந்து விலக்குவதற்குப் பதிலாக, அவற்றுடன் இணைந்து செயல்படும் வகையில் கட்டடங்களை வடிவமைத்தார்.

இது அவரது கட்டடக்கலைத் தத்துவத்தின் முக்கியமான பகுதியாக மாறியது.

நவீன கட்டடக்கலை அதன் புவியியல் மற்றும் பண்பாட்டு சூழலுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும் என்று அவர் நம்பினார். இலங்கையில் அமைக்கப்படும் கட்டடம் ஐரோப்பாவுக்காக வடிவமைக்கப்பட்ட கட்டடத்தை வெறுமனே பின்பற்றக்கூடாது என்பதே அவரது கருத்தாக இருந்தது.

அவரது அணுகுமுறை பின்னாளில் “Critical Regionalism” மற்றும் “Tropical Modernism” போன்ற கருத்துகளுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டது. அவர் இதனை ஒரு வகையான நவீன பிராந்தியக் கட்டடக்கலையாக உருவாக்கினார்.

பாரம்பரிய இலங்கைக் கைவினைத்திறனுக்கும் அவர் சமமான முக்கியத்துவம் அளித்தார். உள்ளூர் கைவினைஞர்களுடன் இணைந்து பணியாற்றிய அவர், கைத்தறி நெசவு, பாய் பின்னல், மரச் செதுக்கல், அரக்கு வேலைப்பாடு மற்றும் பிற பாரம்பரியக் கைவினைகளை ஊக்குவித்தார். இதன் மூலம் கட்டடக்கலையையும் உள்ளூர் கலைச் சமூகங்களின் வாழ்வாதாரத்தையும் வளர்ச்சியையும் ஒன்றோடொன்று இணைத்தார்.

ஆனால் அவரது தொழில் வாழ்க்கை எப்போதும் வெற்றிகரமாகவோ நிலையானதாகவோ இருக்கவில்லை.

1962ஆம் ஆண்டு அவரது தாயார் இறந்த பின்னர், மின்னெட் உடல்நலக் குறைவு மற்றும் மனச்சோர்வு போன்ற காலகட்டங்களை எதிர்கொண்டார். கிரீஸ், ஈரான், பாகிஸ்தான், ஆப்கானிஸ்தான், இந்தியா உள்ளிட்ட பல நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்தார். இந்தப் பயணங்கள் அவரது தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய புத்துணர்ச்சிக்கான காலமாக அமைந்தன. ஆனால் அவை அவரது கட்டடக்கலைப் பணியின் வேகத்தையும் குறைத்தன.

இலங்கைக்குத் திரும்பிய பின்னர், பெரிய சுற்றுலா விடுதிகள் உள்ளிட்ட பல திட்டங்களில் ஈடுபட்டார்.

1970களின் அரசியல் மாற்றங்களின் போது, இறுதியில் இலங்கையில் தனது கட்டடக்கலை அலுவலகத்தை மூடிவிட்டு 1973ஆம் ஆண்டு லண்டனுக்குச் சென்றார். அங்கு கட்டடக் கலைஞர்களான மேக்ஸ்வெல் ஃப்ரை மற்றும் ஜேன் ட்ரூ ஆகியோருடன் தொடர்புடைய ஒரு குடியிருப்பில் வசித்தார்.

அவரது வாழ்க்கை அப்போது மீண்டும் அறிவுசார் திசையில் திரும்பியது.

Banister Fletcher எழுதிய A History of Architecture என்ற நூலின் பதினெட்டாவது பதிப்பில் தெற்காசியப் பகுதியை அவர் எழுதினார். ஆசியக் கட்டடக்கலை குறித்த அவரது ஆழமான அறிவின் காரணமாக, ஹொங்கொங் பல்கலைக்கழகத்தில் கற்பிக்கும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். அங்கு ஆசியக் கட்டடக்கலை வரலாற்றின் விரிவுரையாளராகப் பணியாற்றினார்.

