அத்தியாயக் கட்டமைப்பு (Proposed Chapter Outline)

அறிமுகம்: எண்பதுகளின் ஈழத்துக்கவிதைச் சூழலும் சோலைக்கிளியின் வரவும்

    சமூக யதார்த்தவாதக் கவிதைகளுக்கு மத்தியில் சோலைக்கிளியின் 'உணர்வுநிலை/அனுபவநிலை' மொழியின் தனித்துவம்.

    'மன்னித்தல் சாத்தியமற்ற' எட்டாவது நரகமாக மாறும் பூகோளம் - தலைப்பின் தத்துவார்த்தப் பின்னணி (இஸ்லாமிய ஏழடுக்கு நரகக் குறியீட்டின் நீட்சி).

அத்தியாயம் 1: கருப்பையின் வன்முறையும் அதிர்ச்சிப் படிமங்களும் (Trauma and Dystopian Imagery)

    ஆய்வுக்குரிய கவிதைகள்: 'தொப்பி சப்பாத்துச் சிசு', 'வால் மனிதர்கள்', 'தொட்டில்'

    பகுப்பாய்வு: போர்க்காலச் சூழல் மனிதனின் எதிர்காலச் சந்ததியை எப்படி வன்முறை வடிவங்களாக மாற்றுகிறது? 'விரல் சூப்ப நேரமில்லாத', 'கருப்பையிலேயே கத்தியோடு பிறக்கும்' குழந்தைகள் பற்றிய சர்ரியலிசப் படிமங்கள் எவ்வாறு 'டிஸ்டோபியன்' (Dystopian) எதிர்காலத்தை தீர்க்கதரிசனமாக உரைக்கின்றன என்ற ஆய்வு.

அத்தியாயம 2: உடற்கூற்று அரசியலும் அண்டவியல் சிதைவும் (Anatomy of Violence & Cosmic Rupture)

    ஆய்வுக்குரிய கவிதைகள்: 'எனது தாய்ப்பால்', 'நவீன இலங்காபுரி', 'இறகு உதிர்ந்த கிராமம்'

    பகுப்பாய்வு: தாய்ப்பால் ஈயக்குழம்பாக மாறுதல், சூரியனின் மையப்புள்ளியில் வாய் வைத்தல் போன்ற உக்கிரமான படிமங்கள் வன்முறையின் தீவிரத்தை உடலரசியலாக (Body Politics) மாற்றும் விதம். போர் எவ்வாறு நிலவு, விண்மீன், தென்னைமரம், வற்றாளைக்கொடி (நிலக்கண்ணி) என இயற்கையையே அண்டவியல் ரீதியாகச் சிதைக்கிறது என்ற பகுப்பாய்வு.

அத்தியாயம 3: பிராந்திய மொழியியலும் தர்க்கமீறிய கவிதை பாஷையும் (The Anti-Logical Poetic Idiom)

    ஆய்வுக்குரிய கவிதைகள்: 'நான்', 'மழைப் பழம்' (மற்றும் முருகையன் - நுஃமான் விவாதம்)

    பகுப்பாய்வு: கவிதையின் மொழி தர்க்கத்திற்கு உட்பட்டதல்ல என்பதை நுஃமானின் முன்னுரையோடு இணைத்து ஆராய்தல். மட்டக்களப்பு முஸ்லிம் சமூகப் பேச்சுவழக்குகள் (உதாரணமாக: 'இடவு', 'மினக்கட்ட நிலவு', 'உலுவாக்கொறிச் சோறு') எவ்வாறு உலகளாவிய கவிதை மொழியாக உருமாற்றம் பெறுகின்றன என்ற மொழியியல் ஆய்வு.

அத்தியாயம 4: வெல்வெட்டுப் பறவையும் காதல் பித்தும்: குறியீட்டியல் வாசிப்பு (Eroticism, Memory & Romantic Mysticism)

    ஆய்வுக்குரிய கவிதை: 'அந்த வெல்வெட்டுப் பறவை'

    பகுப்பாய்வு: வன்முறைக்கு நடுவே சோலைக்கிளியின் மெல்லிதயத்தின் வெளிப்பாடு. காதலியின் கடிதங்களை ஆடையாகத் தைத்து உடுத்தித் திரியும் மஜ்னூன் போன்ற காதல் பித்து (Romantic Madness) மற்றும் சமூகத்தின் வன்முறையால் 'பழமும் கொட்டையுமாய்ப் பிரிக்கப்படும்' காதல். 'வெல்வெட்டுப் பறவை'யின் குறியீட்டுத் தன்மை.

