தொடர் நாவல்: நகரத்து அணில்! (2) - வ.ந.கிரிதரன் -

அத்தியாயம் இரண்டு: நகரத்து அணில்!
சுதந்திரன் தான் வசித்து வந்த கட்டக்காட்டு விருட்சக் கூட்டிலிருந்து வெளியில் இறங்கினான். எதிரே 'டொரோண்டோ' மாநகர் விரிந்து கிடந்தது. தெற்காகத் திரும்பிப் பார்த்தான். தொலைவில் உயர்ந்த கட்டடங்கள் தெரிந்தன. 'கனடா வாத்து'க் கூட்டமொன்று V வடிவில் பறந்துகொண்டிருந்தது. சிட்டுக்குருவிகள் சில கூட்டமாகக் கடுகிச் சிறகடித்து மறைந்தன. அவன் வசித்து வந்த தொடர்மாடிக் கட்டடத்திற்கு அருகிலிருந்த மேப்பிள் இலை மரமொன்றிலிருந்து மெல்ல மெல்ல இறங்கிய கறுப்பு அணிலொன்று புஸ் புஸ்ஸென்று வளர்ந்திருந்த வாலை ஆட்டியபடி மெல்ல அவனைச் சிறிது நேரம் உற்றுப்பார்த்தது. பின் ஏதோ திருப்தி அடைந்ததுபோல் தன் காரியத்தில் மூழ்கி விட்டது. புல் மண்டிக்கிடந்த தரையில் உனவு தேடும் அதன் வேலையில் மூழ்கிவிட்டது. சுதந்திரன் சிறிது நேரம் அதன் அசைவுகளைப் பார்த்து நின்றான். ஒரு கணம் அந்த அணில் பற்றிய சிந்தனைகள் அவன் சிந்தையில் ஓடின. இந்த அணிலின் இருப்பு எவ்வளவு சிறியது என்று நினைத்துக்கொண்டான். இந்த மரம்,இதனைச் சுற்றியுள்ள சிறு பிரதேசம் .. இவையே இதன் உலகம். மரத்திலுள்ள கூடும், மரத்தைச் சுற்றியுள்ள அயலுமே அதன் உலகம். ஒவ்வொரு நாளும் தன் இருப்புக்காக உணவு தேடுவதே அதன் முக்கிய பணி. அவ்விதம் இருப்பைத்தக்க வைப்பதற்கு முயற்சி செய்கையில் அதனைப் பலியெடுத்துத் தம் இருப்பைத்தக்க வைக்கும் ஏனைய உயிரினங்களிடமிருந்து தன்னைக் காப்பாற்ற அது மிகவும் எசசரிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும். பார்வைக்கு மிகவும் எளிமையாகத் தென்படும் அதன் வாழ்க்கை அவ்வளவு எளிதானதில்லை என்று ஒருமுறை தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டான் அவன். அந்த எண்ணத்துடன் மீண்டும் அந்த அணில்மேல் பார்வையைத் திருப்பியபொழுது இப்போது அந்த அணில் அவனது இதயத்தை மிக நெருங்கி வந்து விட்டிருந்தது.
இதற்கிடையில் மாடப்புறாக்கள் சில அணிலுக்கு அண்மையில் பறந்து வந்தமர்ந்து இரை தேடத்தொடங்கின. அப்புறாக்களைத் தொடர்ந்து சிட்டுக்குருவிகள் சிலவும் பறந்து வந்து புறாக்களின் அருகாமையில் இரைதேடத்தொடங்கின. புறாக்களுக்கும் ,சிட்டுக்குருவிகளுக்குமிடையில் ஒருவித நட்புரீதியிலான புரிந்துணர்வு, அன்பு இருப்பதாக அவன் இவ்விதம் அவற்றை ஒன்று சேரக் காண்கையில் உணர்வதுண்டு. சிட்டுக்குருவிகள் அமைதியான சுபாவம் மிக்க புறாக்களின் அருகாமையில் ஒருவித பாதுகாப்பு கலந்த உணர்வினை உணரக்கூடுமென்றும் அவனுக்குத் தோன்றியது. இச்சமயம் பார்த்து சீ கல் என அழைக்கப்படும் வெண்ணிறக் கடற்பறவைகள் சில கீச்சிட்டபடி சிறகடித்துப் பறந்தன.


