[ராஃபெல்லின் புகழ்பெற்ற ஓவியம் 'The School of Athens'. பிளேட்டோ விரலை மேலேயும், அரிஸ்டோட்டில் உள்ளங்கையைக் கீழேயும் காட்டியபடி இருக்கும் சித்திரம் அது. ராஃபெல்லின் அந்த உன்னதமான ஓவியம், வெறும் வண்ணங்களின் தொகுப்பல்ல; அது மனிதச் சிந்தனையின் இரு துருவங்களுக்கிடையிலான நித்திய உரையாடல். அந்த ஓவிய உரையாடல் கவிதையாக உயிர்ப்பாகியுள்ளது.]

I. முற்றுப்பெறாத நாகரிகங்களின் அருங்காட்சியகம்

பொருட்களைப் பாதுகாக்கும் காலம்
மலையேறிப் போகும்;
அருங்காட்சியகங்கள் இனி
மனிதப் பதற்றங்களைப் பாதுகாக்கும்.

காலநிலை கட்டுப்படுத்தப்பட்ட
கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள்:
உடைந்த அகதி ஒருவனின் திசைகாட்டி,
குழந்தையின்
கீறல் விழுந்த கணினித் திரை,
எரிக்கப்பட்ட நூலகங்களின் சாம்பல்,
ஒரு தத்துவவாதியின்
பெயரிடப்படாத சந்தேகம்.

அதன் மையத்தில்:
அந்த இரண்டு சைகைகள்.
ஒன்று:
அரூப நெருப்பை நோக்கி எழும்பும் விரல்.
மற்றொன்று:
காயப்பட்ட பருப்பொருளை
நோக்கி இறங்கும் உள்ளங்கை.

பார்வையாளர்கள் மௌனமாக நிற்பார்கள்—
மனித இனத்தின்
புதைபடிவமான நரம்பு மண்டலத்தை
வெறித்துப் பார்ப்பது போல.

II. ஓவியத்திற்குள் நுழையும் கெமரா
[கலைப்படச் சித்தரிப்பு]

கெமரா ஓவியத்தை
வேடிக்கை பார்ப்பதில்லை;
அதற்குள் நுழைகிறது.
வண்ணங்கள் சதையாகின்றன;
துகள்கள் காலநிலையாகின்றன.
பளிங்குத் தூண்கள்
வருங்காலத்தின்
எதிரொலிகளைப் பிரசவிக்கின்றன.

பிளேட்டோவின்
உயர்த்தப்பட்ட விரல் உருமாறுகிறது:
ஏவுகணைக் கோபுரங்களாக,
பேராலயக் கூர்முனைகளாக,
குவாண்டம் சமன்பாடுகளாக,
பிரார்த்தனை ஆன்டெனாக்களாக.

அரிஸ்டாட்டிலின்
கீழ்நோக்கிய உள்ளங்கை உருமாறுகிறது:
அறுவை சிகிச்சை உபகரணங்களாக,
மண் ஆய்வுகளாக,
நுண்ணோக்கிகளாக,
எண்ணெய் படிந்த தொழிலாளியின் கரங்களாக.
சட்டம் பிளக்கப்படுகிறது.
வானம்.
பூமி.
இந்தச் சினிமா சலனமுறுகிறது—
தான் நித்தியத்தைச் சார்ந்ததா அல்லது
ஈர்ப்பு விசைக்கா என
முடிவு செய்ய முடியாத
ஒரு பிரக்ஞையைப் போல.

III. ஏதென்ஸின் ரோஜா
(பாரசீக - தமிழ் - கிரேக்க சங்கமம்)

சிதைந்த கிரேக்கத் தூண்களுக்கிடையே
ஒரு சூஃபி கவிஞன் நடக்கிறான்.
"ஆன்மா கிரேக்கமுமல்ல,
பாரசீகமுமல்ல;
அது ஒளியைத் தேடும்
ஒரு காயம் மட்டுமே" என ஓதுகிறான்.