அத்தியாயம 5: இடப்பெயர்வும் 'அயலூரான்' என்ற தீத்தழும்பும்: எக்சிஸ்டென்ஷியலிச நோக்கு (Displacement & Existential Alienation)

    ஆய்வுக்குரிய கவிதை: 'இறந்த காலத்திற்காய் எழுதிய துயரகீதம்'

    பகுப்பாய்வு: "நானே என்னைவிட்டும் தூரித்த பிறகு..." - மனிதன் தன் அகத்திலிருந்து அந்நியமாதல். ஈழத்து இனக்குழு முரண்பாடுகளால் விளையும் 'அயலூரான்' என்ற துவேஷத்தின் வலி. பிரியங்களின் நினைவுகளுக்கும் (அன்புள்ள சகோதரி, சொறிநாய்) எரியும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான தத்தளிப்பு.

-  கவிஞர் சோலைக்கிளி -

முடிவுரை:

உலக இலக்கியப் பரப்பில் சோலைக்கிளியின் இடம்

    பாப்லோ நெருடா, மஹ்மூத் தர்வீஷ், ரஃபிஃப் சியாதா போன்ற சர்வதேச எதிர்ப்பு இலக்கியக் கவிஞர்களின் வரிசையில் சோலைக்கிளியின் அழகியலை மதிப்பிடுதல்.

அறிமுகம்: எண்பதுகளின் ஈழத்துக்கவிதைச் சூழலும் சோலைக்கிளியின் வரவும்

1. சமூக யதார்த்தவாதக் கவிதைகளுக்கு மத்தியில் சோலைக்கிளியின் 'உணர்வுநிலை/அனுபவநிலை' மொழியின் தனித்துவம்

ஈழத்துத் தமிழ்க் கவிதை வரலாறு என்பது அரசியல் நெருக்கடிகளோடும், சமூக மாற்றங்களோடும் மிக நெருக்கமான பிணைப்பைக் கொண்டது. குறிப்பாக, 1970-களின் பிற்பகுதியிலும் 1980-களின் தொடக்கத்திலும் ஈழத்து இலக்கியப் பரப்பில் மார்க்சியக் கொள்கைநிலைப்பட்ட ‘சமூக யதார்த்தவாதம்’ (Social Realism) மிக வலுவான அழகியலாகக் கோலோச்சியது. கவிதை என்பது வர்க்கப் போராட்டத்திற்கான, தேசிய விடுதலைக்கான, ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான ஒரு நேரடிப் பிரசாரக் கருவியாகவோ அல்லது ஒரு வெளிப்படையான கருத்து வெளிப்பாட்டுச் சாதனமாகவோ மட்டுமே பெரும்பாலான கவிஞர்களால் பார்க்கப்பட்டது. கவிதையின் மொழி ஒற்றைப்பரிமாணத் தர்க்கத்தோடும், முழக்கத் தன்மையோடும், பதாகை ஏந்தும் அரசியல் சுலோகங்களோடும் அடையாளப்பட்டிருந்த காலம் அது.

இத்தகையதொரு இறுக்கமான சூழலில்தான், எண்பதுகளின் கவிதை நதியில் ஒரு புதிய திசைமாற்றமாக சோலைக்கிளியின் வரவு நிகழ்கிறது. சோலைக்கிளி கவிதையை ஒரு புறவயமான ‘கருத்து வெளிப்பாட்டுச் சாதனமாக’க் கருதவில்லை; மாறாக, அதனைத் தன் அகவயமான ‘அனுபவ, உணர்வுநிலை வெளிப்பாடாகவே’ முன்வைத்தார். மரபான சமூக யதார்த்தவாதிகள் புற உலக நிகழ்வுகளை அப்படியே கவிதையாகப் பதிவு செய்தபோது, சோலைக்கிளி அந்தப் புற நிகழ்வுகள் தன் அகத்தில் ஏற்படுத்திய உளைச்சல்களையும், அதிர்வுகளையும், காயங்களையுமே கவிதையாக்கினார். இதனை இலக்கியக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் ‘அதிர்ச்சி அழகியல்’ (Aesthetics of Trauma) என்று வரையறுக்கலாம். போர் என்பது புறத்தில் நிகழும் மரணம் மட்டுமல்ல, அது அகத்தில் நிகழும் மொழியின் சிதைவு என்பதைச் சோலைக்கிளி உணர்ந்திருந்தார்.