அவர்கள்
சுக்ரீவனின் மனைவி ருமை.முக்கியப் பாத்திரமான ருமை கம்பராமாயணத்தில் நேரடியாக யாருடனும் பேசவில்லை. யாரும் நேரடியாக அவளிடம் பேசவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் கதாப்பாத்திரமே நூலின் அடிப்படையைப் பேசவைக்கிறது.பேசாமடந்தையே அதிகமாக நினைக்கப் படுகிறாள். கதை தொடர்ந்து செல்ல அடி நாதமாக இருந்தது இந்த ருமையே. கம்ராமாயணத்தின் அடி நாதம் பிறர் மனைவியை விரும்பக் கூடாது என்பதாகும். இதன் மூலம் கம்பர் ஒருவித புது உத்தியைக் கையாண்டுள்ளார் என்பதை இக்கட்டுரையின் வழி நாம் ஆராய்வோம். .

இனிமையுள்ள ஆஃப்டன் நதியே, பசுமைநிறக் குன்றுகளுக்கு இடையே அமைதியாகப் பாய்ந்து செல்,
இன்று எழுத்தாளர் தாமரைச்செல்வியின் 'சுமைகள்' நாவலின் புதிய பதிப்பு என்னை வந்தடைந்தது. அதற்காக அவருக்கு என் நன்றி. எழுபதுகளின் இறுதியில் வாசித்த நாவல்களிலொன்று 'சுமைகள்'. அப்பொழுது வீரகேசரி பிரசுரமாக வெளியான நாவல்களில் பலவற்றை வாசித்திருக்கின்றேன். அ.பாலமனோகரனின் 'நிலக்கிளி', வ.ந.இராசரத்தினத்தின் 'கிரெளஞ்ச்ப் பறவைகள்', செங்கை ஆழியானின் 'வாடைக்காற்று' , கோகிலம் சுப்பையாவின் 'தூரத்துப் பச்சை', தெளிவத்தை ஜோசப்பின் 'காலங்கள் சாவதில்லை', சொக்கனின் 'செல்லும் வழி இருட்டு' , கதைக்கனிகள் சிறுகதைத்தொகுப்பு ஆகியவை அவற்றுள் அடங்கும்.
எழுத்தாளர் நடேசன் தனது முகநூற் பக்கத்தில் தனது சந்தேகமொன்றினைத் தெரிவித்துள்ளார். அது: "சில காலங்கள் இயல் விருது சிறந்த சிலருக்கு சென்றிருக்கிறது. ... ஒரு சந்தேகம் ஓவியம் எப்பொழுது இலக்கியம் வடிவத்தில் வந்தது?"
தமிழ் இலக்கியத்தில் சமூகத்தின் அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கை, பெண்களின் அனுபவங்கள், குடும்ப உறவுகளின் சிக்கல்கள், வறுமை, போர், இடம்பெயர்வு போன்றவற்றை இயல்பாகவும், யதார்த்தமாகவும் பதிவு செய்த படைப்பாளிகளில் தாமரைச்செல்வி குறிப்பிடத்தக்கவர். அவரது படைப்புகள் வாசகனை வெறும் கதையைப் படிக்க வைப்பதல்ல; வாழ்வை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளச் செய்கின்றன. அந்த வகையில் சுமைகள், மனித வாழ்க்கையின் வெளிப்படையான சுமைகளை மட்டுமல்லாது,
புலப்பாட்டுநெறி என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையில் கேட்பவாின் மனதில், பேசுபவா் தன்னுடைய கருத்தைப் பதிய வைக்கும் முயற்சி ஆகும். தமிழறிஞா்களிடம் தொடக்க காலம் முதற்கொண்டே புலப்பாட்டுத்திறன் குறித்த சிந்தனை இருந்து வந்துள்ளது. கருத்தினை வெளிப்படுத்தும் முறைகளில் படைப்பாளா்கள் பல்வேறு வகையான உத்தி முறைகளைக் கையாண்டுள்ளனா். அவ்வகையில் புரட்சிக் கவிஞா் பாரதிதாசன் அவா்களின் பெண்கள் தொடா்பான கருத்துப் புலப்பாட்டு நெறியினை ஆராய்வதாக இக்கட்டுரை அமைகிறது.