1975 முதல் 1979 வரை ஹொங்கொங்கில் கற்பித்தார். ஆசியக் கண்ணோட்டத்தில் கட்டடக்கலை வரலாற்றை முன்வைக்கும் புதிய அணுகுமுறைகளை உருவாக்கினார். தனது பயணங்களின்போது சேகரித்த ஏராளமான புகைப்படங்களைப் பயன்படுத்தி, ஆசியாவின் பாரம்பரிய மற்றும் நாட்டுப்புறக் கட்டடக்கலை குறித்த கண்காட்சியையும் ஏற்பாடு செய்தார். 1979ஆம் ஆண்டு மீண்டும் கண்டிக்குத் திரும்பினார்.

அப்போது அவரது கட்டடக்கலைப் பணியை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவது கடினமாக இருந்தது. அனுபவமிக்க பணியாளர்களைக் கண்டுபிடிப்பதில் சிரமம் ஏற்பட்டதால், பின்னாளில் குறைந்த எண்ணிக்கையிலான திட்டங்களையே அவரால் நிறைவேற்ற முடிந்தது.

அவரது இறுதிக்காலத்தின் முக்கியமான திட்டங்களில் ஒன்றாக கண்டி கலைச் சங்கம் மற்றும் நூற்றாண்டு கலாசார மையம் அமைந்தது. இந்த வடிவமைப்பு கண்டியக் கட்டடக்கலை மரபுகளிலிருந்து பெரிதும் தாக்கம் பெற்றது. பல அடுக்குகளைக் கொண்ட ஓடுகூரைகள், முற்றங்கள், நுழைவாயில்கள், மண்டபங்கள், நிகழ்ச்சிக்கான இடங்கள் மற்றும் பிற உள்நாட்டு கட்டடக்கலை அம்சங்கள் அனைத்தும் சமகாலச் சூழலில் ஒன்றிணைக்கப்பட்டன.

நவீன கட்டடக்கலை உள்ளூர் மரபுகளிலிருந்து உருவாகலாம்; அவற்றை அழித்துவிட வேண்டியதில்லை என்ற அவரது வாழ்நாள் நம்பிக்கையை இந்தத் திட்டம் பிரதிபலித்தது.

மின்னெட் டி சில்வா 1998 நவம்பர் 24ஆம் தேதி தனது 80ஆவது வயதில் கண்டியில் காலமானார். அவரது அஸ்தி மகாவலி ஆற்றில் தூவப்பட்டது.

அவருக்கான அங்கீகாரம் மிகவும் தாமதமாகவே வந்தது.

1996ஆம் ஆண்டு, அவரது மரணத்திற்கு இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக, வெப்பமண்டலப் பிரதேசத்தில் பிராந்திய நவீனத்துவத்தை முன்னோடியாக வளர்த்ததற்கும், கட்டடக்கலைத் துறைக்கு அவர் ஆற்றிய பங்களிப்பிற்கும் இலங்கை கட்டடக் கலைஞர்கள் நிறுவனம் அவருக்கு தங்கப் பதக்கத்தை வழங்கியது.

துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவரது கட்டடங்களில் பெரும்பாலானவை இடிக்கப்பட்டுவிட்டன, மாற்றப்பட்டுவிட்டன அல்லது கட்டடக்கலை வரலாற்றுப் பதிவிலிருந்து காணாமல் போய்விட்டன. எனவே, இன்றும் நிலைத்திருக்கும் அவரது கட்டடங்கள் அவற்றின் உடல் வடிவத்தைவிட மிகப் பெரிய முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டுள்ளன.

அவர் முழுமையாக நிறைவு செய்ய முடியாமல் போனதும், பின்னர் வெளியிடப்பட்டதுமான சுயசரிதையான The Life and Works of an Asian Woman Architect, அவரது அசாதாரண வாழ்க்கைப் பயணத்தை நெருக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பை வழங்குகிறது.

மின்னெட் டி சில்வாவின் முக்கியத்துவம், தொழில்முறை கட்டடக்கலைப் பயிற்சி பெற்ற முதல் இலங்கைப் பெண் அல்லது RIBA-வின் Associate உறுப்பினராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் ஆசியப் பெண் என்பதில் மட்டும் இல்லை. அவர் அறிமுகப்படுத்திய கருத்துகளில்தான் அவரது உண்மையான முக்கியத்துவம் அடங்கியுள்ளது.