பேராசிரியர் எம்.ஏ.நுஃமான் குறிப்பிடுவது போல, சோலைக்கிளியின் முதலாவது தொகுப்பான ‘நானும் ஒரு பூனை’ வெளிவந்த போதே, அவர் ஒரு வித்தியாசமான, தனித்துவமுள்ள கவிஞராக அடையாளப்பட்டார். அவரது இரண்டாவது தொகுப்பான ‘எட்டாவது நரகம்’ (1988) அந்தத் தனித்துவத்தை இன்னும் ஆழமாக உறுதிப்படுத்தியது. சோலைக்கிளியின் தனித்துவத்தின் அச்சாணி, அவர் கையாளும் தர்க்கத்திற்குப் புறம்பான கவிதை பாஷையாகும். கவிதையின் மொழி என்பது கணக்கியல் மொழி போல ஒற்றைத் தர்க்கத்தில் இயங்குவதல்ல; அது கற்பனைத் தளத்தில் படிமச் சேர்க்கையில் இயங்குவது என்பதைச் சோலைக்கிளி தன் கவிதைகள் மூலம் நிரூபித்தார்.

மேற்கத்தியச் சூழலில் ஆந்த்ரே பிரெட்டன் (André Breton) போன்ற சர்ரியலிஸ்டுகள் ஒற்றைப்பரிமாண பகுத்தறிவாதத்திற்கு (Rationalism) எதிராகக் கவிதை மொழியைக் கொண்டு கலகம் செய்ததை இத்தருணத்தில் ஒப்பிடலாம். சோலைக்கிளியின் படிமங்கள் தர்க்க ஒழுங்கைக் குலைத்து, அதிர்ச்சியூட்டும் புதிய யதார்த்தத்தை (Surreal Reality) வாசகனுக்குக் கடத்துகின்றன.

எமது சூழலில் வாழ்ந்த மூத்த கவிஞர்கள் பலரையும் சோலைக்கிளியின் இந்தத் ‘தனித்துவமான பாஷை’ தடுமாறச் செய்தது. உதாரணமாக, கவிஞர் இ. முருகையன் அவர்கள் மல்லிகை இதழில் எழுதிய ‘கடுங்கோபத்துடன் ஒரு கட்டுரை’யில் சோலைக்கிளியின் ‘மழைப் பழம்’ கவிதையைத் தர்க்கக் கண்ணோட்டத்துடன் அணுகி கடுமையாக விமர்சித்தார். "காற்று கட்டியாய் இருக்குமா? மழை பழமாய் இருக்குமா?" என்ற முருகையனின் தடுத்த நிறுத்த முடியாத தர்க்கரீதியான வினாக்கள், கவித்துவ ஞானமற்ற, கவிஞனின் உணர்வுலகைப் புரிந்து கொள்ள உதவாத புறம்பான வினாக்கள் என்பதை நுஃமான் அறிவியல் பூர்வமாக விளக்கினார். சோலைக்கிளி இங்கு மொழியைத் தர்க்கத்திலிருந்து விடுவித்து, உணர்வின் தூய அலைவரிசையில் இயங்கச் செய்கிறார்.

சோலைக்கிளியின் மொழி என்பது பதாகைகளுக்கும் சுலோகங்களுக்கும் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பொய்மைகளையும் போலித்தனங்களையும் முகமூடிகளையும் கழற்றி எறியும் ஓர் உண்மைக் கலைஞனின் உக்கிர வெளிப்பாடாகும். கவிஞர் சு.வில்வரத்தினம் துல்லியமாக அவதானித்தது போல, சோலைக்கிளி பௌத்த-காந்திய உபதேசங்களைப் பிரசங்கிக்கவில்லை; வன்முறை ஒழிகவென்று சுலோகிக்கவில்லை; மாறாகக் கவிதை என்ற கலாயுதத்தால் வன்முறையின் சுயரூபத்தைப் படிமப்புலத்தில் ஓங்கி அறைந்து கிழித்துக் காட்டினார்.

அதேநேரம், பேராசிரியர் கா. சிவத்தம்பி சுட்டிக்காட்டிய 'மட்டக்களப்பு மண்ணுக்குரிய மொழி நுண்மை' என்பது வெறும் வட்டார வழக்கின் பதிவு (Folk Idiom) மட்டுமல்ல. அது, அதுவரை தமிழ்க் கவிதை பரப்பில் நிலவிய மைய நீரோட்டப் 'பனுவல் அதிகாரத்தை' (Textual Hegemony) உடைத்து, தன் பிராந்தியத்தின் வாழ்வியலையும் வலியையும் உலகளாவிய எதிர்ப்பு அழகியலாக (Aesthetics of Resistance) மாற்றிய பின்காலனிய மொழியியல் உத்தியாகும். இந்த அகவயமான, அலாதியான படிமக் கட்டமைப்பே சோலைக்கிளியை எண்பதுகளின் பிற கவிஞர்களிடமிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுத்திக் காட்டிய தனித்துவ மொழியாகும்.