பார்த்தினன் தூண்களில் காற்று வீசும் வேளையில்,
பாரசீக புல்லாங்குழலுக்கு அடியில்
தமிழ் கடலின் அலைச்சத்தம் மெல்லக் கேட்கிறது.
மழைச்சூறாவளிக்கு நடுவே
ரூமியும் ஹெராக்ளிட்டஸும் சந்தித்துக் கொள்கிறார்கள்.
அவர்கள் விவாதிக்கவில்லை; செவிமடுக்கிறார்கள்.

IV. துண்டாக்கப்பட்ட நவீனத்துவ வரிகள்

    வரலாறு என்பது... கட்டிடக்கலையால் அவதிப்படும் தத்துவம்.
    படிமங்கள் அழுகிப் போவதால் பேரரசுகள் வீழ்கின்றன.
    ஒவ்வொரு நாகரிகமும் இறுதியில் ஒரு தாழ்வாரமாகவே முடிகிறது.
    தன்னுடைய இருப்பின் தனிமையைக் கேட்காமல் இருக்கவே மனிதன் இயந்திரங்களைக் கண்டறிகிறான்.
    நிலவில் காலடி வைத்தது கூட ஒரு மதச்சார்பு நிகழ்வுதான்.
    செயற்கை நுண்ணறிவு என்பது பிளேட்டோவின் இறுதிப் பிசாசு.
    ஒவ்வொரு கைரேகையிலும் அரிஸ்டாட்டில் உயிர் பிழைத்திருக்கிறார்.

V. மேடைப் பிரகடனம்: நாம் யார்?

மக்களே...
வானத்திற்கும் பூமிக்கும் இடையிலான
உரையாடல் நின்றுபோகும் போது
நாகரிகங்கள் சாகத் தொடங்குகின்றன.
அறிவியல் வியப்பை மறக்கும்போதும்,
மதம் கருணையை மறக்கும்போதும்
நாம் முறிந்து போகிறோம்.

நாம் இன்னும்
அந்த ரோமானியத் தாழ்வாரத்தில் தான்
விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஏன்?
ஏனெனில் நாகரிகம் என்பதே
ஏக்கத்திற்கும் (Longing)
தீண்டுதலுக்கும் (Touch) இடையிலான
ஒரு நீண்ட உரையாடல் தான்.

VI. இறுதித் திரை: ராஃபெல்லின் தரிசனம்

அருங்காட்சியகத்தின் நள்ளிரவில்
ஓவியம் கரையத் தொடங்குகிறது.
உருவங்கள் சுவரை விட்டு வெளியே வருகின்றன.
பிளேட்டோ
நவீன ரோம் வீதிகளில்
ஹாலோகிராம் விளம்பரங்களைப் பார்க்கிறார்.
அரிஸ்டாட்டில்
ஒரு ஆய்வகத்திற்குள் நுழைகிறார்.

ராஃபெல் கிசுகிசுக்கிறான்:
"நான் தத்துவவாதிகளின்
ஓவியத்தைத் தீட்டினேன்,
ஆனால் எதிர்பாராமல்—
பொருள் சிதைந்து போகப்போகும்
எதிர்காலத்தைத் தீட்டிவிட்டேன்."

முடிவு:

யுனிவர்ஸ் இருளில் கரையவில்லை;
விண்மீன்களாகிறது.
விண்மீன்கள் நரம்புப் பாதைகளாகின்றன...
ஆறுகளாகின்றன...
கைரேகைகளாகின்றன.
மீண்டும் விண்மீன் மண்டலங்களாகின்றன.

கடைசி வாசகம் திரையில் மின்னுகிறது:
"ஒவ்வொரு மனிதனும்
வானுக்கும் மண்ணுக்கும் இடைப்பட்ட
ஒரு தாழ்வாரம்."

மௌனம்.
பிறகு ஒரு மூச்சுச்சத்தம்.

இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.