[

கதவுகளைத் திறந்திருக்கவேண்டாமே.
இலங்கை இளைஞர்க்குச்
சவால்கள் கூடிப் போய் விட்டிருக்கின்றன .இயல்பாக வாழ முடியாத நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள் . யாழ் இளைஞர்களுக்கு 77 ம் ஆண்டிலேயே போர்ப்பிரகடனம் விடப்பட்டு விட்டது . திரவியத்திற்கு மங்கலாகத் தெரியத் தொடங்கியது 84ம் பகுதியிலே தான் . 'முடியுமா , சண்டியக்குழுக்களாக நிற்கிற இலங்கைப்படைகளை எதிர்த்து நிற்க முடியுமா? ' . சுய வட்டத்திலே நிற்க முடியாத அவன் போர்க்கோலம் பூண்டு தைரியமாய் நிற்க முடியுமா ? 'முடியாது' என்று சொல்வதை விட 'முடியும் !' என்று நெஞ்சை நிமிர்த்தி நிற்பது தான் தர்மம் . நிற்கிற போதே நிலமையை ஒரு அலசு அலச முடியும் . இலங்கை சபிக்கப்பட்ட படுகொலைகளின் தேசம் .
வணக்கம்! கனடாத் தொல்காப்பிய மன்றத்தினால் 2026ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 19, 20ஆம் தேதிகளில் 2ஆவது உலகத் தொல்காப்பிய ஆராய்ச்சி மாநாடு சனி, ஞாயிறு ஆகிய இரண்டு நாட்களும் காலை 9 மணி முதல் இரவு 9 மணி வரை மார்க்கம் நகரின் பில் கோகர்த் மேல்நிலைப் பள்ளியில் (Bill Hogarth Secondary School) “தொல்காப்பியத்தை நாம் ஏன் கற்க-கற்பிக்க கொண்டாட-பரவலாக்க வேண்டும்” என்னும் பொருண்மையில் நடாத்தப்படவுள்ளது.

“ஜி” என்ற எழுத்தானது, இங்கே, அழுத்தி கூறப்பட வேண்டிய ஒன்றாக இருக்கின்றது. காரணம் இதே காலப்பகுதியில் வாழ்ந்த எஸ்.சுப்ரமணிய ஐயர் என்பாரும் நீதியரசராக, பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட ஒருவராகும். அவரது வாழ்வு, ஜி.சுப்ரமணிய ஐயரின் வாழ்வோடு ஒப்பிடும் போது, ஒப்பிட கூடாத, பல்வேறு வித்தியாசங்களை காட்டுவதாய் இருந்துள்ளது.
கவிதை அறிமுகம்: இக்கவிதை கிரேக்கத்தின் பழம் பெரும் உறுதிப்பாட்டு வாதத்தை (Stoicism) அடிப்படையாகக் கொண்டு படைக்கப்பட்டுள்ளது போல் தோன்றுகிறது. நமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் இருக்கும் நம்முடைய எண்ணங்கள், செயல்கள் மற்றும் எதிர்வினைகள் ஆகியவற்றை நம்மால் முறைப்படுத்த முடியும். நமது கட்டுப்பாட்டில் அடங்காத பிறர் கருத்துக்கள், காலநிலை, மற்றும் எதிர்காலம் போன்றவற்றை நம்மால் முறைப்படுத்த இயலாது. எனவே அவற்றைத் தக்க முறையில் புரிந்து அப்படியே ஏற்றுக் கொண்டு நடுநிலையோடு இன்பம், துன்பம், வெற்றி, தோல்வி ஆகிய அனைத்தையும் சமமாகப் பாவித்து வாழும் ஞானியின் மனநிலையைப் பெற முயற்சிக்க வேண்டும் என்பதே இத்தத்துவத்தின் அடிப்படைக் கோட்பாடு.
மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் மடியில், செங்குன்றம் என்ற மலைத்தொடரின் அரவணைப்பில் பூம்பாறை என்ற அழகிய சிற்றூர் அமைந்திருந்தது. இயற்கை அன்னையின் அரவணைப்பில் செழித்து விளங்கிய அந்த ஊர், அமைதி, அன்பு, ஒற்றுமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது.



அடுத்த நாள் காலை பஸ்சில் லா ஸ்பீசியா(La Spezia) கால் மணி நேர ரயில் பயணத்தின் பின்பு ஐந்து கடற்கரை ஊர்களுக்கு (Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola மற்றும் Riomaggiore) சென்றோம். இவை அக்காலத்தில் முக்கியமான நகரமான மான்ரெஸ்சோயை அடைந்தோம். உள்ளே பெரிய ஊர்: ரயில் நிலையத்திலிருந்து பாதை நேரடியாக கடற்கரைக்கு இறங்குகிறது. அழகான கடற்கரை தொடர்ச்சியாக நடந்தபோது என்னைக் கவர்ந்தது மலைப்பாறையில் செதுக்கப்பட்ட நெப்டியூன் சிலையாகும். ஆரம்பத்தில் கையிலுள்ள சூலத்துடன் நேப்டியூன், இரண்டாம் உலக யுத்தத்தில் குண்டுவீச்சில் சூலத்தையும், கையையும் இழந்த நிலையில், இன்னும் கம்பீரமாகக் காட்சியளித்தது.
சுதந்திரன் அவன் வசித்து வரும் தொடர்மாடிக்ட்டடத்தின் , அப்பார்ட்மென்டின் பல்கணியிலிருந்த சாய்வு நாற்காலியில் வந்தமர்ந்தபோது நன்கு இருண்டு விட்டிருந்தது. வானம் தெளிவாகவிருந்தது. நகரத்து ஒளி மாசிலிருந்து தப்பி நட்சத்திரக்கன்னியர்கள் சிலர் தொலைவிலிருந்து கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தனர். தொலைவிலிருந்து கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டிருக்கும் சுடர்க்கன்னியர்கள் வழக்கம்போல் அவனுக்கு மனக்கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தினர். அவர்கள் ஓரிடத்திலிருந்து தன்னைப் பார்த்துக் கண்களைச் சிமிட்டுவதைப்போல் அவன் அப்போதெல்லாம் கருதிக்கொள்வான். அச்சிந்தனையே அவர்கள் மேல் அவனது ஈர்ப்பை மேலும் அதிகமாக்கியது. ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் ஓரிடத்தில், ஒரே சமயத்திலிருந்து அவனை நோக்க்கவில்லையென்பதையும் உணர்ந்திருந்தான். காலத்தின் அடுக்குக்களின் வெவ்வேறு அடுக்குகளிலிருந்து அவர்கள் அவனை நோக்கிக் கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். உண்மையில் அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் சுற்றி வெறுமை கலந்த விரி வெளி கவிந்திருந்தது. தனிமையின் வெறுமைக்குள் அவர்கள் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். அதிலிருந்துகொண்டுதான் அவர்கள் உற்சாகம் மிக்கர்வகளாகக் கண்களைச் சிமிட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அதனால் அவனுக்கு அவர்கள் மேலான மதிப்பும், நாட்டமும் அதிகரித்தது.