2. 'மன்னித்தல் சாத்தியமற்ற' எட்டாவது நரகமாக மாறும் பூகோளம் - தலைப்பின் தத்துவார்த்தப் பின்னணி

‘எட்டாவது நரகம்’ என்ற தலைப்பு வெறும் கவர்ச்சியான சொற்றொடர் அல்ல; அது ஆழமான தத்துவார்த்த, சமய மற்றும் குறியீட்டியல் பின்னணியைக் கொண்டது. இஸ்லாமிய இறையியல் மற்றும் கிராமிய நம்பிக்க மரபின்படி, பிரபஞ்ச அமைப்பில் ஏழு வானங்கள், ஏழு பூமிகள், ஏழு நரகங்கள் உண்டு. இந்த மரபார்ந்த நம்பிக்கையின்படி, ஏழாவது நரகம் என்பது நரகங்களிலேயே மிக மோசமான, கொடூரமான தண்டனைகள் நிறைந்த இறுதி எல்லையாகக் கருதப்படுகிறது. எவ்வாறாயினும், அந்த ஏழாவது நரகத்திற்குச் சென்ற பாவ ஆத்மாக்களுக்குக் கூட, எப்போதாவது ஒரு பின்னொரு நாளில் இறைவனின் பெருங்கருணையால் மன்னிப்புக் கிடைத்து நரக விமோசனம் சாத்தியமாகலாம் என்றொரு ஆன்மீக நம்பிக்கை உண்டு.

ஆனால், சோலைக்கிளி இந்தச் சமயக் குறியீட்டைத் தலைகீழாக மாற்றி (Subversion of Religious Myth), இந்த உலகத்தையே ‘எட்டாவது நரகம்’ என்று உருவகிக்கின்றார். அவரது வரிகளிலேயே அது மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது:

"ஏழு நரகங்கள் உண்டென்று சொல்வார்கள். நாம் கொடுமைகள் நிறைந்த ஏழாவது நரகம்தான் சென்றாலும் பின்னொரு நாளில் மன்னிப்புக் கிடைக்குமாம்...

நான் நினைப்பதும் ஒரு பொட்டுப்பூச்சியைப்போல் பயந்து சாவதும் மன்னிப்பே கிடைக்காத எட்டாவது நரகமாம் இந்த உலகத்தைப் பற்றித்தான்!"

இந்தத் தத்துவார்த்தப் புள்ளிதான் இத்தொகுப்பின் ஒட்டுமொத்த அழகியலையும் தீர்மானக்கிறது. வேதம் சொல்லும் நரகத்தில் சீழிலான ஆறுகளும், செந்தீயில் காய்ச்சிய ஈயக் குழம்புகளும், பாவிகளை அடக்கி ஆளும் செவிட்டு மாலிக் (Malik - நரகத்தின் காவலன்) என்ற அதிபதியும் இருக்கலாம். ஆனால், அந்த நரகங்களைக் காட்டிலும் பயங்கரமானது நாம் வாழும் இந்த எண்பதுகளின் போர்க்காலப் பூகோளம் என்கிறார் கவிஞர்.

ஏனெனில், இந்த உலகமாகிய எட்டாவது நரகத்தில் ‘மன்னிப்பு’ என்ற சொல்லுக்கே இடமில்லை. இங்கு அரச பயங்கரவாதம், பேரினவாதம், குழுவாத வன்முறைகள் என வன்முறையே உலக ஒழுங்காக மாறிவிட்ட சீரழிவை மனிதன் எதிர்கொள்கிறான். வன்முறை என்ற பூதம் மனித உடல்களை மட்டுமல்லாமல், அவனது அகம், அன்பு, காதல், இயற்கை என எல்லாவற்றையும் சிதைத்துக்கொண்டிருக்கிறது.

மெய்யியல் (தத்துவப்) பின்னணியில் நோக்கினால், வால்டர் பெஞ்சமின் (Walter Benjamin) தனது 'வரலாற்றின் மெய்யியல் பற்றிய ஆய்வுக் குறிப்புகளில்' (Theses on the Philosophy of History) குறிப்பிடும் ‘தொடர்ச்சியான பேரழிவு’ (Continuous Catastrophe) என்ற கருத்தாக்கத்தோடு இது இணைகிறது. வரலாறு என்பது நாகரிகத்தின் வளர்ச்சி அல்ல, அது இடிபாடுகளின் தொடர்ச்சி என்ற பெஞ்சமினின் பார்வைபோல, சோலைக்கிளிக்கு இவ்வுலகம் என்பது நாகரிகங்களின் சந்திப்பல்ல, அது மன்னிப்பற்ற எட்டாவது நரகம்.