நவீன கட்டடக்கலை ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துக்குச் சொந்தமானதாக இருக்க முடியும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார்.

காலநிலை ஒரு பிரச்சினையாக மட்டும் அல்லாமல், படைப்பாற்றலுக்கான ஆதாரமாகவும் அமைய முடியும் என்பதை அவர் காட்டினார். பாரம்பரியக் கைவினைத்திறனும் நவீன கட்டுமான முறைகளும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து செயல்பட முடியும் என்பதை நிரூபித்தார். கட்டடங்கள் நிலப்பரப்பை அழிப்பதற்குப் பதிலாக அதற்குப் பதிலளிக்கும் வகையில் அமைய வேண்டும் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டிருந்தார். மக்கள் வாழப்போகும் இடங்களை வடிவமைக்கும்போது, அந்தச் சமூகத்திற்கும் அதில் ஒரு குரல் இருக்க வேண்டும் என்று அவர் நம்பினார்.

மிக முக்கியமாக, கட்டடக்கலைத் துறையின் அதிகார அமைப்பு பெண்களுக்கு அதிக ஊக்கமளிக்காத காலகட்டத்திலேயே அவர் இக்கருத்துகளைத் துணிச்சலுடன் முன்னெடுத்தார்.

மின்னெட் டி சில்வா தனது தொழில் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதியில் தனது காலத்தைவிட முன்னோக்கி இருந்தார். பின்னாளில் “பிராந்தியவாதம்”, “வெப்பமண்டல நவீனத்துவம்”, “பங்கேற்புக் கட்டடக்கலை”, “சூழலியல் வடிவமைப்பு”, “பண்பாட்டு நிலைத்தன்மை” போன்ற பெயர்களில் கொண்டாடப்பட்ட கருத்துகளின் விதைகளை அவரது படைப்புகளில் ஏற்கெனவே காண முடிகிறது.

எனவே, அவரது கதை ஒரு கட்டடக் கலைஞரின் கதை மட்டுமல்ல.

எல்லைகளைக் கடந்து பயணித்த, எதிர்பார்ப்புகளுக்கு சவால் விடுத்த, கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைத்த, உள்ளூர் பண்பாட்டைப் பாதுகாத்த, பாரம்பரியக் கைவினைஞர்களை ஆதரித்த, தனித்துவமான இலங்கை நவீனக் கட்டடக்கலை வெளிப்பாட்டைத் தேடிய ஒரு பெண்ணின் கதை அது.

கண்டியின் மலைப்பகுதிகளிலிருந்து பம்பாய், லண்டன், ஹொங்கொங் மற்றும் சர்வதேசக் கட்டடக்கலை உலகம் வரை பயணித்த மின்னெட் டி சில்வா, கட்டடக்கலை அது உருவாக்கப்படும் மக்களுக்கும் இடத்திற்கும் சொந்தமானதாக இருக்க வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையைத் தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றார்.

அவரது வாழ்நாளில் அவரது கட்டடங்கள் புறக்கணிப்பை எதிர்கொண்டிருக்கலாம். ஆனால் அவரது சிந்தனைகள் நிலைத்திருக்கின்றன.

இன்று, மின்னெட் டி சில்வா இலங்கைக் கட்டடக்கலையின் முன்னோடிகளில் ஒருவராகவும், உலகளாவிய நவீனக் கட்டடக்கலை வரலாற்றின் முக்கியமான குரலாகவும் திகழ்கிறார். மிகப் பெரிய கட்டடங்களிலிருந்தோ சக்திவாய்ந்த நிறுவனங்களிலிருந்தோ மட்டுமே சிறந்த கட்டடக்கலை தோன்றுவதில்லை என்பதை அவரது மரபு நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. சில சமயங்களில், தனது காலத்தின் வரம்புகள் தனது எதிர்காலத்தின் சாத்தியங்களைத் தீர்மானிக்கக் கூடாது என்று மறுத்து நிற்கும் ஒரு உறுதியான மனிதரிடமிருந்தே மகத்தான கட்டடக்கலை தொடங்குகிறது.

* டிஜிட்டல் ஓவியம் - கூகுள் நனோ பனானா வழி வநகி