என்னைக்கவர்ந்த எஸ்.கே.பொற்றேகாட்டின் 'ஒரு கிராமத்தின் கதை'! - வ.ந.கிரிதரன் -
என்னைக் கவர்ந்த இன்னுமொரு முக்கியமான நாவல் எஸ்.கே.பொற்றேகாட்டின் 'ஒரு கிராமத்தின் கதை'. சி.ஏ.பாலனின் சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பில் , இந்திய மத்திய அரசின் சாகித்திய அகாதெமி வெளியிட்ட நாவல். எஸ்.கே.பொற்றேகாட்டிற்கு சாகித்திய, ஞானபீட விருதுகளைப் பெற்றுக்கொடுத்த நாவல்.
'ஒரு கிராமத்தின் கதை' நாயகனான சீதரனோ சமூக, பொருளியற் சூழல் காரணமாக நீங்கினான். வடக்கு இந்தியா தொடக்கம் ஐரோப்பா வரையில் அலைந்து திரிந்து முதியவனாக மீண்டும் தன் கிராமத்துக்கு வருகின்றான். அவன் மீண்டும் ஊர் திரும்பியபோது அவன் கண்ட அவனது கிராமமான 'அதிராணிப்பாடம்' முற்றிலும் மாறிப்போயிருந்தது. அவன் பால்யப் பருவத்து நினைவுகளைத் தாங்கி நின்ற பகுதிகள் எல்லாம் காணாமல் போயிருந்தன. அவ்வூரின் உயிர்த்துடிப்பாக விளங்கிய மனிதர்கள், அவன் வாழ்வின் பால்ய, பதின்மப் பருவத்தில் இடம் பெற்றிருந்த மனிதர்கள் பலரும் காணாமல் போயிருந்தார்கள். அவனது நினைவெல்லாம் நிறைந்திருந்த மண்ணைக் காண அவன் எத்துணை ஆர்வத்துடன் மீண்டும் திரும்பி வந்தான். வந்தபோதுதான் உணர்ந்தான் அவன் நினைவில் நிற்கும் அவனது அதிராணிப்பாடம் அங்கில்லை. அங்கிருந்தது உலகமயமாக்கலின் விளைவாக உருவான கால மாறுதல்களைத் தாங்கி நிற்கும் அவனுக்கு அந்நியமான அதிராணிப்பாடம்.
சீனாவுக்கும் ஐரோப்பா, எகிப்து போன்ற மேற்கத்திய நாடுகளுக்கும் இடையிலான தரைவழி வணிகப் பாதைகள் கிறிஸ்துவுக்கு முன்பு இரண்டாம் நூற்றாண்டில், சீனாவின் ஹான் அரச வம்சத்தின் காலத்தில் விரிவடைந்தன. பிற்காலத்தில் **‘சில்க் பாதை’ (Silk Road) என்று அழைக்கப்பட்ட இந்த வணிக வலையமைப்பு, பல நூற்றாண்டுகளாக கிழக்கையும் மேற்கையும் இணைத்தது.
அறையின் மூலையில்
"1971ல் இலங்கையில் நிகழ்ந்த மக்கள் விடுதலை முன்னணி (ஜே,வி.பி)யினரின் கிளர்ச்சியைப் பின்னணியாகக் கொண்ட நாவல் இது. இலங்கையின் அரசியல் வரலாறு- அனுபவம்-நினைவுகள்-புனைவு என்பவற்றின் சரிவிகிதக் கலப்பு இந்த நாவலை ஆழப்படுத்தியிருக்கின்றது. மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் போராட்ட வரலாறை மாத்திரம் இந் நாவல் பேசாமல் இதில் வரும் பாத்திரங்கள் மூலம் சில கேள்விகளையும், விமர்சனங்களையும் முன் வைக்கிறது.அதுவே இந் நாவலைத் தனித்துவம் மிக்கதாகுகிறது. 
மனித வாழ்க்கையில் எல்லாவற்றையும் நாம் கொண்டாடுகிறோம். பிறப்பைக் கொண்டாடுகிறோம்; திருமணத்தைக் கொண்டாடுகிறோம்; குழந்தையின் முதல் நடை, கல்வி நிறைவு, வெற்றி, பதவி உயர்வு என வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு முக்கியத் தருணத்திற்கும் விழாக்களை உருவாக்குகிறோம். ஆனால் அதே வாழ்க்கையின் தவிர்க்க முடியாத இறுதி நிகழ்வான இறப்பை மட்டும் துயரத்தின் அடையாளமாகக் கருதுகிறோம்.
“ஆனாலும் தீர்க்கதரிசி ஒருவனும் தன் ஊரிலே அங்கீகரிக்கப்படமாட்டான் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” – பரிசுத்த வேதாகமத்தின் புதிய ஏற்பாட்டில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள இந்த வேத வசனமானது, இயேசு கிறிஸ்து தனது சொந்த ஊரான நாசரேத்தில் அவரது ஊர்க்காரர்களால் நிராகரிக்கப்பட்டு, கடுமையாக நிந்திக்கப்பட்டபோது, வெறுப்போடும் விரக்தியோடும் கூறியதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இவ்வாறு உலகத்தாரால் போற்றப்பட்டு புனிதமாக்கப்பட்ட ஒருவர், அவரது சொந்த ஊர்க்காரர்களாலேயே நிராகரிக்கப்பட்டு நிந்தனைக்கு ஆளாவது ஆரம்பத்தில் ஆச்சரியமூட்டுவதாக இருந்தாலும், பின்னர் இது உலகத்தில் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு பொதுவான இயல்பான விடயமே என்ற உண்மை எனக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிய ஆரம்பித்தது. அதிலும், ஈழ–புகலிட இலக்கியத் தளத்தில் ஒரு தீவிர வாசகனாக நான் உள் நுழைந்த போது இந்த உண்மை மீண்டும் மீண்டும் எனக்கு மெய்ப்பிக்கப்பட்டது.