மரபுரீதியான நரகம் என்பது மரணத்திற்குப் பிந்தைய பாவங்களுக்கான தண்டனைக் களம். ஆனால் சோலைக்கிளி காட்டும் ‘எட்டாவது நரகம்’ என்பது, எந்தப் பாவமும் செய்யாத அப்பாவிக் கிராமத்து மனிதர்களும், குழந்தைகளும், ஏன் தாவரங்களும் விலங்குகளும் கூட போரின் குரூரத்தால் அன்றாடம் அனுபவிக்கும் இகலோக நரகமாகும். மன்னிப்பும் கருணையும் அற்ற, மனிதநேயம் வற்றிப்போன, வன்முறை மட்டுமே பிரதான மொழியாகிவிட்ட இந்த நவீன உலகப் பூகோளத்தை ‘எட்டாவது நரகம்’ என்று பிரகடனப்படுத்துவதன் மூலம், சோலைக்கிளி உலகளாவிய ‘டிஸ்டோபியன்’ (Dystopian) தத்துவார்த்தத் தளத்தில் தன் கவிதையை இருத்துகிறார்.

இயல்பில் காட்டுப்பூ வாசம் வீசும் மென்மனது கொண்ட ஒரு கவிஞன், தன்னைச் சுற்றியுள்ள உலகம் வன்முறையால் வெந்து சாம்பலாவதைக் கண்டு, அதிலிருந்து தப்பிக்க வழியின்றித் தத்தளிக்கும் ஆன்மீக மற்றும் எக்சிஸ்டென்ஷியலிச (Existential) உளைச்சலின் உன்னத வெளிப்பாடே இந்த ‘எட்டாவது நரகம்’.

அத்தியாயம் 1: கருப்பையின் வன்முறையும் அதிர்ச்சிப் படிமங்களும் (Trauma and Dystopian Imagery)

1. கருப்பையுள் புகுந்த போர்: 'தொப்பி சப்பாத்துச் சிசு'வும் டிஸ்டோபிய எதிர்காலமும்

போர் என்பது மனித உடல்களைக் கொல்வதோடு நின்றுவிடுவதில்லை; அது மனித குலத்தின் ஆகப்பெரும் நம்பிக்கையான ‘எதிர்காலத்தை’ (Future) அதன் தொடக்கப் புள்ளியிலேயே நஞ்சாக்குகிறது. சோலைக்கிளியின் வன்முறைக்கு எதிரான ஆகச்சிறந்த உக்கிர வெளிப்பாடு அவரது ‘தொப்பி சப்பாத்துச் சிசு’ என்ற கவிதையாகும். இக்கவிதை தொடங்கும் வரிகளே வாசகனின் நரம்புகளை அதிரச் செய்யவல்லவை:

"தொப்பி காற்சட்டை சப்பாத்து இடுப்பில் ஒரு கத்தி மீசை அனைத்துடனும் பிள்ளைகள் கருப்பைக்குள் இருந்து குதிக்கின்ற ஒருகாலம் வரும்."

இலக்கியக் கோட்பாட்டுத் தளத்தில் இதனை 'உடலரசியல் மற்றும் உயிரியல் டிஸ்டோபியா' (Biopolitical Dystopia) என்று வரையறுக்கலாம். கருப்பை (Womb) என்பது இயற்கையின் ஆக உன்னதமான, பாதுகாப்பான, வன்முறையற்ற ஓர் ஆன்மீக வெளி (Spiritual Space). ஆனால், எண்பதுகளின் ஈழத்து வன்முறைச் சூழல் அந்தப் புனித வெளியையும் விட்டுவைக்கவில்லை. பிறக்கும் குழந்தை நிர்வாணமாக, மாசற்றதாகப் பிறப்பதுதான் உலக நியதி. ஆனால் சோலைக்கிளி காட்டும் எதிர்காலத்தில், குழந்தைகள் பிறக்கும்போதே வன்முறையின் குறியீடுகளான இராணுவத் தொப்பி, சப்பாத்து, இடுப்பில் கத்தி மற்றும் மீசையோடு குதிக்கிறார்கள்.

