கவிதை: கடவுள் = கொரோனா

Monday, 15 June 2020 01:54 — செல்லையா சுப்ரமணியம் — கவிதை
Print

கொரோனாவால் இவ்வுலகு
பட்டழிதல் கொஞ்சமல்ல
பரிதவிப்பும் கொஞ்சமல்ல
கெட்டழிந்து போனாலும்
கெடுமதிக்குக் குறைவுமில்லை
ஒட்டிஉலர்ந்த வயிறு
தட்டுத்தடுமாறும் வயது
பொட்டென்று போவதென்ன
இத்தனையும்தாங்கி இன்னும்
உயிர்வாழும் இப்பூமி கோட்டைமதில் வீடுகட்டி
கொண்ட மலர்மஞ்சத்தில்
நீட்டி நிமிர்ந்தமர்ந்து
நிறைவாகத் தின்றவரும்
அடுத்தவேளைச் சோற்றுக்கே
ஆலாய்ப் பறந்தவரும்
நின்று நிதானித்து- தம்
நிலையுணர்ந்தார் இப்புவியில்

பழந்தமிழர் பண்பாடு
மறந்திருந்த எம்பாடு
திண்டாடிப் போனதைத்தான்-கொரோனா
துண்டாடி வைத்தகதை
சொல்லுதிப்போ
ஓடித்திரிந்த உறவு
கூடிவாழ்ந்த கதை-மீண்டும்
வெல்லுதிப்போ

கண்ணுக்குத் தெரியாக் கடவுளென்பார்- அதே
கண்காணா வைரஸை என்ன சொல்ல- ஞானக்
கண்ணுக்குத் தெரியும் கடவுளென்போம்- பூதக்
கண்ணுக்குத் தெரியும் வைரஸென்பார்
விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் விளங்காததிந்த
விந்தையை என்னவென்று சொல்வேன்!

அணுவைத் துளைத்து ஆயுதம் செய்வார்
வைரஸ் துளைக்க வல்லமை இல்லார்
எல்லாம் முடியும் தம்மால் என்பார்
எமக்கும் மேலே சுமக்கும் ஒருவன்
இருப்பதை மறந்து மனிதம் துறந்தார்
பாடம் படிக்க பாரினில் இன்று
கோவிட்தான் கோட்(GOD)டாய் வந்ததோ?

This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Last Updated on Thursday, 18 June 2020 18:56