தகவல் தொடர்பியல் (Communication) என்பது செய்திகள், கருத்துக்கள், உணர்வுகள் மற்றும் தகவல்களை ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்கு அல்லது ஒரு குழுவிற்குப் பரிமாறிக்கொள்ளும் முறையாகும். இது வாய்மொழி, எழுத்து, சைகை மற்றும் மின்னணு ஊடகங்கள் (வானொலி, தொலைக்காட்சி, இணையம்) வழியாக நடைபெறுகிறது. சமூக உறவுகள், மேலாண்மை மற்றும் சமூக மாற்றத்திற்குத் தகவல் தொடர்பு அடிப்படையாக அமைகிறது.
வேல் டெக் ரங்க சங்கு கலைக் கல்லூரியின் (Vel Tech Ranga Sanku Arts College) 24-வது பட்டமளிப்பு விழா. ஆகஸ்ட் 22, 2026 அன்று கல்லூரி வளாகத்தில் உள்ள வேல் டாக்டர் ஆர்.ஆர் மற்றும் டாக்டர் எஸ்.ஆர் கன்வென்ஷன் சென்டரில் கோலாகலமாக நடைபெற்றது. கல்லூரி முதல்வர் டாக்டர் அ.வீ.க. சாந்தி வரவேற்புரை ஆற்றியதுடன், கல்லூரியின் சாதனைகள் குறித்த ஆண்டு அறிக்கையைச் சமர்ப்பித்தார்.
இருட்ட தொடங்கி விட்டது. டீ நகர் பஸ் ஸ்டான்டில், இறங்கி, மறைவாக, சற்று இருட்டில் ஓரமாய், நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஷேர் ஆட்டோவை நெருங்கி விசாரித்த போது, அது பாண்டி பஸார் செல்லாது என்று தெரிவித்தார்கள். பனகல் பார்க் வரை செல்லலாம். பெட்ரோல் பங்குடன் நீங்கள் இறங்கி நடக்கலாம் என்று அறிவுரையும் வழங்கினார்கள். மீண்டும் பஸ் ஸ்டேன்டை நோக்கி ஓடினேன். மூச்சு வாங்கியது. ஒரு பஸ் கிளம்பி சென்றது. இன்னுமொரு பஸ் நிறுத்தப்பட்டது. ட்ரைவரும், கண்டக்டரும் பின்வாசல் வழியாக இறங்கி கொண்டிருந்தனர். ‘உட்காரு’ என்று கூறிவிட்டு, எனது கேள்விக்கு பதிலளிக்காமல், எங்கேயோ சென்றனர். டீ குடிப்பதற்காக இருக்கும். மனிதர்களுக்கு களைப்புத்தான். பகல் முழுவதும் இந்த பயங்கர வெயிலில் ஓட்டியிருப்பார்கள். ஜன்னல் வழியாக, அமர்ந்தப்படி பார்வையை செலுத்தினேன். ஷேர் ஆட்டோ நிரம்பிக் கொண்டிருந்தது. சுற்றிவர ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த, நியான் விளக்குகள் இருளை பகலாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தன. பாதை அங்கே நான்காக பிரிந்து கொண்டிருந்தது. சந்தி. வாகனங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாய், நெருக்கி அடித்தபடி சென்றன. வேலை முடிந்து வருபவர்கள், கடைகளுக்கு சென்று வருபவர்கள் என பஸ் மெது மெதுவாக நிறைய தொடங்கியது. எனக்கு முன் சீட்டில், ஓர் பெண்ணும் பிள்ளைகளும். பக்கத்து சீட்டில், களைப்புடன் அமர்ந்திருக்கும், ஒரு கூலி வேலை செய்யும் பெண். மெலிந்த தோற்றம். பற்களில் காவி ஏறி இருந்தது. சேலையை ஏனோ தானோ என்று சுற்றி இருந்தாள். உஷ்ணத்தால் அவள் முகம் வியர்த்து, பிசு பிசுத்து, பளபளத்தது. எனது முகமும் அதே போன்று இருக்கக்கூடும். சற்று நேரத்தில், ஒரு சோளப் பொறி விற்பவன், நின்றிருந்தவர்களை தள்ளியபடி தண்ணீர் போத்தலுடன், கூவியபடி வந்தான். இவளும் தன் பையை திறந்து, ஒரு சிறிய போத்தலை வாங்கிக் கொண்டாள். தாகமாயிருக்கும். காலையில் இருந்து உழைத்த பணம் இப்படி பறிபோகிறதே - நான் வருத்தப்பட்டேன். இருந்தும் அவ்வளவு உஷ்ணம். இந்த மாலையிலும் இவ்வளவு. பகல் அடித்த வெயிலில், கிளம்பிய சூடு இன்னும் தணிந்த பாடில்லை. வியர்வையும் பிசுபிசுத்து, வழிகின்றது. மழை வந்தாலும் வரும் - அவ்வளவு புழுக்கம்.