இது வெறும் கற்பனையல்ல; போரின் குரூரத்தைக் கண்டு பழகிவிட்ட ஒரு சமூகத்தின் ஆழ்மன அதிர்ச்சி (Deep-seated Trauma) அவனது மரபணுக்களிலேயே (Genetics) வன்முறையைக் கடத்துகிறது என்ற அறிவியல் பூர்வமான குறியீடாகும்.

கவிஞர் காட்டும் இந்த ‘டிஸ்டோபிய உலகத்தில்’ மனிதர்கள் மட்டுமல்ல, தாவரங்களும் இயற்கையும்கூட வன்முறையின் ஒழுங்கிற்குத் தங்களை ஒப்புக்கொடுக்கின்றன. மார்க்சியச் சிந்தனையாளர் வால்டர் பெஞ்சமின் சுட்டுவது போல, "அதிகார வர்க்கத்தின் வன்முறை இயற்கையையும் தன்வயப்படுத்துகிறது." சோலைக்கிளி அதனைத் தன் அலாதியான படிமங்களால் காட்சிப்படுத்துகிறார்:

    சோளம் மீசையுடன் நிற்காமல், மனிதனைச் சுடும் துப்பாக்கியைத் தன் ஓலைக்குள் மறைத்துவைத்து ஈனும்.

    பூமரங்கள் பூக்களுக்குப் பதிலாகத் துப்பாக்கிச் சன்னங்களை (Bullets) வாசலெல்லாம் தேவையின்றிச் சொரியும்.

    தென்னை மரங்களில் இளநீருக்குப் பதிலாகக் குண்டுகள் குலைகுலையாய்த் தொங்கும்.

    நிலத்தில் வற்றாளைக் கொடி நட்டால், அதில் கிழங்குக்குப் பதிலாக நிலக்கண்ணி வெடிகள் (Landmines) விளையும்.

இயற்கையின் கொடைகளான சோளம், தென்னை, பூமரங்கள், வற்றாளைக்கொடி ஆகியவை மரணத்தை விளைவிக்கும் ஆயுதங்களாக உருமாறுவதாகச் சோலைக்கிளி தீட்டும் இந்தச் சர்ரியலிசப் படிமங்கள், மனிதகுலத்தின் பசியையும் தாகத்தையும் போக்கும் ‘உயிர்க் காரணி’கள் அனைத்தும், இரத்த தாகம் தீர்க்கும் ‘மரணக் காரணி’களாக மாறிவிட்ட உக்கிர யதார்த்தத்தை வாசகனின் நெஞ்சில் பதியவிடுகின்றன. "கடுகு பொரித்த வாசம்தான் கிளம்புதற்கும் ஆட்கள் அன்றிருக்கார்!" என்ற வரியின் மூலம், வன்முறையின் இறுதிப் புள்ளியாக மானுடமே முற்றாக அழிந்துபோகும் ‘அபோகலிப்டிக்’ (Apocalyptic) பேரழிவை நோக்கி இக்கவிதை நம்மை நகர்த்துகிறது.

2. 'வால் மனிதர்கள்' மற்றும் கருப்பைக்குள்ளான யுத்தப் பயிற்சி

வன்முறையின் தொடர்ச்சி தலைமுறைகளைக் கடந்து எவ்வாறு கடத்தப்படுகிறது என்பதை இன்னும் கூர்மையாகப் பேசுகிறது 'வால் மனிதர்கள்' கவிதை. இக்கவிதையில் சோலைக்கிளி கடந்த காலத்தின் அமைதியையும், நிகழ்காலத்தின் விஞ்ஞானக் குரூரத்தையும் நேருக்கு நேர் மோதவிடுகிறார்.

"அந்தக் காலம் போச்சு. நாலு வெற்றிலையை ஒரு அள்ளு பாக்குச் சீவலைப் போட்டு இடியுரலை மொக்கு மொக்கெனக் குத்தி ஆத்திரத்தை மூத்தப்பா தணித்த அந்த.... காலம் போச்சு."

கடந்த காலத்தில் மனிதர்களுக்கு ஆத்திரம் வந்ததுண்டு; ஆனால், அதனைத் தணிப்பதற்கு வெற்றிலை இடிக்கும் உரல் போன்ற எளிய, வன்முறையற்ற கிராமிய வழிகள் இருந்தன. ஆனால், இன்றைய ‘விஞ்ஞான காலம்’ ஆத்திரத்திற்கு உரலைத் தேடுவதில்லை; எடுத்த எடுப்பிலேயே ஒரு மனிதனை அல்லது ஓர் ஊரையே ஒழித்துக் கட்டத் துப்பாக்கிகளையும் குண்டுகளையும் தேடுகிறது. பாலருந்தும் போதே இரத்தவெறி தலைக்கேறி ஆட்டும் இந்த ‘அநியாய யுகத்தில்’, கவிஞன் தன் தந்தையிடம் (வாப்பாவிடம்) உரையாடும் தொனியில் எழும் வரிகள் மிக அபாயகரமானவை:

"வாப்பாவே! உன் இந்திரியத்தில் பிறந்த எனக்கே ஆபத்து. இரண்டுகை இரண்டுகால் மனிதர்களால்தான், மிகவும் அச்சுறுத்தல். ஆனபடியினால்.... என் இந்திரியத்தில் உயிர்ப்பிக்கும் சிசுவுக்கு யுத்தப் பயிற்சியை கருப்பையுள் நடத்துவதே கால்வாசித் தலைமுறைக்காவது மிக்க உசிதமாய் இருக்கும் அல்லவா?"

இந்த வரிகள் கவிஞனின் அச்சத்திலிருந்து எழும் தற்காப்புப் பிரகடனம். மனிதன் சக மனிதனைக் கண்டு அஞ்சும் ஒரு சூழலில், பிறக்கப்போகும் குழந்தையைக் காப்பாற்ற வேண்டுமாயின், அதற்குரிய யுத்தப் பயிற்சியைக் கருப்பைக்குள்ளேயே (Military Training inside the Womb) நடத்த வேண்டும் என்கிறார்.

உளவியல் பகுப்பாய்வுக் கோட்பாட்டின்படி (Psychoanalytic Theory), தொடர் வன்முறைக்கு ஆளாகும் ஒரு சமூகம் தன் தற்காப்புக்காகத் தன் மென்மையைக் கொன்று, குரூரத்தை ஆடையாக உடுத்திக் கொள்ளத் தலைப்படும். சோலைக்கிளி இங்கு ‘யுத்தப் பயிற்சி’ என்று குறிப்பிடுவது, பிறக்கப்போகும் சந்ததியின் ஆன்மா பிறப்பிற்கு முன்பே வன்முறையால் தழும்பேறி இறுகிவிடுவதைச் சுட்டவேயாகும்.

3. 'தொட்டில்' மற்றும் தாலாட்டுகளின் மரணம்

கருப்பையின் சிதைவுக்கு அடுத்ததாக, குழந்தையின் பிறப்பிற்குப் பிந்தைய முதல் வெளியcharacterஆன ‘தொட்டில்’ (Cradle) இத்தொகுப்பில் எவ்வாறு மறுவாசிப்புக்கு உள்ளாகிறது என்பதை நாம் உற்றுநோக்க வேண்டும். ‘தொட்டில்’ என்பது தாய்மையின், தாலாட்டின், அமைதியான உறக்கத்தின் குறியீடு. ஆனால், சோலைக்கிளியின் ‘தொட்டில்’ கவிதையில் அந்த மரபார்ந்த குறியீடு முற்றாகத் தகர்க்கப்படுகிறது.

"பாப்பாக்கள் இனி விரல் சூப்ப மாட்டார்கள். ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு யுகமா? விரல் சூப்ப, கை நக்க, காட்டுப் பீ விட்டுக் கத்த....."

நவீனப் போர்க்கால யுகத்தின் குழந்தைகள் நம்மைப்போல் கைசூப்பி, அண்ணார்ந்து பூப்பார்த்து, முலைப்பால் குடிப்பதற்குக் கால அவகாசமற்றவர்கள். அவர்கள் "விழுந்தாற்போல் எழும்பி நடப்பார்கள்." அப்படி எழும்பி நடக்கையிலே தங்களது காலுக்குள் சிக்குகின்ற தொப்புள்கொடியை (பொக்கணிக்கொடியை) அவர்களே கத்தரித்துக் கொள்வார்கள்.

இந்தத் தொப்புள்கொடியைத் தாமாகவே கத்தரித்துக் கொள்ளும் படிமம் மிக அலாதியானது. அது, பிறக்கும் குழந்தை தன் தாயுடனான, தன் பாரம்பரியத்துடனான, தன் தொன்மையான மனிதநேயத்துடனான உறவை அறுத்துக் கொண்டு, ஒரு இயந்திரமாக, ஒரு போர்க் கருவியாகத் தனித்து இயங்கத் தொடங்குவதைக் குறிக்கிறது.

கவிதை முடியும் வரிகள் தாலாட்டுகளின் மரணத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன:

"பாப்பாக்கள் இனி விரல் சூப்ப மாட்டார்கள். இந்தத் தொட்டில் தாலாட்டுப் பாட்டெல்லாம் ஆடவும் பாடவும் 'உருப்படிகள்' கிடையாதே!"

குழந்தைகளை ‘உருப்படிகள்’ (Objects / Commodities) என்று கவிஞர் அழைப்பது, நவீன வன்முறை மற்றும் போர்ப் பண்பாடு மனித உடல்களை எவ்வாறு வெறும் சடப்பொருட்களாக (Reification of Human Bodies) மாற்றியமைத்துள்ளது என்பதைத் துலக்குகிறது. தாலாட்டுகளும் பாசமும் வற்றிப்போன ஒரு வறண்ட, இயந்திரத்தனமான போர்க்காலச் சூழலின் இறுதி நிலப்பரப்பை இக்கவிதை நம் கண்முன்னே நிறுத்துகிறது.

முடிவுரை

சோலைக்கிளியின் இக்கவிதைகள் வெறும் அரசியல் சுலோகங்கள் அல்ல; அவை வன்முறையின் தாக்கத்தால் சிதைந்துபோன ஒரு மெல்லிதயத்தின் ‘உக்கிர வெளிப்பாடுகள்’.

கருப்பை, தொட்டில், சிசு, தாவரங்கள் போன்ற ஆக உன்னதமான மென்மைக் குறியீடுகளை வன்முறையின் படிமங்களாக மாற்றுவதன் மூலம், போர் நம் பண்பாட்டின் வேர்களை எவ்வளவு தூரம் அரித்துள்ளது என்பதைச் சோலைக்கிளி அதிர்ச்சி அழகியலோடு பதிவு செய்துள்ளார்.

[தொடரும்]
இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.

உசாத்துணைப் பட்டியல் (Bibliography)

1. முதன்மை மற்றும் தமிழ்ப் பனுவல்கள் (Primary & Tamil Sources)

    சோலைக்கிளி. (1988). எட்டாவது நரகம். வியூகம் வெளியீடு, கல்முனை. (முதற்பதிப்பு).

    நுஃமான், எம். ஏ. (1988). "சோலைக்கிளியின் கவிதைகள்” – எட்டாவது நரகம் தொகுப்பிற்கான அணிந்துரை.

    வில்வரத்தினம், சு. (1988, மார்கழி). "எட்டாவது நரகம்” (ஒரு விமர்சனப் பார்வை) – அலை (33); அலை கலை இலக்கிய வட்டம், யாழ்ப்பாணம். பக். 1161-1163

    சிவத்தம்பி, கா. (2000). ‘ஈழத்துத் தமிழிலக்கியத் தடம் 1980-2000 பார்வையும் விமர்சனமும்’, மூன்றாவது மனிதன் பதிப்பகம், கொழும்பு.

    முருகையன், இ. (1985, ஆகஸ்ட்-செப்டம்பர்). "கடுங்கோபத்துடன் ஒரு கட்டுரை". மல்லிகை (21ஆவது ஆண்டு மலர்), யாழ்ப்பாணம்; பக். 33-38.

2. சர்வதேசக் கோட்பாட்டுப் பனுவல்கள் (International & Theoretical Sources)

    Barthes, Roland. (1978). A Lover's Discourse: Fragments. (Trans. Richard Howard). New York: Hill and Wang. (அத்தியாயம் 4-க்கான காதல் குறியீட்டியல் கோட்பாடு)

    Benjamin, Walter. (1968). Theses on the Philosophy of History (Illuminations). (Trans. Harry Zohn). New York: Schocken Books. (அறிமுகம் மற்றும் அத்தியாயம் 2-க்கான பேரழிவு மற்றும் அண்டவியல் சிதைவுக் கோட்பாடு)

    Breton, André. (1924). Manifesto of Surrealism. Paris. (அத்தியாயம் 3-க்கான சர்ரியலிச மொழிக் கோட்பாடு)

    Darwish, Mahmoud. (2003). Unfortunately, It Was Paradise: Selected Poems. (Trans. Munir Akash). California: University of California Press. (முடிவுரைக்கான பலஸ்தீன எதிர்ப்பு இலக்கிய ஒப்பீடு)

    Foucault, Michel. (2003). “Society Must Be Defended”: Lectures at the Collège de France. New York: Picador. (அத்தியாயம் 2-க்கான உடலரசியல் / Biopolitics கோட்பாடு)

    Heidegger, Martin. (1962). Being and Time. (Trans. John Macquarrie & Edward Robinson). New York: Harper & Row. (அத்தியாயம் 5-க்கான நிலமும் இருப்பும் / Existential Alienation கோட்பாடு)